Λυδία Δαμπασίνα: Με μια «Κόκκινη γραμμή» στα Χανιά

Νέες και παλαιότερες δημιουργίες, που συνδυάζουν ζωγραφική, φωτογραφία, εγκαταστάσεις, βίντεο και readymades, 70 συνολικά έργα, συνθέτουν την έκθεση «Red Line, Κόκκινη γραμμή, Ligne rouge» της Λυδίας Δαμπασίνα, σε επιμέλεια του επίκουρου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Πατρών, δρα Κωνσταντίνου Β. Πρώιμου, που διοργανώνει η Δημοτική Πινακοθήκη Χανίων και θα εγκαινιαστεί στις 13 Δεκεμβρίου.

Τα έργα της καλλιτέχνιδας, η οποία ζει και εργάζεται μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας, καλύπτουν μια ευρεία γκάμα της εικαστικής της γλώσσας. Εκκινούν από την τρέχουσα οικονομικοκοινωνική συνθήκη, στηλιτεύοντας τη φτώχεια, την οικονομική εξάρτηση, τις ανισότητες και τον πόλεμο, μέσα από το άμεσο, αιχμηρό, αυστηρό, ειρωνικό, αλλά και τρυφερό βλέμμα της.

©Lydia Dambassina, Untitled, 2025, balance, glass globe, 37 credit cards,20,5x21x15cm

Χρόνος, μνήμη, φθορά, αμφισβήτηση, πολιτική και φιλοσοφία, είναι μερικά μόνο από τα «κλειδιά» που ανοίγουν το εικαστικό σύμπαν της Λυδίας Δαμπασίνα, που μέσα από τα έργα της έκθεσης αναφέρεται στα όρια και στους περιορισμούς εντός των οποίων ζούμε, χωρίς να τους έχουμε απαραίτητα επιλέξει ή επιβάλει οι ίδιοι, κάτι που υπαινίσσεται και ο τίτλος «Red Line, Κόκκινη γραμμή, Ligne rouge».

Από το «1.330 γραμμάρια φαιάς ουσίας που συνοψίζουν την ιστορία της ανθρωπότητας, τα πάθη και τις αμφιβολίες της» (2008), μια εκτύπωση τύπου lambda που απεικονίζει μαύρο γραφίτη σωρευμένο πάνω σε ξύλινο τραπέζι, θέτοντας το φιλοσοφικό ερώτημα: «τι είναι πραγματικό και τι ψευδαίσθηση», έως το ολοκαίνουριο «Άτιτλο» (2025), όπου έχει τοποθετήσει στον έναν δίσκο της ζυγαριάς μια γυάλινη σφαίρα, μια υδρόγειο χωρίς χώρες, και στον άλλο 37 πιστωτικές κάρτες, ως σχόλιο στους μηχανισμούς του όψιμου καπιταλισμού και την εξάρτησή του από το «πλαστικό» χρήμα, στις δυτικές κοινωνίες, οι επισκέπτες καλούνται να μυηθούν στο εικαστικό λεξιλόγιο και στους διαχρονικούς προβληματισμούς που θέτει η καλλιτέχνιδα.

© Lydia Dambassina, Untitled, 2018, detail, boxing glove, fabric skirt, diameter 150cm

«Μήπως τελικά ονειρευόμαστε και ζούμε έναν εφιάλτη; Διότι όσο ονειρευόμαστε δεν το καταλαβαίνουμε συνήθως· δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε βέβαιοι ότι δεν ονειρευόμαστε, αλλά ούτε ότι ονειρευόμαστε, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ζούμε σε μια διαρκή κατάσταση ονείρου χωρίς να μπορούμε να ξυπνήσουμε. Μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι, όταν ξυπνήσουμε, θα συνειδητοποιήσουμε πως είδαμε ένα κακό όνειρο και ότι, κάποτε, τελικά, θα επέλθει η μεγάλη αφύπνιση, που θα μας χαρίσει επιτέλους την ανακουφιστική βεβαιότητα ότι πράγματι η δυσάρεστη εμπειρία που βιώσαμε ήταν ένας εφιάλτης. Το έργο της Δαμπασίνα προοιωνίζεται αυτήν τη μεγάλη αφύπνιση», σημειώνει στο κείμενο του καταλόγου ο επιμελητής της έκθεσης, Κωνσταντίνος Β. Πρώιμος.

Η έκθεση, που θα εγκαινιαστεί στις 13 Δεκεμβρίου, τελεί υπό την αιγίδα της Γαλλικής Πρεσβείας στην Ελλάδα και θα διαρκέσει έως τις 19 Απριλίου 2026. Συνοδεύεται από πλούσια εικονογραφημένο δίγλωσσο (ελληνικά – αγγλικά) κατάλογο και στο πλαίσιό της προγραμματίζονται ξεναγήσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα, ομιλίες, συζητήσεις, καθώς και άλλες δράσεις και εκδηλώσεις, οι οποίες θα ανακοινωθούν προσεχώς.

Λυδία Δαμπασίνα

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια μετακόμισε στη Λυόν, όπου τελείωσε το σχολείο και σπούδασε Καλές Τέχνες, Ψυχοπαθολογία και Παιδαγωγική στη Γκρενόμπλ και στο Παρίσι. Ζει μεταξύ Παρισιού, Αθήνας και Κέας. Το έργο της είναι τοποειδικό, δηλαδή πάντα σχετίζεται με τον τόπο στον οποίο εκτίθεται και σχεδιάζεται ειδικά για τον συγκεκριμένο τόπο και τις συνθήκες του. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις σε μεγάλα μουσεία της Ελλάδας και του εξωτερικού, όπως στο MOMus – Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, το Μουσείο Άλεξ Μυλωνά, το Κέντρο Τεχνών του Δήμου Αθηναίων, τη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας – Μουσείο Κατσίγρα, τα Hôpitaux Universitaires της Γενεύης, την εκκλησία Saint Eustache στο Παρίσι, ενώ έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις. Έργα της βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.