Primetime: Πόσο απέχει η δικαιοσύνη από το θέαμα;

Για να δει κανείς αυτήν την ταινία, πρέπει να είναι προετοιμασμένος για το θέμα της. Βρισκόμαστε στο set του “Predator” μιας σειράς reality television, η οποία «πιάνει στα πράσα» παιδόφιλους τους οποίους βρίσκουν online και συλλαμβάνουν στην δράση. Ο παρουσιαστής, Chris Hansen (Robert Pattinson) διαγράφει τηλεοπτική επιτυχία, εκθέτοντας τους ‘predators’ μπροστά σε όλη την Αμερική, χρησιμοποιώντας ως δολώματα δύο νέους ηθοποιούς, ανεβαίνοντας στην Primetime ζώνη τηλεθέασης. Εκτός από μια ιστορία που αποδεικνύεται πάντα δυστυχώς επίκαιρη, η ταινία αποτελεί έναν ενεργό προβληματισμό για το entertainment industry, την ηθική, την έκθεση και την απόδοση δικαιοσύνης και της αίσθησης δικαίου.

Ο σκηνοθέτης Lance Oppenheim καδράρει πανέξυπνα και ευρηματικά όλο το οικοσύστημα μιας τηλεοπτικής παραγωγής χρησιμοποιώντας παρόμοια κινηματογραφική γλώσσα για να προσιδιάσει στον γρήγορο, έντονο με πολλές εναλλαγές και ξαφνικό χαρακτήρα των ριάλιτι. Τα κοντινά πλάνα, και  η δυσκολία μερικών σκηνών δεν εξυπηρετούν μόνο την προσεκτικότερη ματιά μας στις αποχρώσεις των ερμηνειών αλλά επιρρώνουν πρωτίστως την δύναμη του θεάματος ως κάτι το οποίο προκαλεί αντίδραση και συναίσθημα όταν είναι απρόσμενο, αλλόκοτο, ενίοτε θαμπό ή grainy.

Εξερευνά τα κίνητρα, τις ανάγκες και τις προσωπικές αφετηρίες των χαρακτήρων δημιουργώντας μια συμβίωση και σύγκρουση με την ταχύτητα και την εξέλιξη της παραγωγής. Για την producer της Merritt Wever – την οποία έχουμε δει στο Severance – η άνοδος της εκπομπής φέρνει το δίλημμα της μετάστασης σε μια νέα τηλεοπτική πρόταση και στην πίστη στις ιδέες και στους συνεργάτες. Το κυνήγι της μεγαλύτερης και πιο βρόμικης ιστορίας τροφοδοτεί οποιονδήποτε τελικά θελήσει να ανέβει τα σκαλιά της τηλεοπτικής ανέλιξης και κυρίως τον Chris Hansen του Pattinson, που ακολουθεί το νήμα μέχρι το τέλος. Για τον νεότερο ηθοποιό, που απελπισμένα θέλει να μπει στον χώρο της τηλεόρασης και στην ένωση ηθοποιών, ο μικρός έως και τρομακτικός ‘ρόλος’ του είναι ένα εισιτήριο με κόστος. Η ηθική δικαιολόγηση του «ανώτερου» σκοπού αυτής της εκπομπής και του ρόλου είναι ένα κεντρικό σημείο στην εξερεύνηση της ταινίας, αφού πέρα από τα τηλεοπτικά νούμερα, το ‘γιατί’ συνδέεται με μια ολόκληρη φιλοσοφία σχετικά με τον ρόλο του θεάματος ως ηθικού μοχλού, μηχανισμού κίνησης του κοινού περί δικαίου αισθήματος και της κοινωνικής παρέμβασης.

Ο Robert Pattinson, σε μια από τις πιο προσεγμένες κινηματογραφικές στιγμές του, ανακαλύπτει κάτι πολύ πιο συγκεκριμένο για το ύφος, τον ‘ρόλο’ που υποδύεται και την βιομηχανία που εκπροσωπεί: με έναν τρόπο γίνεται το πρόσωπο της απονομής δικαιοσύνης, βάζοντας τελεία στο άδικο και χτίζοντας ένα προσωπικό brand, το οποίο τον καταβροχθίζει με τις ίδιες του τις αποτυχίες να τον κατατρύχουν.

Όλο το υπόλοιπο καστ, σε πιο δευτερεύον φακό τρέχει στον φρενήρη ρυθμό του σόου και υποστηρίζει το high-stakes περιβάλλον του καναλιού, με την Merritt Wever και τον Skyler Gisondo, στον ρόλο του «13χρoνου» Dan να ξεχωρίζουν για την λεπτομέρεια στις εκφράσεις τους και στο συνολικό ταίριασμα με την «υφή» της ταινίας.

Η ταινία στη βάση της επιχειρεί μια αναζήτηση, η οποία επιτρέπει στον θεατή να αναμετρηθεί με τις πιο κριτικές πλευρές της και να δυσκολευτεί πίσω από την οθόνη, όπως θα έκανε οποιοσδήποτε θεατής του show “ To Catch a Predator” που δεν θα το έβλεπε ως background noise το 2004. Σε κάθε περίπτωση ο καθένας μας μπορεί να βρει πτυχές που τον ενδιαφέρουν και να αποκτήσει μια δική του εμπειρία θέασης, η οποία σίγουρα θα είναι προκλητική, ενεργητική και δύσκολη.