Zendaya παντού: Τι συμβαίνει και βλέπουμε τους ίδιους ηθοποιούς ξανά και ξανά;

Το 2026 θα μπορούσε άνετα να ονομαστεί «η χρονιά της Zendaya», χωρίς υπερβολές. Μέσα σε λίγους μήνες την είδαμε να πρωταγωνιστεί στο (εξαιρετικό) The Drama δίπλα στον Robert Pattinson, να ξαναφορά τον ρόλο της Rue στην τελευταία, πολυαναμενόμενη σεζόν του Euphoria, να είναι η θεά Αθηνά στην Οδύσσεια του Christopher Nolan και ξανά ως MJ στο Spider-Man: Brand New Day, μια ταινία που έσπασε ρεκόρ ήδη από τις προβολές της, ξεπερνώντας ακόμα και το «Avengers: Endgame» σε έσοδα preview. Και το μέτρημα δεν σταματά εκεί: τον Δεκέμβριο κλείνει και η τριλογία του Dune, με την ίδια να επιστρέφει ως Chani.

Πέντε δουλειές, πέντε press tours, ένα πρόσωπο που ουσιαστικά δεν έλειψε από καμία αφίσα. Και όσο μεγαλώνει αυτή η λίστα, τόσο μεγαλώνει παράλληλα και μια δεύτερη, πιο άβολη συζήτηση: μήπως έχουμε, ήδη, κουραστεί να τη βλέπουμε;

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που καταλήγουμε να βλέπουμε τα ίδια πρόσωπα να κουβαλούν τις μεγαλύτερες παραγωγές της χρονιάς. Βεβαίως μπορούμε να καταλάβουμε ότι όσο πιο ακριβό είναι ένα project, τόσο λιγότερο διατεθειμένο είναι ένα στούντιο να στοιχηματίσει σε ένα πρόσωπο που δεν έχει ήδη αποδείξει πως «πουλάει» εισιτήρια, γεννάει συνδρομές, παράγει views, εμπλέκει ένα fan base και η Zendaya δεν είναι απλώς ταλαντούχα: έχει καταφέρει να χτίσει ένα όνομα ταυτόσημο με «μεγάλες» δουλειές που κινητροδοτεί σωρεία fans και social media content.

Και πράγματι τόσο και η ίδια όσο και τα στούντιο που την διαλέγουν, είναι καταφανές ότι δεν θα χάσουν αυτό το απίθανο momentum έκθεσης, ζήτησης και συνεργασιών. Ίσως γιατί όταν η ευκαιρίες, η αναγνωρισιμότητα και τα οικονομικά οφέλη από αυτές τις δουλειές σου χτυπούν τη πόρτα, δεν λες όχι. Ίσως πάλι γιατί δεν ξέρεις ποτέ πότε αυτή η βιομηχανία που τρέμει την αποτυχία περισσότερο απ’ όσο επιθυμεί την πρωτοτυπία, θα σε «πετάξει» έξω από το σύστημά της, οπότε άμεσο παρεπόμενο είναι η αξιοποίηση αυτής της δυναμικής ζήτησης.

Τίποτα δεν μάς ξενίζει σε αυτή την λογική. Λιγότερα νέα πρόσωπα παίρνουν την ευκαιρία να κουβαλήσουν ένα franchise στους ώμους τους, λιγότερες «μεσαίου μεγέθους ταινίες» βρίσκουν πρωταγωνιστές που δεν είναι ήδη «trending», και το κοινό, αναπόφευκτα, βλέπει τα ίδια ονόματα να επανεμφανίζονται σε κάθε τρέιλερ, σε κάθε πάνελ, σε κάθε πρωτοσέλιδο. Και φυσικά δεν λέμε όχι σε υπερ-τέλεια ensembles ηθοποιών όπως συνέβη με την Οδύσσεια ή με το Dune και γιατί άλλωστε;

