Γιώργος Γιανναράκος: Πρέπει να σταματήσει το ζάπινγκ στο θέατρο!

Αυτήν την περίοδο σκηνοθετεί το έργο της Μαρίας Γιαγιάννου, “Εκτός εαυτού” που παρουσιάζεται στο CAMP (Contemporary Art Meeting Point). Με αφορμή αυτήν την παράσταση ο σκηνοθέτης μας μιλάει για την αιώνια πάλη αρσενικού και θηλυκού, αλλά και την έννοια του φύλου, που είναι ρόλος, αλλά και εξουσιαστικός μηχανισμός.

Παράλληλα, αναφέρεται στην κατάσταση στο θέατρο σήμερα, όπου η υπερπληθώρα παραστάσεων δεν αφήνει στα έργα τον χρόνο να γίνουν γνωστά ή να γίνουν καλύτερα. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, είναι να “υπάρχουν αριστουργήματα που δεν τα πήραμε είδηση γιατί δεν έτυχε να πληροφορηθούμε την ύπαρξή τους και μετριότητες που γνωρίζουν κοσμοσυρροή για λόγους τυχαίους.” Όσο για το θέμα, αν το κοινό ταυτίζεται με τα ελληνικά έργα περισσότερο, ο κ. Γιανναράκος εκτιμά: “οι χαρακτήρες στα ελληνικά έργα είναι πιο κοντά μας, αλλά τελικά είμαστε όλοι κάτοικοι ενός παγκόσμιου χωριού.”

-Σκηνοθετείτε την παράσταση “εκτός εαυτού”. Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;
Με το που το διάβασα το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ασχολείται με το αιώνιο παιχνίδι του έρωτα, που δεν μπορεί παρά να είναι και παιχνίδι εξουσίας. Η γραφή του είναι σύγχρονη και οι χαρακτήρες του αναγνωρίσιμοι. Επιπλέον, δίνει τη δυνατότητα για μια παράσταση με ιδιαίτερο εικαστικό ενδιαφέρον. Πρέπει να πω ακόμη ότι ήρθε στα χέρια μου την κατάλληλη στιγμή. Μετά το «Στο λαβύρινθο» του Τάσου Ρούσσου ήθελα πολύ να ανεβάσω μια κωμωδία. Βέβαια το έργο της Μαρίας Γιαγιάννου δεν είναι ακριβώς κωμωδία. Έχει τις ιδιαιτερότητές του. Είναι ένα κωμικό δράμα με έξυπνο διάλογο που οδήγησε σε μια παράσταση στηριγμένη στο χιούμορ που βγαίνει από τις καθημερινές καταστάσεις.

-Ποια είναι τα βασικά θέματα που πραγματεύεται η παράσταση σας;
Το ερωτικό παιχνίδι κατά κύριο λόγο. Το αιώνιο θηλυκό και το αιώνιο αρσενικό. Το φύλο ως ρόλος, αλλά και ως μοχλός εξουσίας.

-Στην καριέρα σας αρχικά είχατε σκηνοθετήσει κλασικά έργα (Μολιέρο, Στρίμπεργκ) και στην συνέχεια ελληνικά έργα; Γιατί κάνατε αυτήν την στροφή;
Δεν θα το χαρακτήριζα στροφή. Ακόμη παλαιότερα είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με την μεταφορά της ποίησης στο θέατρο. Δεν έχει συμβεί κάτι βάσει σχεδίου. Θεωρώ ότι υπάρχουν πολύ καλά ελληνικά έργα, παλαιότερα και καινούργια που αξίζει τον κόπο να τα ανεβάζουμε. Αν όμως προκύψει η δυνατότητα για το ανέβασμα κάποιου κλασικού έργου δεν θα το σκεφτώ πολύ πριν αρχίσω τις πρόβες.
Απαραίτητη προϋπόθεση για την επιλογή κάποιου έργου, κάποιου θέματος, είναι να το αισθανθώ οικείο την ώρα που το επιλέγω. Να αισθανθώ ότι μπορεί να οδηγήσει σε μια παράσταση που θα αφορά όχι μόνο τους συντελεστές της αλλά και τον κόσμο.
Βέβαια υπάρχουν οι γνωστοί περιορισμοί που τίθενται από την έλλειψη των απαραίτητων οικονομικών πόρων. Είναι περισσότερο εφικτή η παράσταση ενός σύγχρονου έργου με λίγα πρόσωπα παρά ενός κλασικού που απαιτεί έναν ολόκληρο κόσμο επί σκηνής και κοστούμια εποχής. Βέβαια και σ’ αυτήν την περίπτωση μπορεί να βρεθεί η ιδέα, η προσέγγιση, που θα κάνει εφικτό το ανέβασμά του.
Τελικά έχω την αίσθηση, ότι – αν όλα πάνε καλά – θα κάνω κι άλλες στροφές στις επιλογές έργων.

