Superman

Ο Κλαρκ Κεντ πασχίζει να βρει τη θέση – και κυρίως το ρόλο του- σε έναν κόσμο που βράζει αλλά η δημόσια παρέμβαση του οπορτουνιστή Λεξ Λούθορ κάνει την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη για τον ήρωα με την κόκκινη μπέρτα.

Είναι προφανές ότι υπήρξε ατελείωτη σκέψη και πλούσιο παρασκήνιο από τους executives της DC ως προς τα πού θα κινηθεί η μορφή του Σούπερμαν στη σημερινή εποχή. Ειδικά μετά από την αποτυχία των τελευταίων υπερηρωικών μπλοκμπάστερ, το ρίσκο έπρεπε να μειωθεί αρκετά προκειμένου να μην προκληθούν δυνατές αναταράξεις.

Η αγωνία του Σούπερμαν πριν από το… πέναλτι (η ετυμηγορία των ταμείων) ανάγκασε τον Τζέιμς Γκαν να επιστρατεύσει όλη τη μαστοριά του η οποία μετέτρεψε την περασμένη δεκαετία τους «Φύλακες του Γαλαξία» σε εμπορικό σουξέ, προκειμένου να δώσει στον Άνθρωπο από Ατσάλι τη δυνατότητα να χαρίσει το φιλί της ζωής στο Χόλιγουντ. Κάτι που δεν έγινε στις μέρες του Χένρι Κάβιλ, του τελευταίου ηθοποιού που υποδύθηκε τον Σούπερμαν πριν από 8 χρόνια στο «Justice League».

Η νέα περιπέτεια του Σούπερμαν θέλει να ανήκει στην τρέχουσα εποχή, όμως η επιλογή του σεναρίου να δώσει έμφαση στην ανθρώπινη πλευρά του ήρωα και την ανίκητη τοξικότητα του Διαδικτύου (τα fake news και ο όχλος των haters) δεν συνάδει με την κόμικ αφετηρία ενός ήρωα που γεννήθηκε σε άλλη εποχή και σε ξένους τόπους. Ok, οι χαριτωμενιές με τον φιλόζωο Κλαρκ που έχει λατρεία για το σκυλάκι του, έχουν την πλακίτσα τους όμως οι υπαρξιακές ανησυχίες του και οι προσφυγικές παραβολές (ο ξένος μετανάστης που βιώνει στο ατσάλινο πετσί του τη μισαλλοδοξία των ανθρώπων) ή οι πολιτικές αναφορές στον πόλεμο της Ουκρανίας και το ρόλο του Ίλον Μασκ δεν είναι και τόσο πειστικές. Πάλι καλά που στο κομμάτι της δράσης τα ειδικά εφέ καταφέρνουν να κλέψουν την παράσταση προσφέροντας ένα εντυπωσιακό θέαμα.