Ο Miles Davis στις Νύχτες Πρεμιέρας & νέο άλμπουμ (με 34 χρόνια καθυστέρηση)

Η στιγμή που ο Stanley Nelson αποφασίζει ότι θέλει να κάνει το ντοκιμαντέρ για τον Miles Davis πρέπει να ήταν κάπως…ηλεκτρισμένη, τουλάχιστον μέσα στο μυαλό του. Tι ειδους ντοκιμαντερ ήθελε να κάνει;  Ποιος είναι «σωστός» τρόπος να αποτυπώσεις την αλήθεια, να ξεκλειδώσεις μια  μεγαλοφυία που ταυτοχρονα είναι και ο άρχοντας του cool – όπως και αν το βλέπεις ή το ακούς αυτό… σε μια εποχή – σήμερα – που ζει ταυτόχρονα στο τώρα και στο παρελθόν της.

Το The Birth of Cool λέει την  ιστορία του Miles Davis,  θυελλώδη, εκρηκτική, εσωτερική, ανεξιχνίαστη, δαιδαλώδη και μαγική, αν αυτή είναι μια λέξη που μας βγάζει από κάποια αδιέξοδα. Εχει «πλάνα» από το πιο καυτό σημείο της τζαζ.

Διαβάζω τις κριτικές για το ντοκιμαντέρ του Stanley Nelson (δικό του και το «The Black Panthers: Vanguard of the Revolution) και οι περισσότερες συγκλίνουν σε αυτό: ειλικρινές και τίμιο – και επίσης  πλούσιο, δυναμικό, θριαμβευτικό και τραγικό – ρομαντικό, ένα πλήρες πορτρέτο αυτής της μοναδικης διάνοιας που ήταν ο Μάιλς Ντέιβις. Και η τζαζ προσωπικότητά του.

Η αποκάλυψη, από τη στιγμή που πιάνει στα χέρια του την τρομπέτα που του αγόρασε ο πατέρας του (η μητέρα του ήθελε να πάρει βιολί και τότε θα μιλούσαμε για εντελώς άλλη ιστορία). Και από εκεί ανοίγει σιγά σιγά η εικόνα – στις μεγάλες στιγμές του be-bop, στα κλαμπ της Νέας Υόρκης, σ’ έναν ασταμάτητο αυτοσχεδιασμό που επαναπροσδιόριζε τα πράγματα. Τη τζαζ, το στιλ, το ταξίδι στην πιο βαθειά ουσία τους.

«Κοιτούσε τα πράγματα διαφορετικά, έβλεπε τα πράγματα διαφορετικά» λένε οι άνθρωποι που τον γνώριζαν…Ηταν  μοναδικός – the most unique man I’ ve ever known»… Τον ενδιέφερε πάντα  να ψάχνει εκείνο  που δεν ήξερε… Το πορτρέτο βαθαίνει μέσα την μουσική και στην προσωπική του ζωή, στις τρικυμιώδεις σχέσεις του. Στις αυτοκαταστροφικές του τάσεις. Στην άσχημη συμπεριφορά του. Στο κλειστό του κόσμο, πίσω από τη μεγαλοφυϊα της τζαζ και του  «ποπ σταρ» που κατά κάποιο τροπο ήταν.

Το The Birth of Cool προβάλεται στις Νύχτες Πρεμιέρας και είναι σίγουρα μια από τις πιο κουλ συναντήσεις  μέσα σε μια από τις  πιο cool χρονιές του Φεστιβάλ. 25 χρόνια φέτος! Και… πόσο cool είναι αυτό!

Kαι πόσο cool είναι το άλλο! Το ότι μόλις τις προάλλες κυκλοφόρησε  για πρώτη φορά το Rubberband ένας δίσκος που ο Miles Davis είχε ηχογραφήσει το 1985… Τότε που ήθελε να κάνει κάτι και να πλησιάσει το νεώτερο κοινό του…Να αλλάξει κάπως τον ήχο, να γίνει πιο..funky. Στην Warner Brothers όπου είχε υπογράψει τότε, το είδαν με πολύ καλό μάτι – Ο,τι θέλεις Μάιλς. Πάμε! –  Όμως η μεγάλη εταιρία ήταν ανυπόμονη και καθώς έβλεπαν καθυστερήσεις στο πρότζεκτ, το σταμάτησαν – και το έβαλαν στο ράφι. Εκεί έμεινε για τριάντα τέσσερα χρόνια, όπου και το εντόπισε ο ανηψιός του ο  Vince Wilburn Jr (που ήταν και ντράμερ στην ηχογράφηση) και τα υπόλοιπα οδηγούν κατευθείαν στις πρόσφατες κυκλοφορίες. Αφου προηγουμένως δούλεψαν στο να συμπληρώσουν τα κενά.

Με άλλα λόγια είναι ένα καινούργιο άλμπουμ του Miles Davis που κυκλοφορεί με μεγάλη καθυστέρηση. H τρομπέτα του είναι εκεί και στο funk περιβάλλον του άλμπουμ, αν και σε λίγες στιγμές είναι στ’ αληθεια ο Miles έτσι όπως λάμπει πραγματικά. Η Ledisi και η Lalah Hathaway τραγουδάνε σε δυο από τα έντεκα κομμάτια του Rubberband. Και ο Wince Wilburn Jr που ανέβαλε την παραγωγή έκανε προρφανώς  το καλύτερο που μπορούσε με το υλικό που βρήκε και μπόρεσε να επεξεργαστεί. Αίσθηση από την μαγεία του Miles σίγουρα υπάρχει – και αυτό είναι cool.