Οι Πρώην

Ο Greg, ένας νεαρός οδηγός ταξί, κουβαλά σε όλες τις διαδρομές του το σαλιάρη σκύλο της πρώην κοπέλας του. Η Julie προσπαθεί να παντρευτεί, αλλά ο παπάς που θα την ενώσει με τα δεσμά του γάμου είναι κάποιος που δεν μπορεί να ξεχάσει. Ο ψυχίατρος Antoine προσπαθεί να συνεννοηθεί με την πρώην σύζυγό του και μαμά των δίδυμων κοριτσιών του, και παράλληλα να ξεκινήσει κάτι καινούριο με μια ραδιοφωνική παραγωγό που έχει απελπιστεί από τον έρωτα…

Σπονδυλωτή ερωτική κομεντί, βουτυγμένη μεν στα σιροπιαστά κλισέ αλλά με την πάντα απρόβλεπτη γαλλική φινέτσα να κάνει τη διαφορά εκεί που όλα δείχνουν να κυλούν σαν ρουτίνα ζευγαριού που είναι μαζί… αιώνες! Βέβαια εκ φύσεως ένα τέτοιο εγχείρημα (η ιστορία έξι χωρισμένων ζευγαριών θα μπορούσε να δώσει υλικό όχι για ένα αλλά για αμέτρητα φιλμ) θάβεται από την ανομοιογένεια του σεναρίου, όμως η σκηνοθετική ικανότητα του Μορίς Μπαρτελεμί («Μια γαλλίδα στο Μανχάταν») σώζει τα προσχήματα.

Ο απολογισμός των σχέσεων που διαλύθηκαν έχει πάντα υποκειμενικό χαρακτήρα. Δεν εξαρτάται πάντα από τις κοινές εμπειρίες αλλά από τα διαφορετικά συναισθήματα και κυρίως τη δύναμη του καθενός να μπορέσει να συνεχίσει το δρόμο του. Ο Μπαρτελεμί –που κρατάει και ένα δεύτερο ρόλο στο φιλμ- θέλει να ανοίξει όλη την βεντάλια της ερωτικής δράσης με όχημα το χιούμορ. Μιλάει για εκείνους που αγαπήθηκαν αληθινά, για εκείνους που τους ενώνει μια συγκλονιστική εμπειρία, για εκείνους που δυσκολεύονται να ξεχάσουν, για εκείνους που αγαπούν ή μισούν ακόμη, για εκείνους που χώρισε η καθημερινότητα, παίζοντας έξυπνα – αν και όχι πάντα κωμικά όπως προφανώς είναι ο στόχος του- με στερεότυπα και αναγνωρίσιμα σύμβολα. Φαίνεται να ξέρει το θέμα του τόσο καλά που δεν μπορείς παρά να συμφωνήσεις στα περισσότερα μαζί του, να κάνεις τα στραβά μάτια σε κάποιες σεναριακές παραφωνίες που δίνονται για λόγους εμπορικότητας και να αποδεχτείς τη μεγάλη αλήθεια του: για αυτό που είμαστε σε μεγάλο βαθμό ευθύνονται κάποιοι ή κάποιες πρώην.

Περνάς καλά, σου θυμίζει στιγμές από το δικό σου παρελθόν και αναλόγως πράττεις: είτε γελάς είτε μελαγχολείς!

Κωνσταντίνος Καϊμάκης