Η Ευρυδίκη Trichon Μιλσάνη γράφει για τη δουλειά της Λιζέττας Βασιλειάδη : “Πάντοτε μας εξέπληττε ο ιδιαίτερος κόσμος της Λιζέττας Βασιλειάδη. Όχι μόνο γιατί ο πίνακας, αντιρρεαλιστικός και ατμοσφαιρικός, είναι το θέατρο δρώμενων που δύσκολα μπορείς να τα χαρακτηρίσεις και να εννοήσεις τη σημασία τους, αλλά γιατί από τότε που η καλλιτέχνης τον προσδιόρισε, έχει συνέπεια και συνέχεια που επιβάλλονται και προβληματίζουν.
Η εικόνα της Βασιλειάδη έρχεται σε μας τέλεια και πειστική σαν να έχει προγραμματιστεί, γνωρίζουμε ωστόσο πως η καλλιτέχνης δεν προσχεδιάζει τους πίνακες της, απεναντίας αφήνει το χέρι να εκφραστεί ελεύθερα με πλατιές πινελιές με χρώμα που τρέχει, δημιουργώντας ματιέρες σε trompe-l’oeil. Ο αυτοματισμός αυτός είναι φυσικά απόλυτα ελεγμένος. Η συμβολή του τυχαίου είναι σημαντική. Και μάλιστα όταν η καλλιτέχνης ξέρει τόσο καλά να επεμβαίνει και να επωφελείται από τις ευτυχείς συγκυρίες του. Θα πρέπει να φτάνει μια στιγμή που η καλλιτέχνης ρωτάει την εικόνα της, την αποκρυπτογραφεί, δέχεται τα ερεθίσματα της, συνδιαλέγεται μαζί της μέχρι που να καταλήξει σε αυτό το μαγικό παλίμψηστο που είναι η τελική μορφή του έργου της.”.
Ενώ η Ντόρα Ηλιοπούλου-Ρογκάν, Δρ. Ιστορικός της Τέχνης-Τεχνοκριτικός, γράφει για την Δελίνα Βασιλειάδη : “Οργάζεται το χρώμα στις δημιουργίες της Δελίνας Βασιλειάδη, καθώς η ιδιαίτερα παλμική, ρυθμική, εικαστική χειρονομία της το μετουσιώνει σε καταλύτη ενέργειας.
Ενστικτωδώς βιωμένο, το κάθε έργο της ζωγράφου πλάθεται αυτοδύναμα ως προς τη σύνθεσή του, χάρη στην κοσμική-μεταφυσική ενέργεια, από την οποία είναι διαπερασμένο. Και, όντως επισημαίνουμε εδώ, εκείνη την ενέργεια που ορίζει ότι πνεύμα και ύλη δεν αποτελούν παρά δύο διαφορετικές όψεις μιας και της αυτής υπέρτατης αλήθειας.
Απόηχοι αυτής, ακριβώς, της ταυτισμένης με την υπέρτατη αλήθεια ενέργειας, τα έργα της Δελίνας αναπνέουν, κινούνται, πάλλονται, περιστρέφονται, μεταλλάσσονται εκ των ένδον, ενεργοποιούνται αδιάλειπτα στο μεταίχμιο χώρου-χρόνου, για να ορίσουν έναν, σε διαρκή κίνηση και ετοιμότητα, ατμοσφαιρικό χώρο. Ένα μικρόκοσμο όπου, κατ’ εικόνα και ομοίωση του μακρόκοσμου, συλλαμβάνονται και ενεργοποιούνται μύριες όσες καταστάσεις, διεργασίες, αναπλάσεις, μετουσιώσεις με έναν μεταφυσικό-ποιητικό σε υφή και σε αίσθηση ρυθμό.”.
Η Δελίνα Βασιλειάδη αναφέρει : “Το ενδιαφέρον και την αγάπη μου για τη ζωγραφική και την Τέχνη τα οφείλω κυρίως στη μητέρα μου, Λιζέττα Βασιλειάδη, η οποία είναι ζωγράφος. Το να τη βλέπω να δουλεύει, να «χείρίζεται» το πινέλο, το χρώμα, τον καμβά, τα υλικά της… και να πειραματίζομαι, να μαθαίνω κι εγώ δίπλα της, είναι από τις πρώτες και πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις. Θα μπορούσα να πω πως έμαθα να ζωγραφίζω προτού μάθω να γράφω. Από μικρή έμαθα να χρησιμοποιώ όλα τα υλικά, λάδι, ακρυλικά, τέμπερες, πλαστικά, βερνίκια. Ωστόσο, έπειτα από πειραματισμούς χρόνων, κατέληξα σε μια δική μου τεχνική, όπου όλα τα υλικά συνδυάζονται με μια δική μου ιδιαίτερη μέθοδο. Το πιο σημαντικό όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο το υλικό, μετατρέπεται, μεταμορφώνεται σε ζωή….
…Φιλοσοφία μου η απλότητα, η εντιμότητα, η απόκτηση ευαισθησίας και αγάπης για τον άνθρωπο, η γενναιοδωρία, το να φοβάσαι μα να προχωράς, να είσαι ειλικρινής μ’ αυτό που είσαι, με ό,τι νιώθεις και με ό,τι επιθυμείς να πεις…
Επιθυμία μου είναι ο θεατής να βρίσκει κάτι δικό του, κάτι από τον εαυτό του μέσα στις εικόνες μου, να γίνεται, δηλαδή ο πίνακας το ερέθισμα για να μπει ο θεατής στη διαδικασία της σκέψης και της προσωπικής αναζήτησης ανατρέχοντας στα βιώματα της δικής του ζωής και της δικής του πραγματικότητας. Δε θέλω σε καμία περίπτωση να υποδείξω στο θεατή ενός έργου μου τι «πρέπει» να δει , να σκεφτεί ή να πιστέψει. Και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο όταν με ρωτούν «τι δείχνει, τι συμβολίζει αυτός ο πίνακας» δεν απαντώ. Αφήνω τον καθένα να σκεφτεί και να αποφασίσει μόνος του. Πάντα όμως, τελικά, το ζητούμενο, είναι η δουλειά μου να προκαλεί συναισθήματα.”
Γκαλερί Λόλα Νικολάου, Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
Εγκαίνια : Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, 19.00 – 22.00
Διάρκεια έκθεσης : 12 Νοεμβρίου – 12 Δεκεμβρίου 2015
