Οι Dead Brothers επιστρέφουν “ζωντανά” στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη

Μην ανησυχείτε, αγαπητοί αναγνώστες, δεν θα σας μαυρίσουμε την ψυχή, δε θα σας πάμε σε σκοτεινά μέρη (ίσως, εν μέρει, αλλά τίποτε ανησυχητικό). Οι Dead Brothers, με τα εύσημα μιας τίμιας funeral band που έρχονται στη σκηνή του Fuzz υπόσχονται –Bluegrass Funeral Rock’n’roll – ένα ξέφρενο μείγμα από μπλουζ και ροκενρόλ με τζαζ αύρα και πλούσια φολκ/bluegrass/americana στοιχεία με λίγο αλατοπίπερο βαλκανικών τόνων και αλιχτίσματα αλά Τομ Γουέιτς όλα αυτά με μια δόση από την μουσική των Άλπεων- αφού οι Dead Brothers είναι Ελβετοί.

Αντισυμβατικό ροκενρόλ από την χωρα της σοκολάτας, των ρολογιών και των Τραπεζών; Μα ναι! Να θυμίσω τους εκρηκτικούς The Monsters ή να τoυς αφήσουμε για επόμενο εκρηκτικό επεισόδιο; 

Οι Dead Brothers λένε πως αν έχουν μάθει κάτι στη ζωη είναι ότι «τα πράγματα σπάνια είναι όπως φαίνονται» / αυτό, Αλέν, ξαναπές το (Αλέν Κρουμπαλιάν, ο αρμενικής καταγωγής ιδρυτής και ψυχή της μπάντας, γνωστός στην ομήγυρη και ως Dead Alain).

Έχετε ακούσει για Ελβετικό hillbilly (αγροτικό ροκαμπίλι των βουνών)_; -Λοιπόν οι Dead Brothers δεν είναι αυτό. Δηλαδή δεν είναι μόνο αυτό, ξεκίνησαν να γράφουν μουσική στις Άλπεις, αυτό είναι αλήθεια, αλλά θα μπορούσαν να είναι πνευματικά παιδιά του Σκρίμιν Τζέι Χόκινς και χαρακτήρες στα «νουαρ» του Ντάσιελ Χάμετ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό που γεννήθηκε στο μυαλό του Αλέν όταν στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης τελείωνε τις σπουδές του γύρω από το θάνατο και τη μεταφυσική αποδείχτηκε ένα πολύ ρεαλιστικό μουσικό πρότζεκτ.

Αρχές των 90ς οι Dead Brothers ξεκινάνε τη ζωή τους στη μουσική ερμηνεύοντας τα γκόσπελ τραγούδια του Ελβις. Με τέτοιο σημείο εκκίνησης μπορεί να φτάσει κανείς μακριά. Στην πορεία μουσικοί ήρθαν, έφυγαν και πέρασαν από την μπάντα διαμορφώνοντας τον περιπλανώμενο ‘funeral blues’ ηχο τους όλο και πιο συγκριμένα σε ένα ανοιχτό διάλογο,αν δεν κανω λάθος, και με το Satan is real, το γκόσπελ άλμπουμ των Louvin Brothers (όλοι αδέλφια είμαστε, αδελφέ) και τον μεγάλο, μέγιστο Χανκ Γουίλιαμς.

Και έτσι πορεύονται ως σήμερα κυρίως σαν μια live μπάντα οι Dead Bothers (ετοιμάζουν και καινούργιο άλμπουμ το Angst) και κερδίζουν τη σκηνή με μουσική και θέαμα. Μάσκες, κουστούμια, εποχής, κλασικά, ή παγανιστικά, κάτι δηλαδή που να φοριέται άνετα με μελαγχολία, αναπόληση, ματαιότητα και ροκενρόλ.

Το ραντεβού της Αθήνας γίνεται ακόμη καλύτερο με τους πολύ εκλεκτούς δικούς μας Appalachian Cobra Worshipers, τη μπάντα που σε κάνει να πιστεύεις ότι έχεις ζήσει χίλια χρόνια, πρόλαβες τη Μεγάλη Πλημμύρα του Μισισιπή και έσωσες από τα νερά της ένα μπάντζο.

Πάντα όμως θα μένουν και ερωτήματα αναπάντητα: τελικά είναι ή δεν είναι το ροκενρόλ του διαβόλου; Επέστρεψε ποτέ καινείς από απέναντι; Ζει ο Ελβις; Το σίγουρο είναι πάντως πως για να πεθανεις πρέπει πρώτα να εχεις ζήσει- σωστά;