10 Cloverfield Lane

Η Μισέλ χωρίζει από το φίλο της και θυμωμένη φεύγει προς το πουθενά. Οδηγεί βράδυ στη μέση της ερημιάς, όταν την χτυπάει διερχόμενο άσχημα και χάνει τις αισθήσεις της. Καθώς συνέρχεται βρίσκει τον εαυτό της χτυπημένο άσχημα και αλυσοδεμένο σε υπόγειο καταφύγιο. Ο άντρας που της περιποιείται τα τραύματα υποστηρίζει πως είναι «πολύ τυχερή που την βρήκε στην άκρη του δρόμου καθώς η ατμόσφαιρα της Γης έχει μολυνθεί από χημικά ή πυρηνικά όπλα και όλοι οι άνθρωποι έχουν πεθάνει». Εκείνος όμως, που είχε αφιερώσει όλη τη ζωή του στην προετοιμασία για τούτη της αποφράδα μέρα, φρόντισε να φτιάξει το ιδανικό περιβάλλον που θα «φιλοξενήσει» τους τελευταίους (;) ζωντανούς ανθρώπους. Μαζί τους βρίσκεται κι ένας ακόμη άντρα που είχε αντιληφθεί τι κατασκεύαζε τόσο καιρό ο γείτονας του και λίγες στιγμές μετά από την καταστροφή κατάφερε να εισχωρήσει στο καταφύγιο…

Κλειστοφοβικό θρίλερ ή ταινία καταστροφής; Όπως κι αν το «διαβάσει» κάποιος δεν μπορεί παρά να σταθεί σε 2 παράγοντες. Την γεμάτη διφορούμενες αποχρώσεις, ψυχολογικές διαβαθμίσεις και απρόβλεπτα ξεσπάσματα, ερμηνεία του εξαίρετου John Goodman από τη μια και το σκηνοθετικό ντελίριο στο φινάλε που προφανώς ανήκει σε μια άλλη ταινία κι αποδυναμώνει όλο το προηγούμενο καλοχτισμένο σύνολο. Μέχρι να φτάσουμε ως εκεί, γινόμαστε μάρτυρες μιας καλοκουρδισμένης ταινίας, με τα απαραίτητα κλισέ, το έντονο σασπένς και τις καλοδεχούμενες ανατροπές που εντείνουν στη δημιουργία του απειλητικού κλίματος.

Το υπόγειο χιούμορ (με μια δόση αυτοσαρκασμού από τον πληθωρικό πρωταγωνιστή) και οι υπαρξιακές αναζητήσεις του τύπου «τι θα κάνατε αν ερχόταν εκείνη η στιγμή» βοηθούν στη διαμόρφωση ενός πλαισίου που αλλάζει διαρκώς ύφος, όπου όλοι οι… καλοί χωράνε: ο φόβος της εξωγήινης εισβολής, η θρησκευτική παράκρουση, το αλληγορικό μήνυμα για μια κοινωνία που βουλιάζει στον καταναλωτισμό και την πνευματική ένδεια, το μυστήριο και η αποκάλυψη των πραγματικών προθέσεων.

Το φιλμ του νεόκοπου σκηνοθέτη Dan Trachtenberg, χωρίς να έχει καμιά σεναριακή ή σκηνοθετική σχέση με το «Cloverfield» του 2008, έχει μια φινέτσα που θα έκανε περισσότερη αίσθηση αν έλειπε το αχαρακτήριστο και άστοχο φινάλε.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης