Πέθανε αγάπη μου

Η Γκρέις πηγαίνει με το σύζυγό της Τζάκσον και το νεογέννητο μωρό τους να ζήσουν στην εξοχή. Όμως τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα περιμένει και η μοναξιά που βιώνει είναι αβάσταχτη.

Δύο είναι τα σημεία αναφοράς που επιλέγει για να στηρίξει το οικοδόμημα της η Ράμσεϊ (λατρεμένα τα «Morvern Callar» και «Ratcacher»της τριετίας 1999- 2002). Το πρώτο αφορά στην κατάθλιψη της Γκρέις που πηγάζει από την πρόσφατη εγκυμοσύνη της και το δεύτερο σχετίζεται με το ρόλο της καθωσπρέπει μητέρας- συζύγου που οφείλει να έχει για να είναι αποδεκτή από τον κοινωνικό περίγυρο και την οικογένεια του άντρα της.

Κι αν σε μια πρώτη ανάγνωση το συγκεκριμένο σχήμα έμοιαζε παιχνιδάκι για την έμπειρη σκηνοθέτρια από την Σκωτία (έχει κοινά στοιχεία το φιλμ με το σαφώς πιο πετυχημένο «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν») το αποτέλεσμα αφήνει ανάμεικτες εντυπώσεις. Μπορεί η ερμηνεία της Λόρενς να είναι από μόνη της ένα σημαντικό δέλεαρ για να δει κάποιος το φιλμ αλλά το ακραία βίαιο στυλιζάρισμα της ψυχολογικής σύγχυσης της ηρωίδας της, δίνεται με όρους φαντεζί εντυπωσιασμού και εύκολης συγκίνησης.