Χορογραφίες καραντίνας #10: Η ομάδα Κινητήρας φτιάχνει ένα video #μένοντας_σπίτι

Ανύποπτος Χρόνος – φωτό Τάσσος Βενετσανόπουλος

Ο περιορισμός κυκλοφορίας για μένα είναι κάτι που δεν περίμενα ποτέ ότι θα ζήσω. Θυμάμαι που διάβαζα όταν ήμουν έφηβη όλα αυτά τα βιβλία για τον πόλεμο, τη χούντα και τους περιορισμούς της κυκλοφορίας και φάνταζε κάτι τόσο μακρινό.

«Ποτέ μη λες ποτέ». Νιώθω τρομαγμένη όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου. Από το φόβο του ιού και την αγωνία μην προσβάλλει τους ανθρώπους που αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο αλλά και από την καταστρατήγηση των δημοκρατικών μου ελευθεριών εν μια νυκτί.

Στη βόλτα μου με το Νο 6 κοιτώ τα δέντρα ως σώματα και κάποιες φορές τ΄αγκαλιάζω. Αυτό μ΄ανακουφίζει.

Κάθε μέρα που ξυπνάω νομίζω ότι το έχω φανταστεί όλο αυτό. Μετά συνειδητοποιώ ότι είναι η πραγματικότητα και σηκώνομαι αποφασισμένη να υπάρξω. Να υπάρξω με όποιο τρόπο ανάλογα με τη στιγμή.

Φροντίζω το σώμα μου και ταυτόχρονα πενθώ βαθιά γι αυτά που φοβάμαι ότι χάσαμε ήδη. Στη βόλτα μου με το Νο6 κοιτώ τα δέντρα ως σώματα και κάποιες φορές τ΄αγκαλιάζω. Αυτό μ΄ανακουφίζει .

Ευτυχώς ζω με τους τέσσερις πιο αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μου και με δυο ζώα. Δεν ξέρω τι θα έκανα αλλιώς. Είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος. Κι έχω ευγνωμοσύνη βαθιά για τη ζωή και τους ανθρώπους που με περιστοιχίζουν στο σπίτι, στη δουλειά, στη βόλτα.

Όταν βλέπω τη μάνα μου, τις φίλες και τις αδελφές μου στον περίπατο και δε μπορώ να τις φιλήσω βουρκώνω αυτόματα. Και μόνο στη σκέψη βουρκώνω αυτόματα.

Το χειρότερο είναι ο περιορισμός κυκλοφορίας των ονείρων μου. Αυτό δε μπορώ να διαχειριστώ.