«Παραδείσια τέρατα» από 12 εικαστικούς στον Λόφο

Ο κόσμος αλλάζει με ταχύτητα, κι εμείς στεκόμαστε σε ένα ενδιάμεσο σημείο, ούτε στο παλιό ούτε ακόμη στο νέο· σε αυτή τη ρωγμή της ιστορίας εμφανίζονται τα «τέρατα», επισημαίνει, υπενθυμίζοντας τη ρήση του Αντόνιο Γκράμσι: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος παλεύει να γεννηθεί: τώρα είναι η εποχή των τεράτων», η Έλενα Πόκα, επιμελήτρια της ομαδικής έκθεσης εικαστικών «Παραδείσια τέρατα», που εγκαινιάζεται την Πέμπτη 5 Μαρτίου (19.00-22.00) στο Λόφος Art Project, στην Κυψέλη.

Elena Poka, The soft skin huntress

Τα σημερινά τέρατα δεν είναι απαραίτητα τρομακτικά στην όψη. Συχνά εμφανίζονται όμορφα, ελκυστικά, υποσχόμενα ευκολία και πρόοδο. Μιλούν στο όνομα της ανάπτυξης, της τεχνολογίας, της ασφάλειας, της ελευθερίας. Όμως, μέσα από αυτή τη γοητεία, επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο που σκεφτόμαστε και ζούμε. Είναι «παραδείσια» γιατί μας ανοίγουν την αγκαλιά τους και μας υπόσχονται όλα όσα νομίζουμε πως επιθυμούμε. Και είναι «τέρατα» γιατί η εξουσία τους απλώνεται αθόρυβα, διαπερνά τις σκέψεις και τις συνήθειές μας και μας καθοδηγεί χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε.

Οι δώδεκα εικαστικοί που συμμετέχουν με έργα τους στην έκθεση «Παραδείσια τέρατα» προσπαθούν να φωτίσουν αυτή τη λεπτή σχέση ανάμεσα στη γοητεία και στον έλεγχο. Δεν εστιάζουν μόνο στον φόβο, αλλά κυρίως στην έλξη. Γιατί το πιο ισχυρό τέρας δεν είναι εκείνο που μας τρομάζει, αλλά εκείνο που μας σαγηνεύει. Εκείνο που μας πείθει ότι το χρειαζόμαστε.

Theodoros Stamatogiannis, Untitled

Το ερώτημα παραμένει: γιατί τα χρειαζόμαστε; «Ίσως γιατί το τέρας μάς βοηθά να δούμε καθαρά αυτό που μας απειλεί ή μας γοητεύει. Δίνει σχήμα στον φόβο και όνομα στην αβεβαιότητα. Μας επιτρέπει να οργανώσουμε το χάος και να βρούμε νόημα μέσα στην αλλαγή», επισημαίνει η επιμελήτρια της έκθεσης. Τα «Παραδείσια τέρατα», συνεχίζει, «μας καλούν να σκεφτούμε αυτή τη λεπτή ισορροπία: ανάμεσα στη γοητεία και στην εξάρτηση, στην ελευθερία και στον έλεγχο, στο φανταστικό και στο απολύτως πραγματικό. Μας υπενθυμίζουν ότι το τέρας δεν βρίσκεται μόνο έξω από εμάς, αλλά και μέσα μας – στον τρόπο που φοβόμαστε, που επιθυμούμε και που ορίζουμε τον εαυτό μας».

Γιατί η ανάγκη για τα τέρατα είναι διαχρονική. Γιατί μέσα από αυτά προσπαθούμε κάθε φορά να κατανοήσουμε τον κόσμο που αλλάζει και τη θέση μας μέσα σε αυτόν…