Μελβούρνη

Ο Amir και η Sara είναι ένα νεαρό ζευγάρι που ζει στο Ιράν και ετοιμάζεται να ταξιδέψει στη Μελβούρνη για να συνεχίσει τις σπουδές του. Μόλις λίγες ώρες πριν την αναχώρηση της πτήσης τους, καλούνται να προσέξουν το μωρό των γειτόνων που κοιμάται, μέχρι να γυρίσουν οι γονείς του. Όσο ετοιμάζουν τα πράγματα τους, αντιλαμβάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά με το μωρό…

Το σεναριακό εύρημα της παγίδευσης του ζευγαριού σε μια τόσο τραγική ιστορία με θύμα ένα μωρό, είναι δίκοπο μαχαίρι όχι μόνο για το νεόκοπο σκηνοθέτη αλλά και για το θεατή. Σκληρό θέμα και ακόμη πιο σκληρή – αν όχι αφόρητη – η διαχείρηση του. Πρόκειται για μια πολυεπίπεδη δοκιμασία με πολλές οπτικές και ερμηνείες (σαφέστατα κυρίως πολιτικές για την σημερινή κατάσταση στο Ιράν) που όμως δεν καταφέρνει να γίνει ποτέ ουσιαστική ή συγκινητική. Η αλήθεια είναι πως το περίφημο ρεαλιστικό «νέο ιρανικό σινεμά» του Φαραντί, του Παναχί και των ακολούθων τους έχει δημιουργήσει υψηλές προσδοκίες, ώστε όταν βρεθεί κάποια «αντιγραφή» τους που πάσχει σοβαρά στο σεναριακό τομέα, τότε οι συγκρίσεις είναι αμείλικτες. Αυτό συμβαίνει στη «Μελβούρνη», ένα έντιμο άνθρωπινο δράμα που μιλάει για την ατομική ευθύνη- και κυρίως τη μεταβίβαση της-, τη συλλογική ενοχή, τα πολιτισμικά και γεωγραφικά όρια. Είναι όμως τόσο αδύναμα τα θεμέλια της ιστορίας (το σενάριο μπάζει από παντού) και ελάχιστα πειστική η συμπεριφορά του ζευγαριού όταν η ατυχία χτυπάει την πόρτα του σπιτιού του -από τη στιγμή που συνειδητοποιούν το έχει συμβεί με το παιδί, οι απλοϊκές ή αδικαιολόγητες αντιδράσεις του ζευγαριού δεν έχουν τελειωμό δοκιμάζοντας τα νεύρα του θεατή-, ώστε οι όποιες καλές προθέσεις του ιρανού Nima Javidi να κάνει μια σοκαριστική πολιτική αλληγορία πέφτουν στο κενό. Τυπικό παράδειγμα μιας ταινίας που βασίζεται σε μια εξαιρετική ιδέα αλλά ο εμπνευστής της δεν γνωρίζει ούτε πως να την εξελίξει, ούτε πως να την «κλείσει» κατάλληλα.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης