Η Supergirl δεν ήταν ποτέ απλά «ο γυναικείος Superman» – και η νέα της ταινία το αποδεικνύει

Κάθε φορά που η Supergirl επιστρέφει στο προσκήνιο, ακούμε σχεδόν αυτόματα ότι «είναι ο γυναικείος Superman». Είναι μια περιγραφή που – ίσως – ακούγεται λογική. Εξάλλου, Superman και Supergirl προέρχονται από τον ίδιο κόσμο, μοιράζονται παρόμοιες δυνάμεις και ανήκουν στον ίδιο μυθολογικό πυρήνα της DC. Όμως όσο πιο πολύ χρησιμοποιείται αυτή η ταμπέλα, τόσο περισσότερο αδικείται αυτός ο χαρακτήρας.

Η Supergirl δεν δημιουργήθηκε απλώς για να υπάρχει μια γυναικεία εκδοχή του μεγαλύτερου ήρωα της DC. Στην καλύτερη μορφή της, λειτουργεί ως κάτι πολύ διαφορετικό: μια άλλη οπτική πάνω στην ίδια μυθολογία – και πολλές φορές μια πιο σύνθετη και συναισθηματικά φορτισμένη οπτική. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που η Supergirl συνεχίζει να προκαλεί συζητήσεις. Δεν είναι ένας χαρακτήρας που χωρά εύκολα σε ένα κουτί.

Η νέα ταινία “Supergirl” κυκλοφορεί από 25 Ιουνίου στους κινηματογράφους

Η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες δεν βρίσκεται στις δυνάμεις τους αλλά στο σημείο από το οποίο ξεκινά η ιστορία τους. Ο Superman, στις περισσότερες εκδοχές του, μεγαλώνει στη Γη. Το Κάνσας, οι Kent και η ανθρώπινη εμπειρία είναι αυτά που τον διαμορφώνουν. Το Krypton υπάρχει περισσότερο ως ανάμνηση ή ως ιδέα. Είναι ένας κόσμος που έχασε πριν προλάβει να γνωρίσει. Η Supergirl βιώνει κάτι εντελώς διαφορετικό.

Η Kara Zor-El γνωρίζει τον Krypton, τον έχει ζήσει. Σε πολλές ιστορίες έχει δει τον πλανήτη της να καταστρέφεται και κουβαλά τις αναμνήσεις ενός πολιτισμού που δεν υπάρχει πια και αυτό αλλάζει τα πάντα. Δεν είναι απλώς μια εξωγήινη που προσπαθεί να ενταχθεί στη Γη. Είναι κάποια που έχει χάσει το σπίτι της και προσπαθεί να βρει ένα νέο. Αυτή η λεπτομέρεια δίνει στον χαρακτήρα μια μελαγχολία διαφορετική από εκείνη του Superman. Η ιστορία της δεν αφορά μόνο την προσαρμογή. Αφορά τη νοσταλγία, την απώλεια και την ανάγκη να ξαναχτίσεις την ταυτότητά σου όταν όλα όσα γνώριζες έχουν χαθεί.

Η Μίλι Άλκοκ είναι η Supergirl

Η ποπ κουλτούρα έχει μια συνήθεια που δύσκολα εγκαταλείπει. Πολύ συχνά οι γυναικείοι χαρακτήρες παρουσιάζονται μέσα από τη σχέση τους με έναν ανδρικό χαρακτήρα. Δεν ορίζονται από το ποιοι είναι οι ίδιοι αλλά από το ποιον θυμίζουν. Η Supergirl υπήρξε για χρόνια θύμα αυτής της λογικής. Αντί να αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή ηρωίδα παρουσιαζόταν συχνά ως μια επέκταση του Superman. Ένα παράρτημα του μύθου του ή μια δευτερεύουσα εκδοχή του ίδιου συμβόλου. Το πρόβλημα είναι ότι μια τέτοια προσέγγιση δεν αφήνει χώρο στον χαρακτήρα να αναπνεύσει. Γιατί η Kara δεν έχει τις ίδιες εμπειρίες, δεν έχει την ίδια σχέση με την ανθρωπότητα και προφανώς, δεν βλέπει τον κόσμο από το ίδιο σημείο.

