Ερμιόνη- Γλειφιτζουρίζειν εστί φιλοσοφείν, του Ανδρέα Στάικου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Το καινούργιο θεατρικό έργο του Ανδρέα Στάικου, «Ερμιόνη- Γλειφιτζουρίζειν εστί φιλοσοφείν», θα κάνει πανελλήνια πρεμιέρα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Υπόγειο) από την Εταιρία Θεάτρου Σπίτι της, σε σκηνοθεσία Ανδρέα Στάικου παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη από τις 24 Οκτωβρίου.

Ο Ανδρέας Στάικος κατατάσσει για πρώτη φορά την Ερμιόνη στον μύθο σαν  κεντρική ηρωίδα μια και την γνωρίζαμε έως σήμερα σαν δευτερεύουσα ηρωίδα στον Τρωικό πόλεμο.

Μέσα από μια κωμική ματιά, οι γνωστοί μυθικοί ήρωες ξεκινούν ένα ταξίδι παίζοντας και εμπαίζοντας με τον εαυτό τους και τη μοίρα τους. Ο Μενέλαος γίνεται Τάκης, η Ερμιόνη και η Χρυσόθεμις ικανοποιούν τις πρόσκαιρες αναζητήσεις και επιθυμίες τους σε παραλιακά μπαρ. Μια διαχρονική ματιά στο μύθο της συνέχειας του ελληνισμού.

Ένα παιχνίδι χωρίς όρια που τελειώνει με το τέλος της ζωής.

Ο ρόλος της μουσικής του Νίκου Ξυδάκη είναι ο πέμπτος και ο πιο καταλυτικός πρωταγωνιστής. Σε ένα θεατρικό έργο που διαδραματίζεται σε μια χρυσαφένια αμμουδιά, μια παραλία της Λακωνίας με το ηλιόλουστο φως του μεσημεριού και το ατμοσφαιρικό φως της πανσελήνου, σε ένα έργο γεμάτο έρωτα, η μουσική του Νίκου Ξυδακη θυμίζει την απεραντοσύνη της θάλασσας και της νύχτας, στοιχεία θεμελιακά στην «Ερμιόνη». Τα τραγούδια της παράστασης εκτελούνται από τους ηθοποιούς a cappella σε μουσική διδασκαλία του συνθέτη.

Ήρωες και φαντάσματα ηρώων, επεισόδια και αντικατοπτρισμοί επεισοδίων από το πεδίο των μαχών και κυρίως από το παρασκήνιο του Τρωικού Πολέμου, ιδεώδες περιβάλλον για την αναζήτηση της θεατρικότητας. Οι πιο αρχέγονες αλλά και σύγχρονες όψεις της θεατρικότητας συνυπάρχουν για να προβάλλουν τα επιμέρους στοιχεία αυτής της θεατρικότητας (μεταμφιέσεις, μεταμορφώσεις, ανατροπές, εκπλήξεις κτλ.), συμβάλλουν στην γένεση του παιχνιδιού, αναγκαίας συνθήκης του θεάτρου, της ζωής και της ιστορίας.

«Η Ερμιόνη βρίσκεται για πρώτη φορά στη θέση του κεντρικού προσώπου μια και την γνωρίζαμε έως σήμερα στον μύθο του Τρωικού πολέμου σαν δευτερεύουσα ηρωίδα. Κόρη του Μενέλαου και της Ωραίας Ελένης, εκφράζει την αέναη μάχη της γυναίκας για ελευθερία και χειραφέτηση, όμως προσκρούει στα ανυπέρβλητα εμπόδια της αντίπαλης πλευράς, που παρουσιάζονται με τη μορφή της πατρικής εξουσίας και προστασίας, της ερωτικής εξουσίας και των εφήμερων γυναικείων συμφερόντων. Την Ερμιόνη περιστοιχίζει η Χρυσόθεμις, η αδιάφορη και ουδέτερη γυναίκα που αποφεύγει πάντα οποιαδήποτε σύγκρουση και διαρκώς νίπτει τας χείρας της. Ο Μενέλαος με τη μορφή του παντοδύναμου άνδρα, που καταλήγει να είναι θύμα της πραγματικής και υποτιθέμενης δύναμής του. Τη μυθική αυτή τριάδα συμπληρώνει η Κλεόνη, τροφός και παιδαγωγός του Λακεδαιμονιακού ανακτόρου, η οποία ως καλή ή κακή μοίρα κινεί τα νήματα και σκηνοθετεί κατά βούλησιν τη ζωή και το πεπρωμένο των επιφανών της κυρίων.

Ένα παιχνίδι χωρίς όρια που τελειώνει με το τέλος της ζωής. Ήρωες και φαντάσματα ηρώων, επεισόδια και αντικατοπτρισμοί επεισοδίων από το πεδίο των μαχών και κυρίως από το παρασκήνιο του Τρωικού Πολέμου, ιδεώδες περιβάλλον για την αναζήτηση της θεατρικότητας. Οι πιο αρχέγονες αλλά και σύγχρονες όψεις της θεατρικότητας συνυπάρχουν για να προβάλλουν τα επιμέρους στοιχεία αυτής της θεατρικότητας (μεταμφιέσεις, μεταμορφώσεις, ανατροπές, εκπλήξεις κτλ.), συμβάλλουν στην γένεση του παιχνιδιού, αναγκαίας συνθήκης του θεάτρου, της ζωής και της ιστορίας».