Vassilikos: «Σε 10 χρόνια ελπίζω να έχω εξαφανίσει τον εαυτό μου»

Ταλαντούχος και πρωτοπόρος. Ξεκίνησε με το συγκρότημά του στα μέσα της δεκαετίας του ’90 από την Πάτρα και έκαναν μουσική… τομή, καθώς έφεραν τον αγγλικό στίχο και την εναλλακτική αγγλόφωνη σκηνή σε μια χώρα με ιδιαίτερα έντονο το τοπικό μουσικό στοιχείο επηρεάζοντας, αλλά και εκπαιδεύοντας ταυτόχρονα μια ολόκληρη γενιά μουσικών, αλλά και μουσικόφιλων. Έκτοτε ουκ ολίγοι περπάτησαν στον ίδιο δρόμο…

Ο λόγος για τον Vassiliko τον συνθέτη, τραγουδιστή, μπασίστα/κιθαρίστα και στιχουργό των Raining Pleasure που μετά τη διάλυση του συγκροτήματος ακολουθεί μία εξαιρετική solo καριέρα. Το 2009 κυκλοφορεί η πρώτη του προσωπική δουλειά, το «Vintage» και λίγα χρόνια μετά, το 2013) έπεται το ιδιαίτερα τολμηρό «Sunday Cloudy Sunday» με διασκευές της μουσικής του Βασίλη Τσιτσάνη.

Φέτος, μετά από ένα πενταετές μουσικό διάλειμμα, επέστρεψε δισκογραφικά με το «Amazing Grey» (Inner Records), μια δουλειά με original υλικό για πρώτη φορά από την εποχή των Raining Pleasure, μια μίξη από ‘60s επιρροές, αλλά με πολλά σύγχρονα και πειραματικά ηλεκτρονικά στοιχεία. 

Στις 18 Οκτωβρίου θα τον δούμε στον Σταυρό του Νότου σ΄ένα πρόγραμμα που θα πρωταγωνιστεί το νέο του άλμπουμ Amazing Grey αλλά και δε θα λείπουν αγαπημένα τραγούδια από το Vintage αλλά και από την εποχή των Raining Pleasure.

Με αφορμή αυτό το live του είχαμε μία πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί του.

Θα παίξουμε μία επιλογή από κομμάτια όλης της πορείας μου, από τα πρώτα χρόνια των Raining Pleasure μέχρι το πολύ πρόσφατο άλμπουμ μου. 

Προέκυψε εντελώς γνήσια και αυθόρμητα. Η μουσική και οι ιδέες προκύπτουν έτσι κι αλλιώς, βέβαια. Αυτό που κάνει την ειδοποιό διαφορά κάθε φορά είναι η πρόθεση να καταγράψω και να οργανώσω το υλικό στο κεφάλι μου. Να νιώσω ότι πρόκειται πάλι για άλμπουμ που έρχεται.

Οι διασκευές είναι μια ιδιαίτερα υποτιμημένη μουσική πρακτική στη χώρα μας

Όλα τα πράγματα γίνονται στην ώρα τους. Ο χρόνος είναι κάτι απόλυτα σχετικό όταν η σχέση σου με τη μουσική παραμένει ουσιαστική. Με αυτό εννοώ όχι μηχανική. 

Οι διασκευές ήταν για μένα δύο διαφορετικά πράγματα. Από τη μία, ήταν ο μεγάλος σεβασμός που έχω στην τέχνη της διασκευής. Έχω ξαναπεί πολλές φορές και θα το λέω όσο χρειάζεται, οι διασκευές είναι μια ιδιαίτερα υποτιμημένη μουσική πρακτική στη χώρα μας. Είναι μια άσκηση που κάθε συνθέτης πρέπει να κάνει. Και λέγοντας διασκευή, δε μιλάω φυσικά για την αστειότητα που κυκλοφορεί στην πόλη σας με το σουίνγκ φίλτρο πάνω σε όλα, ή με οποιαδήποτε έτοιμη φόρμα που της φοριέται άχαρα και με τη βία μια φωνή που θέλει να διασκεδάσει νεκρούς το Σάββατο. Εννοώ να μπει κανείς στην ουσία ενός τραγουδιού, ξεχνώντας τον εαυτό του.

Από την άλλη, μετά το τέλος των Raining Pleasure, ήμουν τόσο βαρύς, τόσο πληγωμένος και τόσο θλιμμένος, που δεν είχα καμία όρεξη να κάνω μουσική. Ήξερα όμως ότι πρέπει να συνεχίσω με κάποιον τρόπο να εξασκώ ένα δώρο που μου δόθηκε. 

Η επιλογή ήταν κάπως αυτόματη. Ήθελα πολλά χρόνια να παίξω με αυτό το στοιχείο. Αλλά όταν η μουσική που γράφεις παίζεται μόνο από μια ροκ σύνθεσης μπάντα, περιορίζεσαι σε αυτό που έχεις. Τώρα δεν υπάρχει τέτοιου είδους περιορισμός, οπότε μπορώ να πειραματιστώ όπως μου έρθει.

Πάτρα. 

Είναι αδύνατο να βρω μια στιγμή, ένα σημείο ή ένα στοιχείο. Νομίζω πως το γεγονός ότι σταμάτησαν οι Pleasure άνοιξε κάπως την παλέτα για μένα, ένιωσα πιο ελεύθερος να αλητέψω μουσικά. Όπως αλητεύουμε μετά από μια μακροχρόνια αποκλειστική σχέση.

Δεν μπορώ να πω δημόσια την αλήθεια σ’ αυτή την ερώτηση. 

Νομίζω τείνει προς το απίθανο, αλλά ποιος είμαι εγώ να χρησιμοποιώ τέτοιες λέξεις; Καλά κάνουν όσοι το νιώθουν και μπορούν. Το κίνητρο είναι άλλο για τον καθέναν και αυτό είναι ΟΚ. 

Ο τρόπος που έχω οργανώσει (αποδιοργανώσει;) τη ζωή μου, δεν χρειάζεται χαλάρωση. Είμαι αρκετά χαλαρός. Διαβάζω όταν θέλω να μάθω κάτι, βλέπω Netflix όταν θέλω να διαβάσω ένα βιβλίο. Δυσκολεύομαι πολύ στο διάβασμα λόγω δυσλεξίας και το αποφεύγω εκτός αν είναι απαραίτητο. Οπότε καταφεύγω σε ταινίες/σειρές για αυτού του είδους το ταξίδι. Σινεμά δεν πάω ιδιαίτερα. 

Ναι, συνεχίζω. Είναι ένα θαύμα που δεν έχω καμία διάθεση να αφήσω, μου πάει πολύ και χαίρομαι που την επιλέγουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι για την φροντίδα τους. Σαν ασθενής συνάντησα τον βελονισμό πολλά χρόνια πριν. Κάποιες ζυμώσεις με έφεραν στη θέση να τον σπουδάσω. 

Η φλυαρία. 

Ελπίζω να τον έχω εξαφανίσει μέχρι τότε.