«Φαντάζεσαι να μη σε αναγνωρίζει ο ίδιος σου ο γονιός;» – Ένα προσωπικό βίωμα άνοιας

«Ένα από τα πιο δύσκολα διαχειρίσιμα συναισθήματα, είναι να νιώθεις ότι χάνεις τον άνθρωπό σου, συναισθηματικά, νοητικά, επικοινωνιακά. Νιώθεις σαν να αργοπεθαίνει αλλά παράλληλα να είναι ζωντανός», λέει η Ειρήνη Π. στο Reader, περιγράφοντας την άνοια της μητέρας της, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αλτσχάιμερ.

«Είναι πολύ βαρύ να νιώθεις πως σου λείπει ένας άνθρωπος ο οποίος είναι συνέχεια δίπλα σου και συνδιαλέγεσαι μαζί του. Μου λείπουν οι συζητήσεις μας, οι συμβουλές που μου έδινε πριν τη διάγνωση, μου λείπουν τα πάντα. Είναι σαν να έχω πάρει εγώ πια το ρόλο της μητέρας».

Όπως εξηγεί, η Ειρήνη άρχισε να παρατηρεί κάποια περίεργα σημάδια, όταν η μητέρα της ήταν 68 χρονών, δηλαδή πριν από τρία χρόνια. «Πολλές φορές επαναλάμβανε τα ίδια πράγματα, ξεχνούσε ονόματα συγγενών και φίλων και δε θυμόταν γεγονότα που μπορεί να είχαν γίνει στο πρόσφατο παρελθόν. Όταν τη διόρθωνα, εκείνη γινόταν κάπως επιθετική και επέμενε στο σενάριο που είχε στο μυαλό της. Στην αρχή δεν έδινα σημασία, όμως, από ένα σημείο και έπειτα, άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως συμβαίνει κάτι που αγνοώ. Έτσι, κάθισα και έψαξα τα συμπτώματα και τις συμπεριφορές αρχικά στο ίντερνετ, όπου όλα τα ευρήματα μου έδειχναν πως πρόκειται για ενδείξεις άνοιας», υπογραμμίζει.

Διαβάστε περισσότερα στο reader.gr.