Τοπία της Ψυχής: Έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης στη Σπάρτη αφιερωμένη στο έργο του Wassili Lepanto

Η Κουμαντάρειος Πινακοθήκη Σπάρτης – Παράρτημα της Εθνικής Πινακοθήκης παρουσιάζει την έκθεση «Wassili Lepanto. Τοπία της Ψυχής», αφιερωμένη στο ιστορικό – ανθρωπογενές τοπίο, το οποίο στη σκέψη και στο έργο του Wassili Lepanto είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το φυσικό. Ο καλλιτέχνης ερμηνεύει το τοπίο όχι απλά καταγράφοντας τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά, αλλά ως εσωτερική αποκάλυψη, ως μέσο ανύψωσης του ανθρώπινου νου, ως τοπίο της ψυχής.

«Τρία πράγματα σφράγισαν τη ζωή μου:

Το πράσινο στη Γερμανία
Το φοιτητικό κίνημα
Οι σπουδές της Γερμανικής Φιλολογίας

Το πράσινο στη Γερμανία ξύπνησε μέσα μου ένα βαθύ ενθουσιασμό.
Το φοιτητικό κίνημα με έκανε έναν άνθρωπο με κριτικό πνεύμα, έναν επαναστάτη.
Οι σπουδές της Λογοτεχνίας με δίδαξαν να αγαπάω τους ανθρώπους.
Αποτέλεσμα: Αυτά τα τρία στοιχεία μαζί με έκαναν καλλιτέχνη» W.L.

Βασίλης Λουκόπουλος – Wassili Lepanto, Ναύπακτος, Πόλη και βράχια, 1979. Υδατόχρωμα σε χαρτί

Η έκθεση φιλοξενεί δέκα έργα του Lepanto που αναφέρονται σε ιστορικά τοπία του ελλαδικού χώρου. Τα έργα προέρχονται από τη συλλογή της Εθνικής Πινακοθήκης – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου και τη συλλογή του Μουσείου Μπενάκη και στην πλειοψηφία τους ανήκουν στη δωρεά που πραγματοποιήθηκε προς τα δύο ιδρύματα μετά το θάνατο του καλλιτέχνη. Γνωστοί ιστορικοί και αρχαιολογικοί τόποι, όπως ο Μυστράς, η Μονεμβάσια, η Ακροναυπλία, το Άργος, τα Κύθηρα, ο Άθως και η Όλυμπος της Καρπάθου προβάλλονται μέσα από την ιδιαίτερη οπτική του ζωγράφου – φιλοσόφου.

Ο ζωγράφος Βασίλης Lepanto (Δρ. Βασίλης Λουκόπουλος) γεννήθηκε στην Περδικόβρυση Ορεινής Ναυπακτίας το 1940 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Μετοίκησε στη Γερμανία για σπουδές γερμανικής φιλολογίας, ιστορίας και φιλοσοφίας και ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Mannheim. Πέθανε το 2018 στην Χαϊδελβέργη, την «Αθήνα του Βορρά», που υπήρξε η δεύτερη πατρίδα του.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, σε ώριμη ηλικία, διέκοψε την επιστημονική του πορεία και αποφάσισε να αφιερωθεί εξολοκλήρου στη ζωγραφική. Το 1983 δημοσίευσε το μανιφέστο «Τέχνη για τον Άνθρωπο ή μια Οικολογική Τέχνη», μία συμπύκνωση της φιλοσοφίας του για την τέχνη και τη ζωή.

Ασχολήθηκε κατ’ εξοχήν με την τοπιογραφία και στα έργα του προβάλλει τη φύση ως σύμμαχο, επιδιώκοντας την ισορροπία του οικοσυστήματος και την αρμονία με τον άνθρωπο. Ως ενεργός πολίτης και δημοτικός σύμβουλος Χαϊδελβέργης συμμετείχε δυναμικά στην προστασία του φυσικού και ιστορικού περιβάλλοντος.