Smac

Η Ελένη, επιτυχημένο τραπεζικό στέλεχος, που ζει μια άνετη αλλά μοναχική ζωή μαθαίνει ότι έχει καρκίνο. Στις μέρες που ακολουθούν υποβάλλεται σε χημειοθεραπείες, ενώ αρχίζει να επικοινωνεί με τον άστεγο μεσήλικα που έχει «κατασκηνώσει» εδώ και καιρό στην κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας της…

Χαμηλότονο, τρυφερό και λιτό ανθρώπινο κοινωνικό δράμα που διακρίνεται για τους ρεαλιστικούς καθημερινούς διαλόγους αλλά κυρίως τους απολαυστικούς πρωταγωνιστές του. Η συνύπαρξη της «άτυχης» αλλά χωρίς να χάνει την καλή διάθεση της Ελένη και του επίσης «άτυχου» που όμως δεν το βάζει ποτέ κάτω παρά τις αναποδιές της ζωής Αντρέα (άξιος συμπαραστάτης της Ανδρεαδάκη ο Κοκιασμένος) δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρόκειται για δύο αντίθετους ανθρώπινους τύπους που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έρχονταν ποτέ κοντά. Όμως όταν στο σκηνικό εισχωρεί ο…καρκίνος, που γίνεται ο καταλύτης δημιουργίας και ζεστασιάς για να πάρει μπρος τούτο το ιδιότυπο κράμα χαρμολύπης και υπαρξιακής αγωνίας, τα πάντα αλλάζουν.

Ο Ηλίας Δημητρίου, σκηνοθέτης του προ 5ετίας αξιοπρεπούς «Fish ‘n’ chips», κερδίζει ένα από τα πλέον δύσκολα κινηματογραφικά στοιχήματα, βάζοντας στο ίδιο πλάνο μια καρκινοπαθή και έναν άστεγο, χωρίς να γίνεται ούτε στιγμή ηθικοπλαστική, δακρύβρεχτη ή προβλέψιμη η ταινία του. Τουναντίον, το «Smac» – ο όρος αναφέρεται σε μια πρωτεϊνη (Second Mitochondrial Activator of Caspases) που χορηγείται στον ασθενή κατά τη διάρκεια της καταπολέμησης του καρκίνου- φλερτάρει με άνεση το είδος της κωμωδία (κι όμως ναι…) προσφέροντας μερικές ατάκες υψηλού πνευματικού γούστου και κωμικού ενστίκτου. Με σημείο αναφοράς το αναγνωρίσιμο σκηνικό μιας Αθήνας σε παρατεταμένη κρίση, όπου όλοι οι παλιοί και νέοι κάτοικοι της (μια ιστορία με πρόσφυγες συμπληρώνει το παζλ της αποδοχής και του σεβασμού προς τη διαφορετικότητα πάσης φύσης που είναι από τα κυρίαρχα θέματα στο φιλμ) καλούνται να ζήσουν αρμονικά και δημιουργικά, το «Smac» αποτελεί μια αληθινή έκπληξη.

Σπάνια έχουμε δει στο σινεμά – και μάλιστα το ελληνικό- μια ταινία να μιλά τόσο ριζοσπαστικά για το θάνατο, με κυρίαρχο όχημα έκφρασης την αισιοδοξία και το ανεπιτήδευτο κέφι της ζωής!

Κωνσταντίνος Καϊμάκης