Εξαιρετικό ποδαρικό για τη νέα χρονιά αποτελεί η τελευταία ταινία του Κλιντ Ίστγουντ, η πιο προσωπική του ίσως, που αφηγείται την περιπέτεια ενός 80χρονου βετεράνου του πολέμου της Κορέας, που γίνεται βαποράκι στο μεξικάνικο καρτέλ ναρκωτικών. Το «Βαποράκι», όμως, δεν είναι απλώς μια καλοφτιαγμένη τρυφερή ταινία με αρκετό χιούμορ. Είναι κυρίως η εξομολόγηση ενός σπουδαίου του σινεμά, που νιώθει ότι ήρθε η ώρα του απολογισμού και μαζί η ανάγκη για συγχώρεση. Τόσο από τη δική του οικογένεια που βρέθηκε σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την καριέρα και την τέχνη του, όσο και από τις μειονότητες που κατά καιρούς αδίκησε σε κάποιες ταινίες του. Πάνω από όλα όμως, το «Βαποράκι» είναι το φινάλε ενός αλλοτινού σινεμά, αυτού των ανοιχτών οριζόντων και των μεγάλων ονείρων, που μοιάζει να ρίχνει τίτλους τέλους.
Σε κοντινή απόσταση από το έργο του Ίστγουντ βρίσκεται το «Πράσινο βιβλίο» του Πίτερ Φαρέλι (των γνωστών και μη εξαιρετέων αδελφών βασιλιάδων της πάλαι ποτέ χοντροκομμένης κωμωδίας), που εκπλήσσει με την στροφή του σε ένα στιβαρό αντιρατσιστικό δράμα από την Αμερική των 60’s. Οι Βίγκο Μόρτενσεν και Μαρσάλα Αλί δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας (ειδικά ο δεύτερος) σε αυτό το feelgood οδοιπορικό και χρονικό φιλίας που πάει σφαίρα (είναι υποψήφιο για 5 Χρυσές Σφαίρες) για τα Όσκαρ.
Από τα υπόλοιπα φιλμ, το «Destroyer» με την αγνώριστη Νικόλ Κίντμαν στο ρόλο μιας σκληροτράχηλης αστυνομικίνας δεν εκπληρώνει πειστικά τις κατάμαυρες προθέσεις του, η «Άγρια Αχλαδιά» του Τούρκου Τσεϊλάν είναι η χαρά και η γλυκιά ταλαιπωρία, διάρκειας 3 και βάλε ωρών, του πωρωμένου σινεφίλ και το «Escape room» προσφέρει δυνατές στιγμές τρόμου στους θιασώτες των φημισμένων αστικών παιχνιδιών.
Τέλος η επιστροφή της Τζένιφερ Λόπεζ στις κομεντί γίνεται με το «Δεύτερη ευκαιρία».
Οι πιτσιρικάδες θα στραφούν στο κακέκτυπο του «Cars» με τίτλο «Γουίλι», παρότι αυτός δεν έχει ούτε τη λάμψη, ούτε τις αγωνιστικές ικανότητες του δημοφιλή Μακ Κουίν.
