Χειμωνιάτικο φως

Μετά τη Ντροπή, τη Νύχτα των σαλτιμπάγκων και την Ώρα του λύκου, η Weirdwave, από τις 21 Αυγούστου, φέρνει στα θερινά άλλη μία σπουδαία δημιουργία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, το Χειμωνιάτικο φως, στην οποία ο σουηδός οτέρ αναμετριέται με την πίστη: ένας ιερέας που έχει χάσει την γυναίκα του, βρίσκεται σε υπαρξιακή αναζήτηση, αμφισβητώντας τα πάντα -ξεκινώντας από τον Θεό.

Το αφιέρωμα της Weirdwave 4 + 1 αριστουργήματα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν θα συνεχιστεί με την Απιστία (σε σενάριο του σκηνοθέτη και σκηνοθεσία Λιβ Ούλμαν).

Ένας μεσήλικας ιερέας που έχει χάσει την γυναίκα του αντιμετωπίζει μια κρίση πίστεως και ταυτότητας τόσο σφοδρή ώστε να επηρεάζει την ίδια του την προσωπικότητα, το λειτούργημα του και τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους γύρω του, όπως με μια δασκάλα που τον πολιορκεί ερωτικά και με ένα βασανισμένο ανδρόγυνο που αναζητά λύτρωση στον Θεό. Πλέον, δεν υπηρετεί το λειτούργημα του, απλά διεκπεραιώνει. Η επικοινωνία του με το ποίμνιο είναι κενή περιεχομένου και η επαφή με τους ανθρώπους της ενορίας τον βασανίζει.

Η μαυρόασπρη ταινία συμπυκνώνει ιδανικά τα αγαπημένα θέματα του Μπέργκμαν: έρωτας, θάνατος, μοναξιά, θρησκεία, οικογένεια, πίστη, αυτοκτονία, υπαρξιακές σκέψεις.

Γιος πάστορα και µεγαλωµένος σε αυστηρό θρησκευτικό περιβάλλον και ο ίδιος, ο Μπέργκμαν εξερεύνησε όσο κανείς την ανθρώπινη ύπαρξη και στάθηκε από νωρίς απέναντι στο μέγα ερώτημα: “Υπάρχει Θεός;”.

Στο Χειμωνιάτικο φως πραγµατεύεται την ιστορία ενός πάστορα που έχει πάψει να πιστεύει στην ύπαρξη του Θεού. Ο πάστορας Τόμας ναι μεν αποδέχεται την απουσία του Θεού, αλλά δεν ξέρει πώς να προχωρήσει στη ζωή του, πώς να την νοηματοδοτήσει.

Μήπως η αγάπη μόνο μπορεί να λυτρώσει τους ανθρώπους; Μήπως ο άνθρωπος θα πρέπει να χτίσει έναν νέο κόσμο, όπου επίκεντρο θα είναι ο ίδιος κι όχι κάποιος απρόσωπος θεός; αναρωτιέται ο Μπέργκμαν μέσα από ένα φιλμ σαγηνευτικής ομορφιάς και δύναμης.

Πρόκειται για την δεύτερη από τις τρεις ταινίες του που ανήκουν στην ονοµαζόµενη από τους κριτικούς «Τριλογία της αναζήτησης του Θεού» (οι άλλες δύο είναι το Μέσα από το σπασµένο καθρέφτη και η Σιωπή).

Ο ίδιος ο Μπέργκμαν θεωρεί πως πρόκειται για την καλύτερη ταινία του. Όπως λέει «είναι η µόνη µου ταινία για την οποία αισθάνοµαι ότι ξεκίνησα από ένα συγκεκριµένο σηµείο και κατέληξα σε ένα άλλο κι ότι τα πάντα στην πορεία µε υπάκουσαν. Όλα έχουν γίνει ακριβώς όπως τα ήθελα».