Μηδενιστής: Από σκληρό αγόρι του Hip-hop στον Μιχάλη Χατζηγιάννη

Αρχικά, ξεκίνησε με τον TNS, με τον οποίο από χόμπι έκαναν ραπ μουσική στο σχολείο και στο σπίτι. Δημιούργησαν τους New Revival και πραγματοποίησαν κάποιες εμφανίσεις που ανέδειξαν από τότε την πρόθεση τους να βάλλουν κατά του μουσικού κατεστημένου.

Στη συνέχεια γνωρίζει τον Τάκι Τσαν, που είναι γνωστός και ως «Παιδί – Θαύμα» (άσχετα αν κάποιοι κακεντρεχείς τον χαρακτηρίζουν Παιδί – Τραύμα…) και δημιουργούν τους GLD (Gate of the Leaving Dead). Η επαγγελματική του απογείωση ωστόσο συνεχίζεται, καθώς γνωρίζει τους αδερφούς Χθόνιους (Υπό & Κατά) και όλοι μαζί ιδρύουν τους «Ζωντανούς Νεκρούς», ένα συγκρότημα που αφήνει ιστορία (εφάμιλλη με αυτή του Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ στον τομέα της υποκριτικής ) στην ελληνική μουσική…

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τις επιτυχίες τους, που αφύπνισαν τη νεολαία; Το «Η χώρα των καλήτερων mcs/ZΝ εντολές», το «Σούζη (η οποία γουστάρει να τα τσούζει και κάνει τρελά «πράγματα» μέσα στο τζακούζι)», το «Τιγρέ σποράκια», το «Μισά λεφτά διπλή μαγκιά» ή το «Ρήμα για χρήμα»; Πραγματικά αξέχαστες επιτυχίες του album «Πρώτος Τόμος», που κάνουν τους ακροατές να χάνονται στο… βαθύ νόημα του στίχου.

Δυστυχώς όλα τα καλά (όπως η εμφάνιση του Σαββόπουλου με την Καλομοίρα) κρατάνε λίγο και οι «Ζωντανοί Νεκροί» διαλύονται, αφού τόσο ισχυρές προσωπικότητες δεν μπορούν να συνδυαστούν και ως γνωστών όταν το ταλέντο περισσεύει η διάσπαση ελλοχεύει. Έτσι λοιπόν αποφασίζουν να τραβήξουν διαφορετικό δρόμο, κάνοντας… MAD καλλιτεχνικές επιλογές.

Ο «ΜΗΔΕ», όπως αρεσκόμαστε να τον αποκαλούμε εμείς οι θαυμαστές του, επιστρέφει το 2004 με τον δίσκο «Στίχοι σαν φωτιά» και ξεδιπλώνει (σαν χαρτί υγείας) το πλούσιο ταλέντο του. Αφού λοιπόν δοκίμασε να καυτηριάσει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας δημιουργώντας κομμάτια με ιερόδουλες, «ξύδια», ναρκωτικά (ελαφριά πάντα) και … χώσιμο στους ετέρους (εξίσου ταλαντούχους) mcs, αποφασίζει να δώσει μαθήματα και στο ερωτικό τραγούδι με δημιουργήματα όπως το «Αφιερωμένο» το οποίο σίγουρα συγκίνησε βαθιά.

«Το να σε κυνηγήσω δεν ωφελεί απλώς κουράζει θα σε χαιρετίσω με ένα φιλί αν δεν πειράζει ΥΟ εγώ κατάφερα να τρελαθώ, μην με ξεχάσεις κι αν με ζητήσεις πάλι πίσω να μου το γράψεις, θυμήσου μόνο πως προσπάθησα κι ας άργησα σ’ αγάπησα σε λάτρεψα θεά σε κάνω, αχ να σ’ αγγίξω μια φορά ακόμα κι ας πεθάνω, να σε φιλήσω ακόμη μία φορά κι ας πεθάνω», αναφέρει ο Μηδενιστής σε αυτό το καλλιτεχνικό πόνημα. Αναντίρρητα, πρόκειται για ένα τραγούδι που έκανε αίσθηση, κάτι που είναι φυσικό αφού δεν καταφεύγει σε τετριμμένες ιστορίες (YO) και δείχνει τον δρόμο στους βολεμένους καλλιτέχνες που εξυψώνουν την καψούρα και είναι έτοιμοι να πεθάνουν για πάρτη της.

