Ο αστερισμός του σκύλου

Το 2035 η ανθρωπότητα έχει παραδοθεί σε ένα φονικό ιό γρίπης που αφάνισε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. Ο πιλότος ενός μικρού αεροσκάφους που ψάχνει να βρει προμήθειες στο ερειπωμένο Ντένβερ, μαζί με ένα βετεράνο του αμερικανικού στρατού έχουν φτιάξει ένα ασφαλές κρησφύγετο που βρίσκεται μακριά από τις επικίνδυνες φυλές κάποιων επιζώντων που αναζητούν τρόπους επιβίωσης.  

Η μάχη της επιβίωσης

Ο Ρίντλεϊ Σκοτ ακόμη και στα 90 του ξέρει να φτιάχνει ταινίες που βλέπονται άνετα και στόχο έχουν κυρίως την ψυχαγωγία του θεατή. Μια τέτοια είναι λοιπόν και ο «Αστερισμός του σκύλου» που δεν πρωτοτυπεί ακριβώς αφού θυμίζει αμέτρητες μεταποκαλυπτικές ταινίες και σειρές του πρόσφατου αλλά και του πιο μακρινού παρελθόντος. Η πλοκή λοιπόν δεν πρωτοτυπεί – αν και το βιβλίο του Χέλερ γράφτηκε πολύ πριν την πανδημία του κορονοϊού– και η συνεπής σκηνοθεσία του Σκοτ ακολουθεί τα βήματα μιαςσφιχτοδεμένης και άρτιας αφήγησης που βασίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά στα κλισέ του είδους. Ο αγώνας για επιβίωση παρουσιάζεται λοιπόν με στυλιζαρισμένη άνεση υπηρετώντας το στοιχείο της περιπέτειας, οι ερμηνείες των πρωτοκλασάτων ηθοποιών ακολουθούν το πρόσταγμα του σκηνοθέτη («it’s showtime») και τα μηνύματα της ταινίας ανιχνεύονται στις πιο δραματικές σκηνές όπου ο «χαμένος» ήρωας του υποδειγματικού Τζέικομπ Ελόρντι ξεδιπλώνει την υπόγεια απελπισία ενός ανθρώπου που δεν πιστεύει πλέον σε τίποτα. Κάπως προσπαθεί ο Σκοτ να φέρει το σκηνικό της ερήμωσης σε ιδεολογικά μονοπάτια (η κοινότητα των Μορμόνων, οι οπαδοί της οπλοκατοχής κ.α.) αλλά κάπου χάνει την ουσία γύρω από την εντυπωσιακή σκηνοθετικά κατασκευή του.