Αφηγήτρια Ταινιών, του Ερνάν Ριβέρα Λετελιέρ στο ΠΛΥΦΑ

Κάθε δειλινό είναι σαν το τελευταίο πανοραμίκ πλάνο κάποιας παλιάς ταινίας,
μιας ταινίας τεκνικολόρ και σινεμασκόπ, με υπόκρουση τον θόρυβο του ανέμου
πάνω στις λαμαρίνες. Μιας ταινίας που επαναλαμβάνεται μέρα με τη μέρα.
Άλλοτε θλιβερή, άλλοτε λιγότερο θλιβερή. Που έχει όμως πάντα το ίδιο τέλος.

Σε ένα ξηρό και άνυδρο τοπίο, στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, η ζωή κυλά δύσκολα για τους κατοίκους. Οι περισσότεροι είναι πάμφτωχοι εργάτες στα ορυχεία νίτρου και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να πάνε ούτε στον κινηματογράφο, τη μοναδική δυνατότητα για διασκέδαση που προσφέρει η περιοχή τους. Έτσι, ένα χαρισματικό κορίτσι αναλαμβάνει να παρακολουθεί η ίδια της ταινίες και να τις αφηγείται στη συνέχεια στους συγχωριανούς της. Το σπίτι της μετατρέπεται σε μία ιδιότυπη σκηνή, όπου με θαυμαστή αφηγηματική ικανότητα το κορίτσι ζωντανεύει τις ταινίες. Μέσα από την ιδιόμορφη καλλιτεχνική της ιδιότητα, η μικρή αφηγήτρια ονειρεύεται μια άλλη ζωή, πέρα από τα στενά όρια της κοινωνικής πραγματικότητας που την περιβάλλει. Μέχρι που η έλευση της τηλεόρασης αλλάζει τα πάντα.

Από το 2009 που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά η νουβέλα του Χιλιανού Ερνάν Ριβέρα Λετελιέρ, γνώρισε τεράστια επιτυχία, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και μεταφέρθηκε στο θέατρο και πρόσφατα και στον κινηματογράφο. Στην Αφηγήτρια ταινιών τα όρια μεταξύ της ζωής, του κινηματογράφου, του ονείρου, αλλά και του ίδιου του θεάτρου είναι ρευστά και συμπλέκονται διαρκώς. Ο νεαρός σκηνοθέτης Νικόλας Λαμπάκης μετατρέπει τη μικρή σκηνή του ΠΛΥΦΑ στο σαλόνι της αφηγήτριας ταινιών, προσκαλώντας μας να παρακολουθήσουμε κι εμείς μία από τις περίφημες αφηγήσεις της. Η παράσταση ερευνά, μέσα από τα πιο απλά υλικά της τέχνης του θεάτρου και του κινηματογράφου, τη δύναμη της φαντασίας ως πηγή έμπνευσης για μια άλλη ζωή. Στις αφηγήσεις αυτής της ιδιότυπης λαϊκής αρτίστα, αντανακλάται η ιστορία των καθημερινών ανθρώπων – ίσως κι ενός ολόκληρου λαού – που οραματίστηκαν και αγωνίστηκαν για την αλλαγή και παρέμειναν περήφανοι παρά την οδυνηρή διάψευση της Ιστορίας.

Ο Νικόλας Λαμπάκης μετά από σπουδές Νομικής στη Θεσσαλονίκη και Παραστατικών Τεχνών και Θεάτρου στο Παρίσι, αποφοίτησε από τη Σχολή Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου το 2022. Από τότε έχει συνεργαστεί ως βοηθός σκηνοθέτη στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν (Μακμπέθ, σκηνοθεσία: Θανάσης Δόβρης) και στο Εθνικό Θέατρο (Τοπογραφία θανάτου ή Ας μην ξεχάσουμε, σκηνοθεσία: Μπρικένα Γκίστο, Δε φάιναλ θολούθιον, σκηνοθεσία: Σωτήρης Ρουμελιώτης, Η Γραμμή του Ορίζοντος, σκηνοθεσία: Γιώργος Παύλου). Το 2024 σκηνοθέτησε στη Θεσσαλονίκη την παιδική παράσταση Πέσαμε απ’ τα Σύννεφα, σε κείμενο της Μαρίας Αλβανού, και στο Εθνικό Θέατρο δύο νέα θεατρικά έργα για εφήβους σε μορφή αναλογίων (Πεντάστερο της Μαρίας Γιαγιάννου και Το όνομά μου είναι Μ του Σταύρου Γιαννουλάδη).

Στον ρόλο της αφηγήτριας βρίσκουμε τη Νοεμή Βασιλειάδου, ηθοποιό που ήδη μετρά σημαντικές συνεργασίες στο βιογραφικό της, με πιο πρόσφατη το Οξυγόνο του Γιώργου Κουτλή, και που επίσης πρόσφατα ξεχώρισε για την πρώτη προσωπική της παράσταση, Προσοχή εκτελούνται έργα.

Ευχαριστίες στη Λένα Φραγκοπούλου και τις εκδόσεις Αντίποδες για την παραχώρηση των δικαιωμάτων του κειμένου, τον Πέτρο Σεβαστίκογλου για την πολύτιμη υποστήριξη και το STUDIO new star art cinema για την παραχώρηση της κινηματογραφικής του αίθουσας.

Από τις 17 Μαρτίου, η Αφηγήτρια Ταινιών θα μεταφερθεί για 8 παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Τ (κάθε Δευτέρα και Τρίτη).