7 + 1 ερωτήσεις στον Γιώργο Σουλεϊμάν, που σκηνοθετεί το «Μαμά» στο θέατρο Θησείον

Η κινηματογραφική του δομή, οι ανατροπές του και η συγκίνηση που ένιωσα από την πρώτη κιόλας ανάγνωση, χωρίς καν να καταλάβω το γιατί.

Στο Μαμά® παρακολουθούμε την ανθρώπινη ιστορία μιας όχι και τόσο συνηθισμένης οικογένειας. Είναι η πορεία  της σχέσης της Εσπεράνσα και της Αμπάρ! Μητέρας και κόρης. Με ό,τι μπορεί αυτή η σχέση να περικλύει. Απόλυτη αγάπη, αφοσίωση, ανάγκη για αποδοχή αλλά και καταπίεση και σκληρότητα.

Η Μητέρα είναι η Εσπεράνσα που σημαίνει ελπίδα. Μια δυναμική γυναίκα 62 ετών που έχει βγει στην σύνταξη. Δείχνει να έχει συμφιλιωθεί με την μοναξιά της, έχει χιούμορ, είναι γενναιόδωρη και καμία φορά γίνεται χειριστική με την κόρη της.

Η κόρη είναι η Αμπάρ που το όνομα της έχει ρίζα στην λέξη αμπάρι – αμπαρωμένη, δηλαδή κλειστή, σφραγισμένη! Είναι λοιπόν ότι σημαίνει και το όνομα της. Ένα πλάσμα που είχε δύσκολη παιδική ηλικία, δεν έχει μάθει να επικοινωνεί  τα συναισθήματα της και όταν κατά την διάρκεια του έργου χρειαστεί να το κάνει γίνεται άγαρμπη και σκληρή. Είναι 32 ετών και ιδιοκτήτρια διαφημιστικής εταιρίας.

Οι ανακαλύψεις σε όλη την διαδικασία των προβών ήταν απανωτές. Η πιο βασική ήταν συνδυαστική. Δηλαδή αφορά και το έργο και εμένα. Όταν ένα κείμενο είναι γεμάτο από αναφορές που έχουμε ζήσει όλοι στα σπίτια μας με τους γονείς μας πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός πως θα το διαχειριστείς. Κατάλαβα σχετικά νωρίς ότι πρέπει να απεμπλακώ από τα δικά μου βιώματα για να μπορέσω αυτό που θα κάνω να αφορά τους θεατές! Δηλαδή φανταστείτε συγκινήθηκα την πρώτη φορά που το διάβασα και μετά στην τρίτη ανάγνωση που έκαναν οι ηθοποιοί. Από εκεί και πέρα το αντιμετώπισα πιο πρακτικά. Τώρα βλέπω τους θεατές να κλαίνε και δυσκολεύομαι πολύ να συνδεθώ.

Το έργο το έχω βάλει να διαδραματίζεται σε μια κουζίνα. Πιστεύω λοιπόν πως όσοι θεατές έρθουν, θα δουν τον εαυτό στην κουζίνα της μαμάς τους να παίζουν με τις χαρτοπετσέτες μετά το μεσημεριανό φαγητό και να συνομιλούν μαζί της καθώς εκείνη πλένει τα πιάτα στον νεροχύτη, προσπαθώντας να λύσουν τα αιώνια ζητήματα που προκύπτουν πάντα στην σχέση μάνας – παιδιού! Και πέρα από αυτό, νομίζω πρέπει να έρθει κανείς για την μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, για την αισθητική της Ηλένιας Δουλαδίρη και της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη, αλλά και για την μουσική του Θέμη Καραμουρατίδη.

Οι Ελένη Καστάνη και Ευγενία Σαμαρά πρωταγωνιστούν στην παράσταση «Μαμά»

Είναι πολλά τα ερωτήματα που θέτει η Marta Barcelo (Συγγραφέας). Τρία που απασχόλησαν σίγουρα εμένα κατά την διαδικασία της δημιουργίας είναι τα εξής: Επιλέγουμε τους γονείς μας ή μας τυχαίνουν; Η αγάπη των γονιών εμπεριέχει μέσα και καταπίεση; Πόσο σημαντική είναι η αποδοχή από τους γονείς μας για να προχωρήσουμε στην ζωή μας με σταθερά βήματα;

Το κάθε σπίτι έχει σίγουρα το δικό του μυστικό για ευτυχισμένες στιγμές! Εμένα για παράδειγμα ήταν όταν η μητέρα μου γυρνούσε από την δουλειά και μου έφερνε σοκοφρέτα για απογευματινό. Εγώ δεν την έτρωγα πάντα γιατί είχα φάει άλλη κρυφά. Κάποια βράδια που ενώ εγώ υποτίθεται κοιμόμουν, την έπιανα να την τρώει εκείνη στα μουλωχτά. Την τρόμαζα και γελούσα.

«Λένε πως αν η ζωή σου χαρίσει λεμόνια πρέπει να φτιάξεις λεμονάδα. Εγώ όμως δεν συμφωνώ. Εγώ νομίζω ότι  δεν πρέπει να εξαρτάσαι από το τι θα της τη βαρέσει της ζωής να σου χαρίσει. Όχι. Αν δεν σου αρέσουν τα λεμόνια αυτό που πρέπει να κάνεις είναι πολύ απλό: να δουλέψεις να βγάλεις λεφτά και να πας στην αγορά. Γιατί στην αγορά μπορείς πάντα να διαλέξεις! Ακόμα και φρούτα που δεν είναι της εποχής».