Πίστη, αγάπη, ελπίδα του Έντεν φον Χόρβατ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

«Πίστη, αγάπη, ελπίδα», έλεγε ο Χόρβατ, «θα μπορούσαν να τιτλοφορούνται όλα μου τα θεατρικά έργα, καθώς διαδραματίζονται σε καιρούς κατά τους οποίους το να πιστεύει, να αγαπάει και να ελπίζει κανείς είναι μια αναγκαία ουτοπία». Βρισκόμαστε στο μεσοπόλεμο. Κρίση αξιών, υλική και πνευματική εξαθλίωση. Μια άνεργη γυναίκα, η Ελισάβετ, βάζει ενέχυρο το σώμα της στο Κρατικό Ανατομείο, προκειμένου να εξασφαλίσει μια άδεια πλασιέ για να δουλέψει. Στη συνέχεια, θα κατηγορηθεί για απάτη, θα συγχρωτιστεί με ένα αμάλγαμα ανθρώπων
και θα ζήσει μια σύντομη ερωτική ιστορία. Πώς θα αντιδράσει όταν κάθε χαραμάδα φωτός σβήσει θεαματικά;

Γραμμένο το 1932, περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια έναν κόσμο αποξένωσης σε μια προ-φασιστική κοινωνία άγριου καπιταλισμού,
όπου κυριαρχούν ο κυνισμός και το ατομικό οικονομικό συμφέρον. Αναλγησία, μικροαστικός κανιβαλισμός και γλωσσική ανοησία δημιουργούν το πλέγμα μιας κοινωνίας παραδομένης στη βαρβαρότητα. Άνθρωποι που διαμαρτύρονται πνιχτά, φιγούρες μιας ευνουχισμένης επανάστασης, αλλά και άγγελοι της καταστροφής που περιπλανούνται με το δρεπάνι τους και ένα πλήθος εξαθλιωμένων μικροαστών, όλοι τους προσομοιώσεις ξεπεσμένων σαιξπηρικών ηρώων, μιλούν μια γλώσσα ξύλινη, μια γλώσσα που καταλήγει σε αδιέξοδο.

Ο Ακύλλας Καραζήσης, στην πρώτη του σκηνοθεσία στη Στέγη, καταπιάνεται με ένα έργο που θέτει το επείγον ζήτημα της διατήρησης του ανθρωπισμού σε καιρούς θηριώδεις. Συνοδοιπόροι του στον ανησυχητικά σύγχρονο κόσμο του Χόρβατ είναι οι Γιώργος Γλάστρας, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Σοφία Κόκκαλη, Άρης Μπαλής, Μαρία Σκουλά, Γιάννης Τσεμπερλίδης, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου και ο Κορνήλιος Σελαμσής στη μουσική σύνθεση και τη ζωντανή ερμηνεία στη σκηνή.