Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι: Το έργο του Θοδωρή Γκόνη για τρεις τελευταίες παραστάσεις στο Θέατρο Σταθμός

Μετά από την περιοδεία της σε επιλεγμένες πόλεις στην Ελλάδα η παράσταση του έργου του Θοδωρή Γκόνη «Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι» σε σκηνοθεσία Μαρίας Ζορμπά, επιστρέφει για τρεις τελευταίες παραστάσεις στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός.

Η διακεκριμένη ηθοποιός Μαρία Ζορμπά σκηνοθετεί, για πρώτη φορά, το πρώτο θεατρικό κείμενο του Θοδωρή Γκόνη. Μια γυναίκα δέχεται επί δέκα χρόνια τα τηλεφωνήματα ενός αγνώστου άνδρα, που δεν αποκαλύπτει ποτέ την ταυτότητά του, και αναβάλλει επ’ αόριστον μια συνάντηση μαζί της. Η παράδοξη αυτή σχέση, βυθίζει τη γυναίκα στην προσμονή αλλά και στη μνήμη. Από εκεί θα αναδυθούν μορφές και γεγονότα της ζωής και της πόλης της, η σκληρότητα, η αδιαφορία, αλλά και η ομορφιά ενός πολύ προσωπικού της ταξιδιού στη γυναικεία φύση και την ελευθερία της σκέψης. Όταν ο άνδρας θα σταματήσει να τηλεφωνεί, η γυναίκα θα έχει φτιάξει ήδη λέξη – λέξη, το μονοπάτι αντίδρασης και εξόδου που θα την οδηγήσει λυτρωτικά στον τόπο της δικής της Γαλήνης. Το εικαστικό περιβάλλον επιμελείται η Μάρια Μπαχά και τη μουσική ο Τηλέμαχος Μούσας. Ερμηνεύει η Μυρτώ Αλικάκη.

«Τρεις γυναίκες ηθοποιοί επί σκηνής, ερευνούν τις βαθύτερες σκέψεις και ψυχικές διαδρομές όχι μόνο της μοναχικής ηρωίδας του έργου, αλλά και μιας ευρύτερης οικογένειας γυναικών που τράβηξαν έναν δρόμο διαφορετικό. Ο συγγραφέας Θοδωρής Γκόνης κρύβει σκόπιμα την ταυτότητα του άνδρα και τον βάζει να δηλώνει “Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι”. Η ηρωίδα του όμως ακολουθώντας τον μίτο αυτής της υπόσχεσης αναψηλαφά όλα τα γνωρίσματα και τις ιδιότητές του.Συναντά τη γοητεία και το ερωτικό κάλεσμα, αλλά και τη χειριστικότητα, την απουσία και τελικά, τη βία ενός κόσμου που χτίστηκε από χέρια αντρικά. Στο τοπίο μιας παραθαλάσσιας πόλης όπου τη συναντάμε, η καθημερινή ζωή συνεχίζεται δίπλα στα σφαγεία, όπου ζώα και -ίσως- άνθρωποι κομματιάστηκαν, ενώ οι βουτιές της στη θάλασσα γίνονται κάτω από ερείπια κάστρων στοιχειωμένων από τόσους πολέμους. Με ένα εργόχειρο λέξεων, σαν μια σύγχρονη Πηνελόπη, θα απαλλαγεί τελικά από τον “μνηστήρα”, για να θέσει ερωτήματα για τη δική της ταυτότητα, αλλά και το πρόσωπο ενός κόσμου, που μέσα του νιώθουμε όλο και πιο ξένοι».