Η «Άλκηστις» του Δημήτρη Καραντζά σε καλοκαιρινή περιοδεία

Μετά την ενθουσιώδη πρεμιέρα της στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 17 και 18 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, η Άλκηστις του Ευριπίδη, η πολυαναμενόμενη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά, ταξιδεύει στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Πρώτος σταθμός της περιοδείας, το Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη στις 23 Ιουλίου. Ακολουθούν το Αρχαίο Θέατρο Δωδώνης (29 Ιουλίου), το Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων στην Καβάλα (1 Αυγούστου), το Αρχαίο Θέατρο Κουρίου στην Κύπρο (7 και 8 Αυγούστου) και το Αρχαίο Θέατρο Δίου στην Κατερίνη (22 Αυγούστου). Η παράσταση θα παρουσιαστεί 12 και 13 Σεπτεμβρίου στο Σχολείον της Αθήνας – Ειρήνη Παππά.

Μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο. Ένα έργο διφυές. Μια διαρκής αιώρηση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο παιχνίδι και τον εφιάλτη, στη συντριπτική τραγωδία και την απροσδόκητη κωμικότητα.

Ο Άδμητος θα σωθεί από τον θάνατο, μόνο εάν κάποιος άλλος δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Η Άλκηστις, η σύζυγός του, προσφέρει τον εαυτό της ως «αντάλλαγμα». Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη.

Η Άλκηστις, το ανηλεές και ειρωνικό αυτό αριστούργημα του Ευριπίδη, είναι το μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: τι σημαίνει επιστροφή στη ζωή, όταν η θυσία έχει ήδη συντελεστεί; Τι σηματοδοτεί η εκκωφαντική σιωπή της Άλκηστης; Και ποιο είναι το πραγματικό τίμημα της σωτηρίας;

Η Άλκηστις ενορχηστρώνεται από τον Δημήτρη Καραντζά ως σκηνικό πείραμα, όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και η ακροβασία του θεατρικού ύφους συμπλέκονται οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό, διαρκώς μεταβαλλόμενο. Ο σκηνικός χώρος μετατρέπεται σε σκοτεινό πεδίο του υποσυνειδήτου —όπου τα πάντα παραπαίουν, προσπαθώντας να αποφύγουν την πτώση—, σε λαιμητόμο για την Άλκηστη και τελικά σε μουσικό όργανο πένθους.

Με μια ξεχωριστή ομάδα ηθοποιών και συντελεστών, η σπουδαία, άναρχη σύνθεση του αρχαίου τραγικού μετουσιώνεται σε σκηνική εμπειρία, που δεν αφηγείται απλώς τον μύθο, αλλά θέτει καίρια ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στον θάνατο της ομώνυμης –και όχι μόνο– ηρωίδας.