Μια Κανονική Μέρα, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια στο Θέατρο Έργον

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας και η Ευαγγελία Μουμούρη συναντιούνται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή, παρουσιάζοντας το νέο έργο της Κατερίνας Γιαννάκου «Μια Κανονική Μέρα», έναν δυνατό γυναικείο μονόλογο που αναμένεται να αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες θεατρικές προτάσεις της νέας σεζόν.

Ο καταξιωμένος σκηνοθέτης αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία ενός σύγχρονου, βαθιά ανθρώπινου έργου, ενώ η Ευαγγελία Μουμούρη ερμηνεύει έναν απαιτητικό και συγκινητικό ρόλο φωτίζοντας με ευαισθησία τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής απέναντι στην απώλεια, τη μνήμη και την ανάγκη για μια νέα αρχή.

Στο επίκεντρο του έργου βρίσκεται μια γυναίκα που προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή της μετά από ένα γεγονός που άλλαξε τα πάντα. Καθώς οι μέρες περνούν και η καθημερινότητα απαιτεί να συνεχίσει να λειτουργεί, έρχεται αντιμέτωπη με τις αναμνήσεις, τις ενοχές, τις προσδοκίες των άλλων και το πιο δύσκολο ερώτημα απ’ όλα.

Πώς ξαναχτίζει κανείς τη ζωή του όταν τίποτα δεν είναι όπως πριν;

Το «Μια Κανονική Μέρα» είναι μια συγκινητική ιστορία για την απώλεια, την αντοχή και τη δύναμη να συνεχίζεις, ακόμα κι όταν όλα σε καλούν να παραιτηθείς.

Από τις 11 Οκτωβρίου, και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, η παράσταση «Μια Κανονική Μέρα» θα παρουσιάζεται στο νέο θέατρο «Έργον», στο κέντρο της Αθήνας.

15:45. Μια ώρα. Τέσσερις αριθμοί πάνω σε ένα ρολόι.
Τόσο κράτησε η απόσταση ανάμεσα σε δύο κόσμους.

Πριν τις 15:45 υπήρχε ένας άνθρωπος που πίστευε ότι το αύριο είναι δεδομένο. Μετά τις 15:45 υπάρχει ένας άνθρωπος που ξέρει ότι τίποτα δεν είναι.

Κάθε μέρα περνάμε δίπλα από ανθρώπους που κουβαλούν αόρατες καταστροφές. Χαμογελούν, δουλεύουν, πληρώνουν λογαριασμούς, μεγαλώνουν παιδιά. Και μέσα τους υπάρχει ένα δωμάτιο που έχει σταματήσει να αναπνέει εδώ και χρόνια.

Η γυναίκα αυτού του έργου κατοικεί μέσα σε αυτό το δωμάτιο.

Όχι επειδή έχασε τον άντρα της. Αλλά επειδή έχασε την βεβαιότητα ότι ο κόσμος έχει νόημα.

Ένας άνθρωπος φεύγει. Ο κόσμος όμως δεν σταματά. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Τα σχολεία ανοίγουν. Τα δελτία ειδήσεων αρχίζουν στην ώρα τους. Τα πιάτα πρέπει να πλυθούν. Τα παιδιά πρέπει να φάνε. Και κάπου εκεί γεννιέται η πιο σκληρή μορφή μοναξιάς. Όταν δηλαδή ανακαλύπτεις ότι η ζωή μπορεί να συνεχιστεί χωρίς εκείνον που θεωρούσες απαραίτητο για να υπάρχεις.

Η ηρωίδα αυτού του έργου δεν παλεύει με τον θάνατο του άντρα της. Παλεύει με την ιδέα ότι ίσως μια μέρα καταφέρει να ζήσει χωρίς αυτόν.

Γιατί στη ζωή μας υπάρχουν γεγονότα που δεν λύνονται. Μόνο κουβαλιούνται.

Και ίσως τελικά η ενηλικίωση να μην είναι τίποτε άλλο από το να συνεχίζεις να περπατάς κρατώντας μέσα σου όλα όσα ποτέ δεν θα καταλάβεις.

Το έργο της Κατερίνας Γιαννάκου μιλά γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Για τους αθέατους ήρωες της καθημερινότητας. Για εκείνους που δεν σώζουν τον κόσμο. Σώζουν απλώς την επόμενη ώρα. Και ύστερα την επόμενη. Και ύστερα την επόμενη. Μέχρι που χωρίς να το καταλάβουν, ξαναμπαίνει λίγο φως από το παράθυρο.

Ίσως τελικά η αγάπη να μην είναι η υπόσχεση ότι δεν θα χαθούμε ποτέ. Ίσως η αγάπη να είναι αυτό που μένει όταν κάποιος έχει ήδη χαθεί.
Για μένα, το έργο «Μια Κανονική Μέρα» δεν είναι μια ιστορία θανάτου, είναι μια ιστορία αντίστασης. Η σιωπηλή, αόρατη και καθημερινή αντίσταση ενός ανθρώπου που ενώ έχει κάθε λόγο να εγκαταλείψει, επιλέγει να μείνει.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο γενναίο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος.

Να μείνει. Όταν κανείς δεν τον βλέπει. Όταν κανείς δεν τον χειροκροτεί. Όταν η ζωή συνεχίζει να απαιτεί από αυτόν να ζήσει.

Σαν να ήταν μια κανονική μέρα.