Ντενί Πονταλιντές:“Από την αγωνία και την απόγνωση γεννιέται η δημιουργία”

“Κάθε μέρα, και απ’ τις δύο πλευρές της συνείδησής μου, την ηθική και τη διανοητική, φτάνω κοντά σε μία διαπίστωση που με τσακίζει: ότι ο άνθρωπος δεν είναι στ’ αλήθεια ένας αλλά δύο. “

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Ο διάσημος Αργεντινός συγγραφέας επηρεάστηκε βέβαια βαθύτατα από το έργο του Στίβενσον «Η παράξενη περίπτωση του δρ. Τζέκυλ και μίστερ Χάιντ». Το ίδιο συνέβη και με τον αγαπητό στο κοινό της Γαλλίας (και όχι μόνο) έταιρο της Comedie Francaise, Ντενί Πονταλιντές, που έγινε γνωστός μέσα από έργα του κλασικού ρεπερτορίου, συμμετέχοντας παράλληλα σε σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές.

Ο Πονταλιντές «διάβασε» στο κείμενο του Στίβενσον μία αλληγορία για τον ίδιο τον ηθοποιό, παραγγέλοντας στην Κριστίν Μονταλμπέτι  τη συγγραφή ενός μονολόγου βασισμένου στο τελευταίο κεφάλαιο του κλασικού έργου, την σπαρακτική εξομολόγηση του Δρ Τζέκυλ προτού κυριευτεί οριστικά από τον μίστερ Χάιντ.

Παρακολουθήσαμε την «υπόθεση Τζέκυλ» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και μείναμε όπως όλοι οι θεατές έκθαμβοι από την ερμηνεία του Πονταλιντές σε έναν ρόλο «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα του: Όλα τα στοιχεία που ξεχωρίζουν έναν καλό ηθοποιό θεάτρου ήταν παρόντα: το βάθος της ερμηνείας, η λεπτότητα της απόδοσης των συναισθηματικών αποχρώσεων του ήρωα και η μετάδοσή τους στο κοινό χωρίς την επιστράτευση ερμηνευτικών ακροβασιών.

Όπως μάλιστα δήλωσε ο ίδιος ο ηθοποιός στη συζήτηση μετά το πέρας της παράστασης, «ποτέ δεν παίζω τον ίδιο ρόλο δύο φορές». Η διαδικασία της μετάβασης από τον Τζέκυλ στο Χάιντ, υπό τους ήχους του Μπαχ, είναι κάθε φορά για τον Πονταλιντές μία διαφορετική (ευχάριστη, όπως τόνισε) εμπειρία.

Μπορεί η ψυχαναλυτικές προεκτάσεις του κλασικού «δρ Τζέκυλ» να είναι εν πολλοίς ξεπερασμένες,  αλλά ο διασκευασμένος μονόλογός του μας μετέδωσε, με διακριτικότητα, μελαγχολία και υποδόριο χιούμορ, στον μέγιστο βαθμό όλα εκείνα τα ηθικά ζητήματα που πραγματεύεται το κλασικό κείμενο, αυτά που οι δεκάδες κινηματογραφικές αποδόσεις του έργου έχουν αποτύχει να αποδώσουν:  Γιατί είναι τόσο γοητευτικό το κακό που κρύβουμε μέσα μας; Γιατί μας ελκύει να βλέπουμε κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικές παραστάσεις με serial killers, βιαστές και κάθε είδους ανθρώπινα κατακάθια; Και, εφόσον αποφασίσουμε να ενδώσουμε στην ενόρμηση αυτού του κακού, υπάρχει περίπτωση να μην το πληρώσουμε;

Μετά το τέλος τις παράστασης, ο ηθοποιός μοιράστηκε επίσης μαζί μας τη μελαγχολία του που το θέατρο που κάνει απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο κοινό, ανώτερης κατά κύριο λόγο μόρφωσης. Διηγήθηκε επίσης την ενδιαφέρουσα ιστορία, όταν ανέβασε την παράσταση σε μία φυλακή, μπροστά στους ανθρώπους που ήρθαν πραγματικά σε επαφή με τον «προσωπικό τους μίστερ Χάιντ”. Η παράσταση διακόπηκε (!) και εξελίχθηκε σε μία συζήτηση ανάμεσα στον ηθοποιό και τους κρατούμενους, σε μια αφήγηση που φανέρωσε το πραγματικό νόημα του θεάτρου.

Παράλληλα, μας έδωσε και ένα «λαβράκι», αφού αποκάλυψε ότι ετοιμάζει μία δεύτερη εκδοχή της παράστασης με τη συμμετοχή της γιαπωνέζας χορεύτριας Καόρι Ίτο, η οποία θα συμμετέχει στα επί σκηνής δρώμενα εν ίδει «φαντάσματος». Χαριτολογώντας συμπλήρωσε πως «στο τέλος θα προσπαθήσω να μεταμορφωθώ και σε γιαπωνέζα χορεύτρια»! Η παράσταση αναμένεται να κάνει πρεμιέρα στις 7 Ιουνίου.

Δημήτρης Κώτσος