The Disaster Artist

Ο εκκεντρικός Τόμι Γουάιζο καταφθάνει στο Χόλιγουντ αποφασισμένος να εκπληρώσει το ιδιότυπο, καλλιτεχνικό του όραμα. Αφού αποτυγχάνει ως ηθοποιός αποφασίζει να σκηνοθετήσει τον εαυτό του σε μια φιλόδοξη ταινία με τίτλο «The Room». Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει εν μέρει καθώς η δημιουργία του γίνεται καλτ ταινία που οι θεατές δεν χορταίνουν να χλευάζουν σε sold out μεταμεσονύχτιες προβολές, ενώ σύντομα κατακτά τον τίτλο της «χειρότερης ταινίας όλων των εποχών».
Η έμπνευση του Τζέιμς Φράνκο να υποδυθεί ένα χαρακτήρα «από άλλο πλανήτη» λειτουργεί σε απόλυτα κωμικό βαθμό. Αν αυτό είναι το ζητούμενο για την καλή κωμωδία, το «Disaster movie» πετυχαίνει απόλυτα στο σκοπό της. Όμως αυτό δεν την κάνει και σπουδαία ταινία. Είναι περισσότερο ένα φιλμ-ανέκδοτο που έχει γούστο, περνάς καλά παρακολουθώντας το ενώ προσφέρει την ευκαιρία στο Φράνκο να φτιάξει ένα τραγελαφικό χαρακτήρα, ένα ψώνιο του κινηματογράφου που θεωρεί εαυτόν ανεκτίμητο θησαυρό της έβδομης τέχνης. Δίπλα του έχει ένα πιστό σύντροφο και φίλο, – τον επίσης ηθοποιό συνεργάτη του που δεν παύει στιγμή να πιστεύει σε εκείνον υποδύεται σε ανάλογο υποκριτικό mood ο αδελφός του Τζέιμς Φράνκο, Ντέιβ- χάρη στη βοήθεια του οποίου θα καταφέρει να ολοκληρώσει την ταινία του. Το «The disaster artist» κάποια στιγμή θεωρήθηκε ότι μπορεί να κάνει την ανατροπή στα φετινά Όσκαρ, βοηθούμενο κι από τη νίκη του Φράνκο στις Χρυσές Σφαίρες. Όμως οι εκλέκτορες δεν εκτίμησαν την εκκεντρική (αλλά όχι και ιδιαίτερα δύσκολη αφού περισσότερο έφερνε σε μιμητισμό κι όχι σε ολοκληρωμένη ερμηνεία) μεταμόρφωση του Φράνκο, με αποτέλεσμα όχι μόνο να εξαφανιστεί η ταινία από τις κατηγορίες που ακουγόταν ότι θα «παίξει» αλλά και η ίδια η ερμηνεία του σκηνοθέτη-ηθοποιού από την πεντάδα των κορυφαίων αντρικών ερμηνειών της χρονιάς.

Κωνσταντίνος Καϊμάκης