Stop Scrolling: Δεμένοι πισθάγκωνα, θεσμικά ακάλυπτοι και με νέο κόμμα στην αναμονή

Άλλη μία εβδομάδα, άλλο ένα Stop Scrolling γεμάτο , κατά βάση κακές ειδήσεις, που αναμένουν να τις διαβάσουμε αλλά το attention span μας (πλέον) δεν μας αφήνει. Enjoy!! – or not.

Στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο συνεχίζεται η δίκη, που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2026, για την υπόθεση βιασμού της τότε 19χρονης μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας, τον Οκτώβριο του 2022 (!), με κατηγορούμενους τρεις αστυνομικούς της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. Οι δύο κατηγορούνται για βιασμό και παραβίαση προσωπικών δεδομένων, ενώ ο τρίτος, επικεφαλής τους, για συνέργεια/κάλυψη. Στις απολογίες τους, οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι υπήρξε «συναινετική» σεξουαλική επαφή, αναγνωρίζοντας κυρίως ως «λάθος» το ότι όσα συνέβησαν έγιναν εν ώρα υπηρεσίας και μέσα σε αστυνομικό τμήμα.

Πέρα όμως από την ίδια την ποινική διάσταση της υπόθεσης, η διαδικασία ανέδειξε και κάτι βαθύτερο: τον τρόπο με τον οποίο μια καταγγελία βιασμού μπορεί να μετατραπεί, ακόμη και μέσα σε μια δικαστική αίθουσα, σε εξέταση της συμπεριφοράς, της εμφάνισης, των ρούχων και των αντιδράσεων της καταγγέλλουσας. Η Πρόεδρος ρώτησε μεταξύ άλλων «τι φορούσε; φούστα ή παντελόνι;», ενώ τέθηκε και το ερώτημα αν οι εικόνες από τα στιγμιότυπα παραπέμπουν σε «σκηνικό βιασμού» ή σε «σκηνή υπερβολικού πάθους». Σε μια υπόθεση όπου οι κατηγορούμενοι είχαν θεσμική εξουσία, φορούσαν στολή και η καταγγέλλουσα είχε απευθυνθεί σε αυτούς ζητώντας βοήθεια, το κοινωνικό ερώτημα ξεπερνά την αίθουσα του δικαστηρίου: πόσο ασφαλής μπορεί να νιώθει μια γυναίκα όταν, ακόμη και μετά την καταγγελία της, καλείται ξανά και ξανά να αποδείξει όχι μόνο τι της συνέβη, αλλά και αν φορούσε, αν χαμογέλασε, αν πάγωσε, αν αντέδρασε «αρκετά»… Η δίκη έχει οριστεί να συνεχιστεί στις 18 Ιουνίου 2026.

Το Global Sumud Flotilla, ο διεθνής στολίσκος αλληλεγγύης που επιχείρησε να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και να αμφισβητήσει τον ισραηλινό ναυτικό αποκλεισμό, αναχαιτίστηκε από ισραηλινές δυνάμεις, με εκατοντάδες ακτιβιστές από δεκάδες χώρες να οδηγούνται σε κράτηση, ενώ υπήρξαν και βίντεο που έδειχναν πυροβολισμούς κατά αμάχων. Στο βίντεο που ανάρτησε ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Itamar Ben-Gvir, φαίνονται δεκάδες κρατούμενοι γονατισμένοι, με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα, ενώ ο ίδιος εμφανίζεται να τους χλευάζει. Η εικόνα προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις, με χώρες να καλούν Ισραηλινούς διπλωμάτες για εξηγήσεις, ενώ ακόμη και ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu αποδοκίμασε τη μεταχείριση των ακτιβιστών ως μη συμβατή με τις «αξίες και τους κανόνες» του Ισραήλ – οι Παλαιστίνιοι βέβαια πιθανότατα να διαφωνούσαν μαζί του (!).

Ανάμεσα στους επιβαίνοντες βρίσκονταν και 19 Έλληνες πολίτες. Το ελληνικό ΥΠΕΞ ανακοίνωσε, με τρομερή καθυστέρηση και αφού υπήρξε βίντεο με την παρουσία Ελλήνων Υπουργών στην πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα την ώρα την αναχαίτησης, ότι παρακολουθεί την υπόθεση. Στην συνέχεια επικοινώνησε πως προχώρησε σε διάβημα προς τις ισραηλινές αρχές ζητώντας μέτρα για την ασφάλειά τους, ενώ στις 20 Μαΐου χαρακτήρισε τη συμπεριφορά του Ben-Gvir «απαράδεκτη και απολύτως καταδικαστέα». Ωστόσο, οργανώσεις και συγγενείς των μελών της ελληνικής αποστολής κατήγγειλαν καθυστερήσεις, έλλειψη σαφούς ενημέρωσης και ανεπαρκή διπλωματική πίεση, με το March to Gaza Greece να ασκεί σκληρή κριτική στη στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Σύμφωνα με νεότερα δημοσιεύματα, οι Έλληνες ακτιβιστές απελάθηκαν από το Ισραήλ και βρίσκονται/βρέθηκαν σε διαδικασία επιστροφής μέσω Κωνσταντινούπολης.

Πέρα από το διπλωματικό επεισόδιο, όμως, η υπόθεση αφήνει πίσω της μια πολύ πιο βαριά εικόνα: Ευρωπαίοι πολίτες, ακτιβιστές, γιατροί και μέλη ανθρωπιστικής αποστολής να παρουσιάζονται δεμένοι και γονατισμένοι ως τρόπαιο πολιτικής επίδειξης. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο τι έκανε το Ισραήλ απέναντι σε έναν στόλο αλληλεγγύης για τη Γάζα, αλλά και πόσο γρήγορα αντέδρασαν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όταν οι δικοί τους πολίτες βρέθηκαν σε αυτή τη θέση. Για την Ελλάδα ειδικά, που πλέον είναι ξεκάθαρες οι πολύ φιλικές σχέσεις που διατηρεί με ένα κράτος που διαπράττει γενοκτονία, τα πράγματα είναι ακόμη πιο περίπλοκα.

Η Μαρία Καρυστιανού παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη, στο Ολύμπιον, το νέο πολιτικό της κίνημα με τίτλο «Ελπίδα για τη Δημοκρατία – Μαρία Καρυστιανού, Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών», επιχειρώντας να μεταφέρει στο πολιτικό πεδίο το κύμα εμπιστοσύνης και οργής που συγκροτήθηκε γύρω από τον αγώνα για την τραγωδία των Τεμπών. Η ιδρυτική διακήρυξη του κινήματος κινείται γύρω από την αποκατάσταση του κράτους δικαίου, τη διαφάνεια, τη μηδενική ανοχή στη διαφθορά, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την ενίσχυση του ΕΣΥ και της δημόσιας παιδείας, την προστασία της πρώτης κατοικίας και την ασφάλεια στις μεταφορές. Η εκδήλωση είχε έντονο συμβολικό και συναισθηματικό φορτίο, με αναφορές στα Τέμπη, στην ανάγκη κάθαρσης του πολιτικού συστήματος και στην απαίτηση των πολιτών να μη θεωρούνται πια θεατές μιας χώρας που λειτουργεί χωρίς λογοδοσία.

Πέρα από την παρουσίαση ενός ακόμη πολιτικού φορέα, η είσοδος της Μαρίας Καρυστιανού στην πολιτική σκηνή είναι κάτι που έχει σχολιαστεί (και από εμάς) τους τελευταίους μήνες. Ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δεν αναζητά απλώς νέο κόμμα, αλλά έναν τρόπο να μεταφράσει την οργή του σε πολιτική εκπροσώπηση. Η πρόκληση, βέβαια, είναι αν ένα κίνημα που γεννήθηκε μέσα από το πένθος, τη δικαίωση και την κοινωνική αγανάκτηση , χωρίς πολιτική εμπειρία και γνώσεις, μπορεί να αποκτήσει οργανωτική αντοχή, σαφές πρόγραμμα και πολιτικό βάθος, χωρίς να μείνει μόνο στο επίπεδο του ηθικού συμβόλου. Και αυτή η συζήτηση ανοίγει σε μια στιγμή όπου ο προοδευτικός χώρος μοιάζει να αναδιατάσσεται συνολικά: λίγες ημέρες πριν από την αναμενόμενη παρουσίαση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο (26/5), η πολιτική σκηνή δείχνει να μπαίνει σε μια νέα φάση, όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια, η κρίση εμπιστοσύνης και η ανάγκη για μια «νέα αρχή» γίνονται το κεντρικό διακύβευμα. Moιάζει να θεωρούμε πως η λύση βρίσκεται σε κάτι, φαινομενικά ή μη, καινούργιο – whatever the cost..