Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς, του Leo Tolstoy στο Θέατρο Αλκμήνη

Συνεχίζει την επιτυχημένη της πορεία η θεατρική παράσταση Ο Θάνατος του Ιβάν Ιλίτς, του Λέοντος Τολστόι στο Θέατρο Αλκμήνη σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη. Η παράσταση που παρουσιάστηκε σε πανελλήνια πρώτη κάνοντας γνωστό στο ελληνικό κοινό το μεγαλειώδες αυτό έργο του Τολστόι, συνεχίζει για 6η χρονιά προσφέροντας μια πρωτόγνωρη εμπειρία στους θεατές.

Οι ηθοποιοί Θανάσης Κουρλαμπάς και Γιώργος Γαλίτης ξετυλίγουν όλη την υποκριτική τους γκάμα επί σκηνής, τόσο σε κωμικό όσο και σε δραματικό επίπεδο, ενσαρκώνοντας όλους τους ρόλους της νουβέλας, σ’ ένα θεατρικό παιχνίδι το οποίο σφύζει από ζωή!

Ο ευκατάστατος δικαστής Ιβάν Ιλίτς, αρρωσταίνει βαριά. Η αρρώστια κι ο επικείμενος θάνατός του, εκμηδενίζουν όλη την προηγούμενη ζωή του. Επιτυχίες, ανούσιες συναναστροφές, εξουσία, κύρος και χρήμα στέκουν αδύναμα μπροστά στο τέλος. Ολόκληρη η ύπαρξη του Ιβάν Ιλίτς σείεται συθέμελα γιατί, όσο κι αν προσπαθεί να αποδεχτεί το συμπέρασμα ότι «ο Γάιος είναι άνθρωπος, οι άνθρωποι είναι θνητοί, άρα και ο Γάιος είναι θνητός» που διδάχτηκε κατά την περίοδο των φοιτητικών του χρόνων, το Εγώ του τον κρατάει γερά δέσμιό του. Ο Γάιος ναι… αυτός όμως όχι! Αυτός μπορεί να ξεγελάσει τον Θάνατο!

Ο Θάνατος του Ιβάν Ιλίτς βασίζεται σε αληθινό γεγονός, στην αρρώστια και στον θάνατο του δικαστή Ιβάν Ιλίτς Μετσνίκοφ, όπως τα διηγήθηκε στον ίδιο τον Τολστόι η μητέρα του αποθανόντος. Παρ’ όλο που δεν είναι από τα πιο γνωστά έργα, συγκαταλέγεται από φιλοσόφους και λογοτέχνες στα πιο σημαντικά και ώριμα έργα του.

«Πρωτοδιάβασα αυτό το αριστούργημα σε ηλικία 20 χρονών. Το είχα βρει ανάμεσα σε κάτι βιβλία της θείας μου και το «έκλεψα». Ήταν νύχτα και ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου. Είχε ησυχία. Ξεκίνησα να διαβάζω. Όταν «ρούφηξα» και την τελευταία λέξη, έκλεισα το βιβλίο, έμεινα λίγο στη σιωπή και αναρωτήθηκα -πέραν όσων ένιωσα, τα οποία είχαν τεράστιο όγκο για να καταφέρω να τα αποκρυπτογραφήσω εκείνη τη στιγμή- τι είχα μόλις… δει; Ναι, δεν είχα διαβάσει για τον Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς, τον είχα δει! Τον είχα ζήσει!

Η υπέροχη πένα του Τολστόι μπόρεσε, όχι μόνο να μου δημιουργήσει εικόνες, αλλά να με κάνει συνοδοιπόρο. Ήμουν εκεί, σε όλα όσα συνέβησαν σ’ αυτόν τον άνθρωπο. Μα, αυτό το έργο είναι θέατρο! Το έκλεισα. Δεν μπορούσα τότε να το κάνω κάτι. Δεν ήξερα τι να το κάνω. Μετά, χαθήκαμε. Πέρασαν τα χρόνια, ξέχασα τον τίτλο, ξέχασα την υπόθεση, ξέχασα ακόμα και τον συγγραφέα. Μόνο την απόχρωση του εξώφυλλου θυμόμουν, ένα περίεργο όνομα κι ένα πόμολο. Α! Και μια κουρτίνα! Αυτά θυμόμουν. Κι έναν Θάνατο. Τον Θάνατο! Πριν επτά χρόνια άρχισα να το αναζητώ πιο επίμονα. Το έψαξα πολύ. Κούραζα το μυαλό μου να βρω μία έστω μικρή πληροφορία… κάτι… Κάτι!

Ρώτησα πολλούς, περιέγραψα όπως-όπως την ιστορία -είχε ξεθωριάσει κι αυτή στην μνήμη μου, παρ’ όλο που το συναίσθημα ήταν το ίδιο έντονο μέσα μου όπως εκείνη τη νύχτα- έψαξα στο ίντερνετ, αλλά τι να βρεις με μια κουρτίνα, ένα πόμολο κι έναν θάνατο. Η πίστη όμως μετακινεί βουνά κι εγώ πίστευα βαθιά μέσα μου ότι θα το βρω, ότι θα με βρει. Και με βρήκε! Αυτό με βρήκε, ναι. Μετά από τόσα χρόνια. Και να ‘μαστε τώρα ακόμα εδώ, με τον Θανάση και τον Γιώργο, τον Γιώργο και τον Θανάση, να συνεχίζουμε να αγγίζουμε με δέος αυτή την υπέροχη ιστορία που μας συντροφεύει έξι χρόνια τώρα. Να γελάμε, να κλαίμε, να φοβόμαστε, να μαθαίνουμε, να αγαπάμε, να ζούμε… μέσα απ’ τον Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς. Ένας απλός θάνατος ενός απλού ανθρώπου. Ένας ύμνος στη Ζωή και στον Θάνατο».

– Κωνσταντίνα Νικολαΐδη

Η θεατρική διασκευή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΥΡΑΣΙΑ και πωλείται στο θέατρο Αλκμήνη και εδώ.

*Μέρος των εσόδων όλα τα χρόνια της παράστασης διατίθεται στο Φιλανθρωπικό Ίδρυμα «Δεσμός».
**Το θέατρο Αλκμήνη εξυπηρετεί ΑμεΑ.