Μη σκαλίζεις την άμμο, των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σε συνεργασία με τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζει το βραβευμένο έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη, «Μη σκαλίζεις την άμμο» σε σκηνοθεσία του νέου και πολλά υποσχόμενου Θεοδόση Σκαρβέλη, με ένα θίασο ταλαντούχων ηθοποιών (με αλφαβητική σειρά): Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Δημήτρης Μανδρινός, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Κορίννα Ντουλλάαρτ.

Το έργο «Μη σκαλίζεις την άμμο» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο θέατρο και κάνει πρεμιέρα την Πέμπτη 24 Απριλίου στη σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Τέσσερις ήρωες (όχι και τόσο μικροί αλλά ούτε και τόσο μεγάλοι)συναντιούνται στο σπίτι του ενός από αυτούς. Εκεί θα εκτυλιχθεί ένα παιχνίδι εξαπάτησης και εκδίκησης το οποίο θα φέρει τον καθένα αντιμέτωπο με τον ηθικό του κώδικα, με όσα ήθελε να κάνει και δεν έκανε και με τα λόγια που είπε ενώ δεν τα πίστευε.

Ένας γάτος και ένα καναρίνι που δεν υπάρχουν (πια), σα να είναι επίσης στο σπίτι.

Ο Σώζος, η Θάλεια, ο Φάνης και η Άντα.

Τέσσερις νέοι «ασήμαντοι» ουσιαστικά άνθρωποι, με χλωμή και ξέθωρη μοίρα αναζητούν την ταυτότητά τους χωρίς να κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο.

Τι τους έφερε μέσα σ’ αυτό το σπίτι; Τί τους συνδέει και τι τους καθιστά αντιμέτωπους;  Ένας άνθρωπος, ένα έγκλημα, η απελπισία ίσως ή μήπως κάποιο τραύμα που δε λέει να κλείσει;

Ταλκ, άμυλο, σόδα για γαργάρες. Υπνοστεντόν, ντεπόν, αμφεταμίνες. Πονστάν  και παρακεταμόλες. Πολύχρωμα χαπάκια, κάψουλες και δραμαμίνες. Νεκροκεφαλές και ημισέλινοι, αντίο κόσμε ή γειά χαρά; Όλα παίζουν σ’ αυτό το νυχτερινό  παιχνίδι της αλήθειας και των ψευδαισθήσεων.

Μια σύγχρονη ιστορία αγάπης και μίσους  σε μια γειτονιά στο κέντρο της Αθήνας, με ηρωικά φαντάσματα ανθρώπων που ψάχνουν την αλήθεια για να ξεφύγουν από το σκοτάδι τους.

«Το “Μη Σκαλίζεις Την Άμμο* είναι ένα έργο “δωματίου” για τέσσερα όργανα.

Ένα έργο πολυφωνικό χωρίς ορχήστρα με οδηγό τέσσερις ήρωες που διευθύνουν εναλλάξ τις φωνές των υπολοίπων στο απόλυτο χάος.

Τα τέσσερα πρόσωπα εγκλωβισμένα στις στοές μιας πραγματικότητας που τα ίδια έσκαψαν, αναζητούν τη διέξοδο, διεκδικώντας τη θέση τους στον θεοσκότεινο κόσμο που τους περιέχει και που αντανακλά με ρεαλιστική ακρίβεια τη φευγαλέα ψευδαίσθηση της αλήθειας».