-Θεωρείτε ότι το κοινό ενδιαφέρεται περισσότερο για σύγχρονα ελληνικά έργα; 
Το κοινό ενδιαφέρεται για καλές παραστάσεις. Έχω την αίσθηση ότι δεν θα προτιμήσει ένα ελληνικό έργο αντί για ένα ξένο, παρά μόνο αν θεωρεί ότι πρόκειται για καλύτερη παράσταση. Βέβαια οι χαρακτήρες στα ελληνικά έργα είναι πιο κοντά μας, αλλά τελικά είμαστε όλοι κάτοικοι ενός παγκόσμιου χωριού.

– Πώς βλέπετε την κατάσταση στο θέατρο σήμερα;
Δεν μου αρέσει να γκρινιάζω. Το έχουν κάνει πολλοί άλλοι πριν από μένα, το έχω κάνει κι εγώ. Η κατάσταση είναι γνωστή και οι δυσκολίες πολλές. Ωστόσο οι όποιοι περιορισμοί πάντα οδηγούν σε εκρήξεις. Από τη δύσκολη περίοδο που διανύουμε πιστεύω ότι θα βγει κάτι πολύ δυνατό.
Θα σταθώ σε μια πτυχή του θέματος, για μένα πολύ σοβαρή. Στο ζήτημα των επιλογών του κοινού.
Υπάρχει υπερπληθώρα παραστάσεων και υπερπληθώρα πληροφοριών. Υπάρχουν αριστουργήματα που δεν τα πήραμε είδηση γιατί δεν έτυχε να πληροφορηθούμε την ύπαρξή τους και μετριότητες που γνωρίζουν κοσμοσυρροή για λόγους τυχαίους. Κι αυτό συμβαίνει γιατί δεν δίνεται ο χρόνος για την από στόμα σε στόμα διαφήμιση. Ανεβαίνει ένα έργο για λίγες παραστάσεις. Πριν προλάβει να γίνει ευρύτερα γνωστό κατεβαίνει γιατί δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα να κρατηθεί μέχρι να γίνει γνωστό. Έτσι κατεβαίνει και πάμε γι’ άλλα.
Καλή είναι η πληροφορία, αλλά πρέπει λίγο κάποιος να δει και την ουσία του πράγματος. Οι παραστάσεις, για να γίνουν γνωστές θέλουν χρόνο. Για να γίνουν καλύτερες θέλουν επίσης χρόνο. Πρέπει κάπου να σταματήσει το ζάπινγκ στο θέατρο.

– Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Να μην κάνω για λίγο καιρό πρόβες, να ασχολούμαι για λίγο μόνο με το «Μπλε σαν πορτοκάλι», την εκπομπή που παρουσιάζω καθημερινά στο Α΄ Πρόγραμμα. Να κάνω διακοπές, που τις έχω πολύ ανάγκη – να δούμε πώς.
Και σε ότι αφορά στο θέατρο, πρώτα – πρώτα θα ήθελα να οργανωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η επανάληψη την επόμενη σεζόν και του «Εκτός εαυτού» και του «Στο λαβύρινθο». Για τη συνέχεια, έχω κάποια πράγματα που σκέφτομαι και με το «Υστερόγραφο», την ομάδα με την οποία δουλεύω κυρίως τα τελευταία χρόνια και με άλλους συνεργάτες. Ίδωμεν.