Το Τέταρτο Κουδούνι: Ούτε ανάσα ασκηνοθέτητη απ’ τους σκηνοθέτες της όπερας

Έβλεπα τους «Καπουλέτους και Μοντέκους» της Λυρικής τις προάλλες στο Μέγαρο -μια παράσταση καλόγουστη αλλά ρουτίνας, τελικά, κατά τη γνώμη μου, μέτρια, όπου το εύρημα του σκηνοθέτη Αρνό Μπερνάρ να τοποθετήσει την όπερα του Μπελίνι σ’ ένα μουσείο μου φάνηκε προσχηματικό, χωρίς αντίκρισμα, να μην έχει λειτουργήσει κι όπου οι άντρες της, ομολογουμένως, εξαιρετικής φωνητικής απόδοσης, χορωδίας που κλήθηκαν, καπελωμένοι με κάτι κακοκολλημένες περούκες, να κινούνται υπέρ το δέον και να συμμετέχουν ερμηνευτικά στα δρώμενα, έβγαλαν, προφανώς ακαθοδήγητοι, τον χειρότερο εαυτό τους έως και προκαλώντας γέλιο, με αποκορύφωμα τη σύγκρουση Καπουλέτων και Μοντέγων στο τέλος της πρώτης πράξης -και σκεφτόμουνα: κανένας, μα κανένας πια σκηνοθέτης όπερας δε θεωρεί τον εαυτό του άξιο του ονόματος αν δε σκηνοθετήσει και τα καθαρά μουσικά μέρη της όπερας.

30.11.2015

ΌΛΑ. Μα ΌΛΑ! Δεν υπάρχει πια περίπτωση ουβερτούρα, ιντερμέτζο, ιντερλούντιο, ροσίνια συμφωνία, πρελούντιο, συμφωνικό μέρος… που να το αφήσουν ασκηνοθέτητο. Ούτε μισό μουσικό μέτρο.

Οι συνθέτες έγραφαν τις εισαγωγές για να χαλαρώσουν το θεατή/ακροατή και να τον εισαγάγουν στο κλίμα της όπερας, τα ιντερμέτζα και τα ιντερλούδια και τα πρελούδια για να τον φέρουν μαλακά στην ατμόσφαιρα της σκηνής ή της πράξης που ακολουθεί, για να του επιτρέψουν να πάρει μιαν ανάσα και να πάρουν κι οι τραγουδιστές μιαν ανάσα, να γίνουν κι οι αλλαγές των σκηνικών. Τώρα, τίποτα. Αμείλικτοι οι σκηνοθέτες που ’χουν επιπέσει επί της όπερας: ΌΧΙ, καμιά ανάσα! Με την πρώτη μπατούτα της ορχήστρας αρχίζει η σκηνική δράση -μη σας πω και νωρίτερα… Σου λέει «να χάσω τόση ώρα και να παίζει η ορχήστρα χωρίς εγώ να κάνω κάτι;».

Στην αρχή, όταν ξεκίνησε η ιστορία αυτή, μου άρεσαν διάφορες ιδέες που είχαν. Τώρα πια, που ’γινε κοινός τόπος, έχω αρχίσει να βαριέμαι -ως φλυαρία το εισπράττω. Σα να το θεωρούν πια οι σκηνοθέτες υποχρέωσή τους, σα να αγωνίζονται απεγνωσμένα να μας πείσουν για τις ικανότητές τους -«δείτε, πόσο παρών είμαι εγώ!»-, σα να φοβούνται πως θα εκληφθούν ως οπισθοδρομικοί έτσι και δεν το κάνουν.

Απ’ το μυαλό μου περνάει μπας κι αρχίσουν να σκηνοθετούν και την είσοδο των μουσικών στην τάφρο της ορχήστρας. Όλα να τα περιμένει κανείς…

Διαβάστε περισσότερα στο Τέταρτο Κουδούνι