Ερωτικό παραμύθι με χρώματα στο «Παγκάκι» του Αλέξη Κυριτσόπουλου

Αν όλα αυτά σας ακούγονται λίγο στερεότυπα, ο Κυριτσόπουλος ξέρει να παίζει μαζί τους με τρυφερότητα που αναιρεί την εμποροπανήγυρη που στήνεται παγκοσμίως τη μέρα της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου.

Με την ίδια τρυφερή ματιά που προσεγγίζει τη συνεύρεση δύο ερωτευμένων σε ένα (ξεχασμένο στις μέρες μας;) παγκάκι του πάρκου, φιλόξενο καταφύγιο για τις εφηβικές αγάπες αλλοτινών καιρών, αλλά και όχημα που κουβαλάει τα όνειρα όσων επιμένουν να συντηρούν μια φλόγα ρομαντισμού μέσα στα πυκνά σκοτάδια του καθ’ ημέραν βίου.

Μια ιστορία ονείρων αφηγείται, με τα λαμπερά παστέλ χρώματά του, ο ζωγράφος σε αυτή τη σειρά έργων. Με παιγνιώδη διάθεση, αφήνει τα όνειρα να ξετυλιχθούν, όπως το ένα έργο διαδέχεται το άλλο, ακολουθώντας τα βήματα του πόθου από το ανοιξιάτικο πάρκο στη θερινή χαρά της θάλασσας, μέχρι τα λαμπερά καλοκαιρινά χρώματα να διαψευστούν, δίνοντας τη θέση τους σε πιο σκοτεινούς τόνους: «Α, όνειρο ήταν;» αναρωτιέται, για να γυρίσει ξανά στο αδειανό παγκάκι, αναφωνώντας: «Τα όνειρα δεν γίνονται; Ε τότε, δεν είναι όνειρα, είναι αέρας κοπανιστός…»

Ακόμα κι αν σιχαίνεστε τον Άγιο Βαλεντίνο και τα παραφερνάλιά του, πάρτε το ταίρι σας από το χέρι κι ανηφορίστε την οδό Σκουφά. Πού ξέρετε, μπορεί στο αδειανό παγκάκι που ζωγραφίζει ο Αλέξης Κυριτσόπουλος να αναγνωρίσετε μια θέση για σας…