Μια Αληθινή Ιστορία

Η Ντελφίν, συγγραφέας ενός best-seller είναι εξουθενωμένη από τις αμέτρητες επαγγελματικές υποχρεώσεις της ενώ βασανίζεται κι από ανώνυμα γράμματα που την κατηγορούν ότι έχει εκμεταλλευτεί τον πόνο της οικογένειας της (το θέμα του βιβλίου της βασιζόταν στην ιστορία της μητέρας της) προκειμένου να πλουτίσει. Το συγγραφικό μπλοκάρισμα είναι το τελευταίο πλήγμα που δέχεται ώσπου στη διάρκεια μιας εκδήλωσης γνωρίζει την Ελ, μια νέα γοητευτική και έξυπνη γυναίκα. Αρχίζει να περνάει όλο και περισσότερο χρόνο μαζί της ώσπου γίνονται φίλες και η Ελ μετακομίζει στο διαμέρισμα της Ντελφίν μέχρι να ξαναβρεί την ηρεμία της.

Το πυκνό μυστήριο γύρω από την προσωπικότητα και τις προθέσεις της Ελ είναι εκείνο που διατηρεί το (όποιο) σασπένς στην ταινία. Το σενάριο αποτελεί διασκευή μιας νουβέλας της Ντελφίν ντε Βιγκάν που βάζει τα ερωτήματα για την μυστηριώδη Ελ – βρίσκεται εκεί για να δώσει νόημα στη δική της ζωή ή μήπως προσπαθεί να κλέψει την ζωή της Ντελφίν; Ή μήπως έχει ένα βαθύτερο μυστικό που απώτερο σκοπό έχει την εκδίκηση;- στη βάση ενός ψυχολογικού θρίλερ που μοιάζει ταμάμ για τον παλιό, καλό Πολάνσκι.

Όμως ο 85χρονος Πολάνσκι ούτε κατά διάνοια δεν πλησιάζει την ποιοτική αξία κλασικών αλλά και πιο πρόσφατων ταινιών του (αν και με τον εξαιρετικό «Αόρατο συγγραφέα», το τελευταίο του φιλμ έχει και θεματικές ομοιότητες ) αφού η ιστορία δεν κυλάει με τίποτα. Πληθώρα μη ρεαλιστικών σκηνών συγχρωτίζονται με μια αδέξια σκηνοθεσία που γίνεται ακόμη πιο χτυπητή από τις υπερβολικές ερμηνείες – η Σενιέ και η Γκριν ποτέ τους δεν ήταν τόσο «κακές» όσο εδώ- και το μπερδεμένο στόρι.

Η ατμόσφαιρα, η αγωνία για να δούμε ποια είναι η αλήθεια που κρύβεται πίσω από το αίνιγμα και κυρίως κάποιες διφορούμενες και αισθησιακές σκηνές είναι οι βασικοί λόγοι που μόλις και σώζουν το φιλμ από την παταγώδη αποτυχία.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης