Προσωπική Ουτοπία του Θαλή Παπακωνσταντίνου στην Αίθουσα Τέχνης Καπλανών 5

Πρόκειται για σχέδια με μελάνι και λευκά ακρυλικά που φιλοτεχνήθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια και στα οποία διαφαίνεται το ιδιαίτερο εικαστικό ιδίωμα του καλλιτέχνη. Στην πλειονότητα των σχεδίων, πρόσωπα σε μεγάλη κλίμακα κυριαρχούν στη σύνθεση, έχοντας ως φόντο ένα φανταστικό «μη χώρο» που δεν μπορεί να προσδιοριστεί γεωγραφικά ή σε συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο. Οι ανθρώπινες μορφές με το μελαγχολικό και άλλοτε αγωνιώδες βλέμμα τους επιβάλλονται στο ζωγραφικό χώρο, διαταράσσοντας τον φαινομενικά ιδανικό ή άλλοτε δυσ-τοπικό κόσμο που τις περιβάλλει. Με έμμεσο τρόπο ο καλλιτέχνης εκφράζει τη μεταφυσική προβληματική του, υπαινισσόμενος την ανεκπλήρωτη επιθυμία για ένα υπαρξιακό ταξίδι πέραν του έλλογου κόσμου, εικόνα της οποίας αποτελεί ο ίδιος ο ουτοπικός χώρος που δημιουργεί.

Τα σχέδια διακρίνονται για την αμεσότητα, τη σαφήνεια, το δυναμισμό και τη γλυπτική φόρμα τους καθώς η ανθρώπινη μορφή προσεγγίζεται εδώ ως ένα πρόβλημα χώρου. Η μη ρεαλιστική αισθητική αντίληψη των έργων συνεπικουρείται από τους γραφισμούς που χρησιμοποιούνται αντί των χρωμάτων για να αποδώσουν τη ρευστότητα και την επενέργεια λεπτών συναισθημάτων, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας ιδιότυπης ατμόσφαιρας. Η πολυπλοκότητα της δομής των σχεδίων, η ένταση των μαύρων γραμμών και των λευκών κηλίδων συνιστούν μία πλούσια εικαστική ομιλία η οποία εκπορεύεται εμφανώς από το συναισθηματικό κόσμο του καλλιτέχνη. Ο Θαλής Παπακωνσταντίνου σμιλεύει τις μορφές του με έναν εσωτερικό ασκητισμό και αναπλάθει κόσμους εκτός χωροχρόνου, καταθέτοντας εν τέλει τους δικούς του στοχασμούς για την προσέγγιση της ανθρώπινης κατάστασης στην αναζήτησή της προσωπικής του ου-τοπίας.