Η Διαδοχή

Μια καλλιτέχνιδα που κατασκευάζει μινιατούρες προσπαθεί να ξεπεράσει το θάνατο της αινιγματικής και σκληρής μητέρας της. Όμως όσο περνάει ο καιρός τόσο πυκνώνουν κάποια ανεξήγητα φαινόμενα που σχετίζονται κυρίως με τη 13χρονη κόρη της που ήταν η αγαπημένη εγγονή της νεκρής.

Αγωνία, υποβλητική ατμόσφαιρα, αφηγηματική δεινότητα και σκηνοθετική δεξιοτεχνία πάνω στο φαίνεσθαι και το είναι των πραγμάτων είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της «Διαδοχής» που μερίδα της διεθνούς κριτικής σύγκρινε κάπως υπερβολικά με κλασικά φιλμ τρόμου όπως ο «Εξορκιστής» και το «Μωρό της Ρόζμαρι».

Η μεταφορά του μεταφυσικού τρόμου στα σύγχρονα προάστια έχει απεικονιστεί εδώ και πολλά χρόνια με μπαμπούλες που στοιχειώνουν όνειρα, τέρατα που βγαίνουν μέσα από τηλεοράσεις, σατανικούς κλόουν που κλέβουν παιδιά, ακατάλυτες ψυχές που ζητούν εκδίκηση ή τους άπειρους σίριαλ κίλερ που δολοφονούν αδιακρίτως. Ποτέ όμως μέσα από την κλειδαρότρυπα ενός μικροαστικού σπιτιού στο οποίο δεν συμβαίνει σχεδόν τίποτα εκτός ίσως από την περίεργη συμπεριφορά ενός μικρού παιδιού που πενθεί αληθινά το θάνατο της γιαγιάς του.

Κι ενώ περιμένεις ότι το Κακό θα εισβάλει απροειδοποίητα και καταστροφικά σε κάποια στροφή του έργου, ο ταλαντούχος Άστερ πραγματοποιεί τη μεγάλη ανατροπή και επιμένει… ρεαλιστικά, καταγράφοντας με την απειλητική κάμερα του τα μυστικά και τις ανομολόγητες αλήθειες γύρω από τις σχέσεις των μελών της οικογένειας. Είναι κρίμα που δεν φτάνει μέχρι το τέλος την εξαίσια αυτή μελέτη του πάνω στο ζήτημα των ενοχών και της διαδοχής του κληρονομικού αμαρτήματος.

Το φινάλε που επιλέγει είναι άγαρμπο και επιφανειακό. Σαν να θέλει να δικαιολογηθεί για όλες τις προηγούμενες «εξυπνάδες» του – και κυρίως την απουσία αυθεντικών σκηνών τρόμου- ο Άστερ, κάνει μια αδικαιολόγητη στροφή προς το μεταφυσικό και προσπαθεί να μας πείσει ότι το Κακό είναι αναπόφευκτο κι ανίκητο. Αλλά τα τελευταία του επιχειρήματα είναι και τα πιο αδύναμα σε όλη την ταινία…

Κωνσταντίνος Καϊμάκης