Somnia

Παλεύοντας να κρατήσουν μια καταπονημένη σχέση, η Τζέσι και ο Μαρκ Χόμπσον (Kate Bosworth, Thomas Jane) συνειδητοποιούν ότι τίποτα δεν είναι το ίδιο μετά τον θάνατο του γιου τους, Σον. Καθώς αρνούνται να ξαναμπούν στη διαδικασία γέννησης ενός παιδιού, αποφασίζουν να υιοθετήσουν ένα 8χρονο παιδί, τον Κόντι. Χωρίς να το γνωρίζουν, ο Κόντι (Jacob Tremblay) φοβάται να πέσει για ύπνο. Στην αρχή υποθέτουν πως ο φόβος του είναι ψυχολογικός και προέρχεται από το ασταθές περιβάλλον των προηγούμενων οικογενειών με τις οποίες διέμενε. Σύντομα όμως θα ανακαλύψουν την πραγματική αιτία: τα όνειρα του Κόντι γίνονται πραγματικότητα, ενόσω ο ίδιος κοιμάται. Τη μια στιγμή βλέπουν την εντυπωσιακή φαντασία των ονείρων του να γίνεται πράξη και την επόμενη την τρομακτική φύση των εφιαλτών του.

Το ελκυστικό στην ταινία δεν είναι η ατμόσφαιρα τρόμου που σκιαγραφεί -ομολογουμένως πειστικά- ο σκηνοθέτης Mike Flanagan («Ocullus», «Absentia»), αλλά η τελική λύση που δίνει αναπάντεχα ανθρώπινη διάσταση στο δράμα των ηρώων του.

Φυσικά και το στόρι είναι χτισμένο μεθοδικά και εύστοχα γύρω από τους κανόνες του παραδοσιακού φιλμ τρόμου που έχει στο κέντρο βάρους του τη διφορούμενη εικόνα ενός αθώου (;) παιδιού. Όμως στον πυρήνα του φιλμ υπάρχει μια σκοτεινή, ανθρώπινη τραγωδία. Όσο κι αν η δράση και η εξέλιξη της φαίνονται προδιεγραμμένες (ως ένα βαθμό είναι) το εύρημα της ανατροπής, διεκδικεί ισότιμο μερίδιο στην τελική ετυμηγορία που ανεβάζει το «Somnia» ένα σκαλί πάνω από το επίπεδο της μετριότητας.

Πρόκειται για ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ που δεν αρνείται τις καταβολές ή τα δάνεια του από το χώρο του φανταστικού αλλά ταυτόχρονα αρνείται να υποκύψει στα κλισέ και τις πρόχειρες λύσεις. Μέχρι και την ευρηματική τελική σεκάνς η ταινία πηγαινοέρχεται έξυπνα μεταξύ του ψυχολογικού και του μεταφυσικού τρόμου, με την πλάστιγγα να γέρνει υποχρεωτικά προς τη μεριά του δεύτερου όσο κυλάει ο χρόνος. Συγχρόνως, το σασπένς λειτουργεί υποδειγματικά και οι καλοδουλεμένοι χαρακτήρες (τόσο ο πιτσιρικάς του «Δωματίου» Jacob Tremblay όσο και η απρόβλεπτα καλή Kate Bosworth έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά) προσθέτουν αξία στο φιλμ. Τέλος, οι έξυπνες ιδέες και ανατροπές οδηγούν σε μια διαφορετική ανάγνωση της «αποδόμησης» του οικογενειακού μοντέλου, με βασικές αρχές την κατανόηση και το σφιχταγκάλιασμα μεταξύ νεκρών και ζωντανών, σε ένα φινάλε που τα λέει –και τα δείχνει- όλα!

Κωνσταντίνος Καϊμάκης