Όσο για την συμμετοχή του στα MAD Awards του 2006 με τον Νίνο (δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει ακόμα στον χώρο της μουσικής), ο «ΜΗΔΕ» δήλωσε: «Ήταν πραγματικά τέλεια και κρίμα που έλειψα από τα επόμενα. Είναι πολύ σημαντικό ότι έρχεσαι σε επαφή με καλλιτέχνες από διαφορετικά είδη μουσικής, γνωρίζεις και σε γνωρίζει κόσμος. Όσο για το κομμάτι μου με τον Νίνο, το γουστάρω πολύ, το θεωρώ πολύ ενδιαφέρων remix και το ακούω ακόμα. Ο Νίνο είναι πολύ καλός σε αυτό που κάνει (σ.σ. Τι ακριβώς είναι αυτό που κάνει;), το αποτέλεσμα ήταν πάρα πολύ καλό και φυσικά έτσι έδεσε το γλυκό και είχαμε μια θέση στα βραβεία». Συγκινητικές δηλώσεις από έναν καλλιτέχνη που δεν γουστάρει «τα τυπάκια που τα αρπάζουν»…

Αφού λοιπόν έβαλε στη θέση του το «ξεπουλημένο για τα φράγκα τραγούδι», αποφάσισε να δώσει τα φώτα του και στη νέα γενιά, όντας κριτής στα «Mad for Bands». Είδε πως υπάρχει μέλλον για την hip hop σκηνή, αλλά έδειξε και να προβληματίζεται: «Η αλήθεια είναι πως πλέον υπάρχει θα έλεγε κανείς hip hop σκηνή και αυτό γιατί οι επιλογές του ακροατή δεν περιορίζονται ανάμεσα σε 2-3 συγκροτήματα. Βλέπεις έχουν ξεπεταχτεί τόσα πολλά hip hop groups που ασχέτως αν μοιάζουν πολύ το ένα με το άλλο (σ.σ. Μάλλον οφείλεται στο ότι ο ένας αντιγράφει τον άλλο), που ναι, επιτέλους λες πως υφίσταται αυτή η μουσική σκηνή στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι ακροατές δεν ακούνε hip hop. Ακούνε ΖΝ, ΤΧC, ΒΠεις και πάει λέγοντας. Δεν αγαπούν το rap, δεν νιώθουν τον ρυθμό. Όταν ακούω να λένε λοιπόν ξεπουλήθηκε ο Μηδενιστής επειδή έγραψε το “Αφιερωμένο”, δεν ακούνε την μουσική που εγώ ακούω από 6 χρονών». Μα ποιος αδαής τολμάει να πει ότι ξεπουλήθηκε, από τη στιγμή που δεν ακούει από 6 χρονών την μουσική που ακούει ο «ΜΗΔΕ»; Προφανώς πρόκειται για ανθρώπους που δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι άπαξ και ακούς ένα είδος μουσικής από τα έξι σου, πρέπει να μείνεις αιωνίως στο απυρόβλητο, άσχετα από τις μετέπειτα επιλογές σου…Η διαδρομή του βέβαια συνεχίζει την ανοδική της πορεία και οι συνεργασίες με την Ελένη Φουρέιρα, την Demy και τον Μιχάλη Χατζηγιάννη (Οι στίχοι του «Σε έναν τοίχο» είναι σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες) έρχονται ως απάντηση – καταπέλτης σε αυτούς που θεωρούν πως ξεπουλήθηκε στο μουσικό σύστημα που κάποτε δεν γούσταρε.

Η καριέρα του «ΜΗΔΕ» έχει φτάσει τόσο ψηλά, που ίσως να μην έχει χώρο για άλλη… ανάβαση, αλλά εμείς οι πιστοί του, περιμένουμε την επόμενη δισκογραφική του δουλειά, μετά το 50/50 (2008) ώστε να τον θαυμάσουμε επί σκηνής (των MAD Awards) και πάλι.

Μακάρι η επόμενη δουλειά του να είναι εξίσου αξιόλογη με την μέχρι τώρα πορεία του… «Θέλω να πω είναι πως όταν ο Θεός σου στέλνει προειδοποιητικά σημάδια, άκουσέ τα. Δεν θα έχεις πολλές ευκαιρίες», έχει δηλώσει ο φτασμένος (στη σφαίρα του γραφικού) καλλιτέχνης. Μάλλον οι θαυμαστές του δεν άκουσαν ποτέ αυτά τα σημάδια…

Ορέστης Βέλμαχος