Status update: Ευριπίδης Λασκαρίδης, ηθοποιός – σκηνοθέτης

Αν για κάποιο λόγο με κατατάσσουν στον χώρο της παραδοξότητας, αυτό θα ήθελα να γίνεται περισσότερο λόγω της πορείας μου και της προσωπικότητάς μου παρά της δουλειάς μου. Το αποτύπωμά μου επιθυμώ να αφορά τη ζωή μου πρωτίστως και κατά συνέπεια τα έργα μου. Δεν θέλω να δημιουργώ χώρια από το ποιος είμαι, τι πιστεύω για τον κόσμο ή τι πρεσβεύω για την τέχνη.

Δεν είναι τυχαίο ότι άλλαξα πολλούς δρόμους και έστριψα πολλές φορές. Για να καταλήξω στο θέατρο πέρασα από την αρχιτεκτονική, για να σιγουρευτώ ότι η Αθήνα είναι ο τόπος μου, έζησα στη Νέα Υόρκη. Οι απαλοιφές είναι αυτές που γράφουν. Το ίδιο ακριβώς γίνεται και στη δουλειά.

Η ζωή είναι μια σειρά από ατέλειωτες αποφάσεις. Το να ξεχωρίσω την σημαντικότερη είναι το ίδιο με το να ξεχωρίσω μια ανάσα από μια άλλη. Τολμώ όμως να σκεφτώ πως έχει σημασία η πίστη. Η πίστη πως κάθε απόφασή που παίρνεις είναι η σωστή- και η αμφισβήτηση αυτής αμέσως αφού την πάρεις.

Ήμουν τυχερός. Πολλοί άνθρωποι, κυρίως φίλοι με βοήθησαν να ξεκαθαρίσω πού να αφοσιωθώ. Τρεις θέλω να τους αναφέρω: Τη Μαρία Χρυσομάλλη – Κατζουράκη η οποία μου φύτεψε στην έκτη δημοτικού έναν σπόρο, στον οποίο γυρίζω και ξαναγυρίζω για τροφή. Το Μίμη Κουγιουμτζή που μου έδωσε το δώρο της, επί τρία συναπτά έτη, θήτευσης στο υπόγειο του Κουν και τον Δημήτρη Παπαϊωάννου που αναμφισβήτητα έχει υπάρξει η μεγαλύτερη επιρροή στον τρόπο σκέψης μου πάνω στη ζωή και την τέχνη την τελευταία δεκαετία.

Όταν φτιάχναμε το «Relic» ένας μικρός πυρήνας ανθρώπων — που θέλω να ονομάζω Ομάδα OSMOSIS, ενάντια στην σκληρή πραγματικότητα της οικονομικής αδυναμίας μου να συντηρήσω οποιαδήποτε ομάδα — δεν φανταζόμασταν σε καμία περίπτωση ότι θα έφτανε η χάρη μας ως τη Biennale χορού της Λυών, το Palais de Tokyo στο Παρίσι ή το Barbican του Λονδίνου. Υπήρχε όμως μια δυνατή ευχή κ αυτό ήταν σημαντικό.

Δύσκολο να διαλέξω μόνο ένα πράγμα που μου διαφεύγει και δεν έχω καταφέρει να καταπιαστώ ακόμη μαζί του. Μπορώ να απαριθμήσω εκατό άνετα. Ας πούμε όμως πως ένας μεγάλος και σπουδαίος έρωτας θα ήταν καταλύτης τώρα. Η ευχή πάντως υπάρχει κι αυτό είναι σημαντικό!