Θαύμα

Ο μικρός Όγκι έχει γεννηθεί με δυσμορφία στο πρόσωπο, γεγονός που τον αναγκάζει να κρύβεται σχεδόν μόνιμα. Όταν όμως εκεί γύρω στα 10 χρόνια του βρεθεί η λύση για να σπουδάσει σε κανονικό σχολείο ο Όγκι και η οικογένεια του θα βρεθούν για πρώτη φορά αντιμέτωποι με την κανονική ζωή και τις αντιδράσεις του περιβάλλοντος τους.

Δύσκολες συνθήκες, δοκιμαζόμενες ζωές, άβολες καταστάσεις. Το best seller της Ρ.Τ. Παλάθιο (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος) προσφέρει τη σεναριακή βάση στην οποία θα χτιστεί ένα συγκινητικό και τρυφερό στόρι όπου για να αναδειχτεί η ανοχή στη διαφορετικότητα θα πρέπει οι δοκιμαστούν άπαντες (κυρίως οι συγγενείς του Όγκι) μέχρις εσχάτων.

Η πλοκή βέβαια δεν πρωτοτυπεί στα κυριότερα σημεία της (το κομμάτι της φιλίας του ήρωα με τον ευαίσθητο συμμαθητή του θα περάσει από χίλια κύματα) ενώ το ζητούμενο είναι η αδιαπραγμάτευτη και ιερή politically correct ιδεολογία σε συνδυασμό με την αναζήτηση της μαγικής συνταγής που θα κάνει τα μέλη της οικογένειας του Όγκι να βρουν τις ισορροπίες τους. Δεν είναι τυχαίο πως εκτός της αντιμετώπισης του Όγκι από τους συμμαθητές του, η σχέση της αδελφής του (που νιώθει μονίμως παραμελημένη) με τους γονείς και δη τη μητέρα της είναι άλλο ένα νευραλγικό σημείο του φιλμ που προσωπικά το βρήκα πολύ πιο ενδιαφέρον και «ψαγμένο» σε σχέση με το αναμενόμενα περισσότερο πιασάρικο κομμάτι της κοινωνικοποίησης του άτυχου Όγκι.

Ο σκηνοθέτης Στίβεν Τσμπόσκι («Τα Πλεονεκτήματα του να Είσαι στο Περιθώριο») θέλει να κάνει κάτι περισσότερο από ένα ρηχό μελό και σε γενικές γραμμές τα καταφέρνει, χάρη στη σχετική αποστασιοποίηση από τα δρώμενα – όσο μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο από τη στιγμή που ένα τόσο εύθραυστο πλάσμα γεμίζει το κάδρο- και τις ρεαλιστικές περιγραφές της καθημερινότητας. Οι διάλογοι μάλιστα είναι δουλεμένοι σε ικανοποιητικό βαθμό, οι ερμηνείες υπηρετούν πιστά τους ρόλους και η Τζούλια Ρόμπερτς μας υπενθυμίζει μετά από πολύ καιρό γιατί έγινε η πρώτη γυναίκα ηθοποιός που έσπασε το φράγμα των 20 εκατομμυρίων δολαρίων ως αμοιβή για μία και μόνο ταινία («Έριν Μπρόγκοβιτς»).

Κωνσταντίνος Καϊμάκης