I Ain’t Dead, Just Trying to Hear The Sound of The Earth Spinning: Το β’ μέρος της έκθεσης του Δαυίδ Σαμπεθάι στο The Castor House

Η Eleftheria Tseliou Gallery παρουσιάζει το δεύτερο μέρος της ατομικής έκθεσης του Δαυίδ Σαμπεθάι με τίτλο «I Ain’t Dead, Just Trying to Hear The Sound of The Earth Spinning», το οποίο ξεκινά στον Πειραιά στην οδό Ασκληπιού 5 την Τετάρτη 22 Μαίου και θα συνεχιστεί έως τις 30 Ιουνίου. Παράλληλα, συνεχίζεται μέχρι τις 30 Ιουνίου στο χώρο της γκαλερί στο Κολωνάκι και το πρώτο μέρος της έκθεσης.

Το δεύτερο μέρος της έκθεσης αποτελείται από μια σειρά μεγάλων ζωγραφικών έργων σε καμβά που γίνανε τη περίοδο 2020-2024. Τα έργα καταλαμβάνουν τον χώρο ενός πρώην νυχτερινού κέντρου, σχηματίζοντας δύο σειρές κατά μήκος του, δημιουργώντας μια ενδιάμεση ζώνη (interzone) όπου συνυπάρχουν πολλαπλές αφηγήσεις.  Ένας ιππότης επιστρέφει στην βασιλική αυλή με άσχημα νέα· σε έναν άλλο πίνακα τον βλέπουμε να πλένει τα πονεμένα πόδια του σε ένα ρυάκι καθώς οι φαντασιώσεις του για την επιστροφή στο σπίτι προβάλλονται στο νυχτερινό τοπίο τριγύρω.Ένα ζευγάρι απεικονίζεται σε μια σκηνή οικιακής ευτυχίας, ενώ μια ιδιόρρυθμη συμμορία από φύλακες- αγγέλους ξορκίζουν εξωτερικές δυνάμεις που απειλούν αυτό το οικοσύστημα αγάπης.  Ένα φίδι κοιτάει ανήσυχο την δυσοίωνη θέα πλαισιωμένη από άγρια κλαδιά στον ορίζοντα, σιωπηλός μάρτυρας σε κάτι φρικτό που θα συμβεί ανά πάσα στιγμή. Με αναφορές μεταξύ τους αλλά και στο πρώτο μέρος της έκθεσης, τα έργα αυτά βρίσκονται σε συνεχή διάλογο με την ιστορία της ζωγραφικής. Τα έργα αποτελούν πεδία εύθραυστων ισορροπιών και ρευστών δυναμικών όπου αντηχούν κύκνεια άσματα διαφορετικών κόσμων.

Ίσως καθρεφτίζοντας την απόκοσμη ακινησία που φαινόταν να επικρατεί στον έξω κόσμο τη περίοδο του ’20-’21, τα έργα αυτά εκπέμπουν μια παράξενη σιωπή. Κάποιες φορές ανέμελη ή καθησυχαστική, η σιωπή αγκαλιάζει σκηνές οικειότητας και αγάπης.  Άλλες φορές, η σιωπή κρύβει τις προθέσεις ενός υποκειμένου ή υπονοεί αμήχανη ένταση.  Η σιωπή κυριαρχεί και ενίοτε αποπνέει μια αίσθηση του μαγικού, γεμάτη από επιθυμία και τρυφερότητα, ήττα και απογοήτευση.

Ο ίδιος ο τίτλος της έκθεσης υπαινίσσεται αυτή τη σιωπή. Φανταζόμαστε μια φιγούρα με το αυτί στο έδαφος, να περιμένει με ανυπομονησία ένα σημάδι ότι η Γη πράγματι εξακολουθεί να περιστρέφεται, να αναμένει αυτό το καθησυχαστικό, καταπραϋντικό βουητό που μας βεβαιώνει ότι ο κόσμος εξακολουθεί να υπάρχει. Ο τίτλος λειτουργεί ως χιουμοριστική δήλωση και ως ένα είδος παραβολής. Μια δήλωση ότι ναι, ο καλλιτέχνης είναι ζωντανός, σε σύνδεση με τον κόσμο. Μια παραβολή, που υπονοεί ότι αν μερικές φορές δεν μείνουμε εντελώς ακίνητοι, ο κόσμος περνάει απαρατήρητος.