Η Μαργαρίτα Πανουσοπούλου βρέθηκε στη “χώρα που κανείς δεν ήξερε να κλαίει” και μας λέει την εμπειρία της

Ποιο είναι το κεντρικό θέμα που πραγματεύεται η ταινία «Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει»;

Μια ηλιόλουστη ονειροπαρμένη κωμωδία. Αυτό ακριβώς είναι η ταινία. Το Διονυσιακό στοιχείο που ελευθερώνεται και που φτάνει τους ανθρώπους να πράξουν αυτά που δεν τολμούν. Πολλές εικόνες με χαμόγελα, γλέντια, ήλιο, θάλασσα και ελεύθερους, που δεν ξέρουν να κλαίνε γιατί δεν τους χρειάστηκε ποτέ. Μέσα σε αυτήν την ιστορία, οι ήρωες μας κάνουν το ταξίδι τους και καταλήγουν.

H εικόνα του ιδανικού καλοκαιριού σύμφωνα με τα δικά σας πρότυπα, τι περιλαμβάνει;

Ιδανικό καλοκαίρι είναι αυτό που νιώθεις όταν έχεις χορτάσει τα σχέδια σου το χειμώνα και ανταμείβεσαι με ήλιο και ξεκούραση, δίχως τύψεις.

Στην χώρα που δεν κλαίει κανείς, αξίζει μόνο να γελάς;

Δεν κλαίει κανείς γιατί κανείς δεν έχει λόγο να κλάψει. Όπως στο Αρμενάκι που οι στενοχώριες δε έχουν λόγο ύπαρξης και όλοι γελούν και γλεντούν, έχοντας βρει το νόημα της ζωής. Που δεν είναι άλλο από τη χαρά, τη ξεγνοιασιά, τον έρωτα και τη φωτιά που καίει.

Με ποιους τρόπους επιτυγχάνεται η μαγεία στην καθημερινότητα;

Λέμε για τους ανθρώπους ότι δεν είναι σαν τα ζώα που καταλαβαίνουν τη φύση με όλες τους τις αισθήσεις. Και όμως. Η πραγματικότητα είναι ότι έχουμε κορεστεί τόσο που έχουμε βουλώσει όλους μας τους αισθητήρες. Αν αφουγκραζόμαστε τη ζωή, θα δούμε τα θαύματα να συμβαίνουν. Και η μαγεία θα αποκαλυφθεί.

Θυμάστε ποια ήταν η χειρότερη καθώς και η καλύτερη μέρα γυρισμάτων από την ταινία «Σ’ αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει»;

Το γύρισμα που απόλαυσα περισσότερο ήταν του γλεντιού στην Ακαμάτρα. Ταλαντούχοι παθιασμένοι οργανοπαίχτες Ικαριώτες, μας έφεραν με τη μουσική στην έκσταση. Χορεύαμε πιασμένοι, πλανεμένοι και η κάμερα περιφερόταν ανάμεσά μας. Τα κορίτσια φρέσκα και πεντάμορφα λικνίζονταν μέσα στα χρωματιστά τους ρούχα. Θυμάμαι όταν έφτασα και τις είδα, είπα τι ομορφιά σήμερα! Η χειρότερη ήταν μια μέρα που είχαμε γύρισμα μες τη ζέστη και τον ιδρώτα και τις φαηδόνες και περιμέναμε ώρες ατελείωτες τους ντόπιους που θα έπαιζαν στη σκηνή, γιατί το προηγούμενο βράδυ είχαν πάει σε ένα πανηγύρι. Και ήταν ξενυχτισμένοι.

Ποια είναι η άποψη σας για την Ικαρία;

Είναι ένα μέρος μοναδικό, σαν κι αυτό δεν υπάρχει άλλο. Το τοπίο της έχει τεράστιο ενδιαφέρον, θάλασσα, βουνά και γεράκια είναι οι εικόνες που περισσότερο μου έχουν αποτυπωθεί. Σίγουρα εκεί ένιωσα όπως δεν έχω ξανανιώσει αλλού. Την περίοδο που ήμασταν εκεί, όπου γίναμε μάρτυρες της αλλαγής του καιρού από καλοκαίρι σε φθινόπωρο. Ήταν τόσο ανάγλυφη, έβλεπες τη φύση να μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο. Μαγικό. 

Το δυσκολότερο κομμάτι στη συνεργασία σας με το σκηνοθέτη (σ.σ. ο Γιώργος Πανουσόπουλος είναι πατέρας της) ποιο ήταν; Πώς ξεπεράστηκε;

Εκείνος αφαιρετικός εγώ απόλυτα συγκεκριμένη. Τα βρήκαμε κάπου στη μέση! Έτσι δεν γίνεται πάντα με τους σκηνοθέτες; Κάπου τα βρίσκουμε. Τον τελευταίο λόγο τον έχει ο σκηνοθέτης αλλά το ωραίο στη δουλειά μας είναι αυτή η ζύμωση, αυτή η διαπραγμάτευση πάνω στη δουλειά που την κάνει δημιουργική. 

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια σας;

Είναι σίγουρο πως προτιμώ να τα ανακοινώνω αφού έχω αρχίσει να τα υλοποιώ. Αλλιώς είναι απλά ευχές.