Ζωγραφική Ι – Εικαστικές Εκλεκτικές Συγγένειες στο Μουσείο Φρυσίρα

Τα κυρίαρχα ζητήματα θα είναι ο πόλεμος του Βιετνάμ που θα προκαλέσει κύμα αντιδράσεων στις Η.Π.Α, η εξέγερση του Μάη του ’68 στο Παρίσι, η Άνοιξη της Πράγας και η επέμβαση του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Στην Ελλάδα θα κυριαρχήσουν οι κινητοποιήσεις για την Παιδεία της δεκαετίας του ’60, η κυβερνητική αστάθεια που θα οδηγήσει στη στρατιωτική δικτατορία (1967-1974), την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την τραγωδία της Κύπρου, στη συνέχεια μια ανήσυχη μεταπολιτευτική περίοδο που θα δώσει πρωτοφανείς ελευθερίες στο καλλιτεχνικό και το εκφραστικό επίπεδο αλλά μια εντονότατη πολιτικοποίηση του καλλιτεχνικού έργου.

Στην Ευρώπη θα είναι η (τελευταία;) εποχή των πρωτοποριών και των νέων μέσων στα εικαστικά. Οι ζωγράφοι που επιμένουν αναπαραστατικά θα το κάνουν δειλά και στο περιθώριο των μεγάλων καλλιτεχνικών διοργανώσεων, με την εξαίρεση της Βρετανίας στην οποία θα είναι στο προσκήνιο καθόλη τη μεταπολεμική περίοδο. Η δεκαετία του ΄70 θα εμφανίσει μια συλλογική κόπωση με τις προτάσεις των πρωτοποριακών μορφών και την παλινόρθωση ζωγραφικών παραδειγμάτων.

Στην Ελλάδα, βέβαια, τα πράγματα θα είναι διαφορετικά με ουσιαστικά διαρθρωτικά στοιχεία την συμπαρουσία τριών γενεών, σχεδόν ταυτόχρονα: αυτή των κληρονόμων της ζωγραφικής παράδοσης και της “ελληνικότητας” δεκαετίας του ’30, αυτή των πρωτοποριακών καλλιτεχνών της λεγόμενης γενιάς του ’60 που είτε δρουν από το Παρίσι (κυρίως) είτε επιστρέφουν στην πατρίδα τους για να διδάξουν και να δρέψουν τις δάφνες για τη μέχρι τότε πορεία τους και, τέλος, την εμφάνιση μιας νέας, δυναμικής, γενιάς του ’70, έντονα πολιτικοποιημένης και, παράλληλα, προσηλωμένης στη ζωγραφική αναπαράσταση, που τμήμα της έχει λάβει κατά καιρούς διάφορα ονόματα (Νέοι Ρεαλιστές, Σχολή των Αθηνών). Αυτές οι δύο τελευταίες “γενιές”, σχεδόν παράλληλα, θα στελεχώσουν την Α.Σ.Κ.Τ. Και, όπως είναι φυσικό, θα δημιουργήσουν με τη σειρά τους “μαθητές” που θα μεταφέρουν τις καλλιτεχνικές διενέξεις των δασκάλων στις επόμενες δεκαετίες.