Δεν είναι μόνο η Zendaya που στοιχειοθετεί μια μελέτης περίπτωσης αλλά και άλλοι ηθοποιοί, όπως πχ ο Robert Pattinson, ή ο Tom Holland που πρωταγωνιστούν ή εμφανίζονται σε πολλαπλές ταινίες μέσα στην χρονιά. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: υπάρχει ημερομηνία λήξης σε όλο αυτό; Ή καλύτερα, ποια αγωνία κρύβεται πίσω από τους απανωτούς ρόλους, εμφανίσεις, ευκαιρίες;

Δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι το διαδίκτυο να αρχίσει να μιλάει για την «κόπωση της Zendaya». Viral αναρτήσεις αναρωτιόνταν (ειρωνικά) αν το Hollywood δεν διαθέτει καμία άλλη ηθοποιό (κάτι σαν την σχέση Λάνθιμου και Emma Stone!), ενώ άλλοι θεώρησαν το σχόλιο άδικο, καθώς η ίδια απλώς εκμεταλλεύεται τους κόπους της και βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας της (και καλά κάνει!). Το ενδιαφέρον εδώ, δεν είναι αν αξίζει ή όχι αυτή την προσοχή -προφανώς αξίζει, η δουλειά της το αποδεικνύει ξανά και ξανά- αλλά πόσο γρήγορα μια βιομηχανία υπερ-προβολής μετατρέπει την ίδια την επιτυχία σε εξάντληση, χωρίς καν το κοινό να προλάβει να δει τις ταινίες μία προς μία.

Η ίδια η Zendaya φαίνεται να το έχει καταλάβει πριν από εμάς. Σε συνέντευξή της τον περασμένο Μάρτιο, δήλωσε πως μετά το τέλος όλων αυτών των promotional tours σκοπεύει να εξαφανιστεί για λίγο, προσθέτοντας πως ελπίζει ο κόσμος να μην τη βαρεθεί. Δύσκολο να βαρεθεί να βλέπει κανείς καλές δουλείες, αλλά εύκολο να αρχίσουν και τα crossovers, όπως έγινε με το Spiderman και την Οδύσσεια λόγω της κινηματογραφικής συνύπαρξης με τον Tom Holland. Ένα καλό marketing hack κοινώς, θα έλεγε κανείς…

Λίγους μήνες αργότερα, μιλώντας πιο ανοιχτά, περιέγραψε το τελευταίο διάστημα σαν μια δίνη όπου βρίσκεσαι κάθε μέρα σε διαφορετικό μέρος, με το μυαλό σου διάσπαρτο κάτι που φυσικά δεν αναιρεί την ευγνωμοσύνη της όπως τόνισε, αλλά δεν αφαιρεί και την εξάντληση ως παρεπόμενο των απανωτών τουρ και εμφανίσεων. Ίσως θα ήταν καλό να δούμε πίσω από τις λέξεις επιτέλους και να αναγνωρίσουμε κάτι που είναι πιο δομικό. Το σχόλιο για το acting hiatus της Zendaya ίσως είναι μια υπενθύμιση (ή και ειρωνεία) ότι η ίδια βιομηχανία που επιλέγει ξανά και ξανά τα «σίγουρα» ονόματα για να μειώσει το ρίσκο, είναι αυτή που τα εξαντλεί τελικά, αναγκάζοντάς τα τελικά να αποσυρθούν, έστω προσωρινά, από τη σκηνή που τα «κατασκεύασε».

Σε κάθε περίπτωση, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν έχουμε βαρεθεί τη Zendaya. Ίσως ναι, ίσως και όχι. Είναι αν το ίδιο το σύστημα που την τοποθέτησε παντού μέσα σε μία και μόνο χρονιά, θα άντεχε ποτέ να στηρίξει εξίσου ένα δεύτερο, τρίτο, τέταρτο όνομα ταυτόχρονα, αντί να επιστρέφει, με ασφάλεια πάντα στο ίδιο. Ή και αντίστοιχα για εμάς τους θεατές, αν θα στηρίζαμε εξίσου ένα δεύτερο, τρίτο, τέταρτο όνομα (ταυτόχρονα) αντί να επιστρέφουμε μόνο σε αυτό που (έχουμε μάθει να) (ανα)γνωρίζουμε.