St. Vincent ο αγαπημένος μου Άγιος

Ο Murray (Vincent) είναι ένας δύσκολος, συμφεροντολόγος και αλητάκος γέρος, που δυσκολεύεται να ταιριάξει στον κοινωνικό περίγυρο. Η σχέση του με τον τζόγο, το αλκοόλ και τα περίεργα πλάσματα της νύχτας, τον οδήγησε στον πάτο. Τα πράγματα ανατρέπονται, θα αναλάβει να φροντίζει, επί πληρωμή, το δωδεκάχρονο μελαγχολικό αγόρι της διπλανής πόρτας, τον Όλιβερ, μοναχογιό της φρεσκοχωρισμένης Μελίσα ΜακΚάρθι. Μέσα από τα πιο βρόμικα καταγώγια της πόλης, ο μικρός θα γνωρίσει το πραγματικό πρόσωπο της ζωής, ενώ μαζί με τις δυσκολίες, θα ανακαλύψει και τις τρυφερές πλευρές, ενός «αγίου», που κρύβεται κάτω από την τραχιά επιφάνεια του χαρακτήρα του Vincent.

Το βασικό νόημα της ταινίας είναι να μην κρίνουμε από τα φαινόμενα. Δύσκολοι και εκκεντρικοί άνθρωποι, με απωθητικά χαρακτηριστικά και μπλεγμένοι σε περίεργες καταστάσεις, μπορούν να έχουν τρυφερές και απολύτως ευγενείς πλευρές. Ο Vincent μπορεί να γίνει πολύ εκνευριστικός στην ταινία, αλλά αποκαλύπτει στην πορεία και μεγάλες αρετές. Τον λυπάσαι για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και τον συμπαθείς για την περίεργη αφοσίωση του σε ανθρώπους, που όλοι οι άλλοι θα τους εγκατέλειπαν. Οι ζόρικες καταστάσεις- αρρώστιες, πίκρες, οικονομικά προβλήματα- εμφανίζονται, αλλά όχι, πχ με τον σκληρό και πιο φυσικό τρόπο του ιταλικού νεορεαλισμού (βλέπε “Κλέφτη Ποδηλάτων”). Υπάρχει μια ευκολία στον τρόπο που τα ζόρια της ζωής ξεπερνιούνται και οι άνθρωποι ξεπερνούν τα χάσματα που τους χωρίζουν, που υπερβαίνει κάπως τη ρεαλιστική αντίληψη των πραγμάτων, αλλά ταιριάζει στο πιο εύθυμο πνεύμα, που προσπαθεί να περάσει η ταινία του Theodore Melfi. Επίσης, υπάρχει μια δόση μελοδραματισμού και ηθικολογίας, στο φινάλε, αλλά η αλήθεια είναι πως η ταινία με συγκίνησε αρκετά.

Ο Bill Murray είναι ιδανικός για τον φιλοτομαριστή αλλά και φιλάνθρωπο με τα φεγγάρια του «Άγιο Βίνσεντ». Είναι ο απόλυτος σταρ της ταινίας και δίνει μια πολύ αξιόλογη ερμηνεία, κάνοντάς το να δείχνει πάρα πολύ εύκολο να παρουσιάζει έναν ρόλο με τόσες αντιφάσεις αλλά και προβλήματα στην ομιλία, που του βγαίνουν στην πορεία. Κι οι υπόλοιποι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί στους ρόλους τους. Ακόμα και τα παιδιά της ταινίας και κυρίως ο πρωταγωνιστής, ο Oliver (Jaeden Lieberher), δίνουν πολύ αξιόλογες ερμηνείες. Στον πιο απρόσμενο ρόλο, αυτόν της Ρωσίδας στρίπερ, η Naomi Watts, η οποία εδώ είναι πολύ καλύτερη από ό,τι στην ερμηνεία της στην Νταϊάνα, έναν ρόλο που φαινομενικά της πήγαινε περισσότερο.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Μια τρυφερή ταινία με καλές ερμηνείες, που κινείται ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, χωρίς να αποφασίζει. Κι αυτό είναι μάλλον καλό, καθώς καταφέρνει και να σε συγκινεί, αλλά και να σε κάνει να γελάσεις. Υπάρχουν, πάντως, αρκετές στιγμές πολιτικής ορθότητας και ευκολίες που αποδυναμώνουν την ταινία.

Γιώργος Σμυρνής