Η ευτυχία

Υπόθεση

Ο Φρανσουά ζει ευτυχισμένος με τη σύζυγο του Τερέζ και τα δύο τους παιδιά σε ένα εργατικό προάστιο του Παρισιού. Εκείνος είναι ξυλουργός και εκείνη μοδίστρα. Όταν ο Φρανσουά πάει σε μια άλλη πόλη για δουλειά γνωρίζει την Εμιλί, υπάλληλο ταχυδρομείου, και ξεκινάει μια σχέση μαζί της που θα φέρει δραματικές αλλαγές στη ζωή του.

Σαν πίνακας του ιμπρεσιονισμού

Η ταινία «Ευτυχία» που θεωρήθηκε ως απάντηση στις «Ομπρέλες του Χερβούργου» του Ζακ Ντεμί είναι μια φινετσάτη ερωτική ιστορία δοσμένη από την Ανιές Βαρντά σαν ιμπρεσιονιστικός πίνακας. Μετά από την ασπρόμαυρη «Κλεό από τις 5 στις 7» η Βαρντά, επέστρεψε με μια πολύχρωμη ταινία, πλαισιωμένη από τη μουσική του Μότσαρτ για να δώσει την άποψη της πάνω στην έννοια του έρωτα και της πίστης. Χωρίς να αρνιέται το καταλυτικό στοιχείο της τύχης η δημιουργός οδηγεί τις ζωές των ηρώων της προς την ευτυχία διαλύοντας μεθοδικά κάθε μελοδραματικό στερεότυπο.

Στην ουσία η Βαρντά αποθεώνει την ίδια τη ζωή και τη γοητεία του απρόσμενου που καιροφυλακτεί ανά πάσα στιγμή. «Φαντάστηκα ένα καλοκαιρινό ροδάκινο με τα τέλεια χρώματά του και μέσα του υπάρχει ένα σκουλήκι. Φαντάστηκα πίνακες του ιμπρεσιονισμού που μεταδίδουν μια αίσθηση μελαγχολίας παρόλο που απεικονίζουν καθημερινές ευτυχισμένες σκηνές. Άκουσα Μότσαρτ και σκέφτηκα την υπεροχή του θανάτου. Έγραψα το σενάριο γρήγορα, το γυρίσαμε γρήγορα, όπως το ζωντανό φως των καλοκαιριών που περνούν γρήγορα. Σε έναν κόσμο γεμάτο από προκατασκευασμένες εικόνες ευτυχίας, είναι ενδιαφέρον να διαλύεις τα κλισέ» αναφέρει η ίδια για το φιλμ που παρότι δείχνει κάπως γερασμένο σήμερα διαθέτει ακόμη μια κραταιά φεμινιστική πολιτική άποψη διανθισμένη με τη λυρική γοητεία ενός αυθεντικού έργου τέχνης.