Ακόμη και όταν διαθέτουν παρόμοιες δυνάμεις, οι ερωτήσεις που καλούνται να απαντήσουν είναι διαφορετικές: ο Superman συχνά αναρωτιέται πώς θα προστατεύσει τον κόσμο. Η Supergirl αναρωτιέται συχνά πού ακριβώς ανήκει μέσα σε αυτόν.

Αν υπάρχει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον στη Supergirl, είναι ότι δεν απέκτησε ποτέ μία και μοναδική αμετακίνητη ταυτότητα. Ο Batman είναι ο σκοτεινός εκδικητής. Ο Superman το απόλυτο σύμβολο ελπίδας. Η Wonder Woman η πολεμίστρια με το ιδανικό της δικαιοσύνης. Η Supergirl, αντίθετα, μεταμορφώνεται διαρκώς.

Υπήρξαν πιο ανάλαφρες και αισιόδοξες εκδοχές της, υπήρξαν πιο δραματικές και τραγικές προσεγγίσεις, άλλοτε ήταν η νεαρή ηρωίδα που προσπαθεί να βρει τον δρόμο της και άλλοτε μια φιγούρα που κουβαλά βαθιά ψυχολογικά τραύματα. Αυτό που κάποτε θεωρούνταν αδυναμία, σήμερα μοιάζει με το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της.

Σε μια εποχή όπου οι θεατές αναζητούν χαρακτήρες πιο σύνθετους και λιγότερο «τέλειους» η Supergirl μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ, δεν είναι μια φιγούρα απόλυτης βεβαιότητας. Είναι ένας χαρακτήρας σε συνεχή κίνηση και ίσως αυτό να την κάνει πιο ανθρώπινη από όσο υποδηλώνουν οι κοσμικές της δυνάμεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Supergirl επιστρέφει τώρα στη μεγάλη οθόνη καθώς τα τελευταία χρόνια το κοινό δείχνει όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για ήρωες που δεν έχουν όλες τις απαντήσεις. Για χαρακτήρες που παλεύουν με τις αμφιβολίες τους, που αναζητούν τον εαυτό τους και που δεν λειτουργούν ως άφθαστα πρότυπα. Η Supergirl ταιριάζει απόλυτα σε αυτή τη νέα τάση. Δεν είναι η πιο ισχυρή παρουσία στο δωμάτιο επειδή μπορεί να σηκώσει βουνά. Είναι επειδή κουβαλά αντιφάσεις. Η ιστορία της δεν αφορά μόνο το να σώσεις τον πλανήτη αλλά και το να καταλάβεις ποιος είσαι όταν όλα γύρω σου αλλάζουν.

Γι’ αυτό και η νέα κινηματογραφική της εμφάνιση έχει ενδιαφέρον πέρα από το καθαρά σούπερ-ηρωικό κομμάτι. Είναι μια ευκαιρία να συστηθεί ξανά σε ένα κοινό που ίσως δεν την έχει γνωρίσει ποτέ πραγματικά. Όχι ως τη γυναικεία εκδοχή κάποιου άλλου, αλλά ως τη… Supergirl.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αδικία που έγινε ποτέ στη Supergirl να μην ήταν κάποια αποτυχημένη ιστορία ή κάποια κακή κινηματογραφική μεταφορά. Ήταν ότι για δεκαετίες αντιμετωπιζόταν μέσα από μια σύγκριση. Σαν να έπρεπε πάντα να εξηγηθεί σε σχέση με τον Superman. Οι πιο ενδιαφέρουσες εκδοχές της αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο: η αξία της δεν βρίσκεται στις ομοιότητες αλλά στις διαφορές της. Στην απώλεια που κουβαλά, στην αναζήτηση της ταυτότητας της, στην αίσθηση ότι βρίσκεται πάντα ανάμεσα σε δύο κόσμους χωρίς να ανήκει ολοκληρωτικά σε κανέναν.

Η νέα ταινία της Supergirl κυκλοφορεί σήμερα, 25 Ιουνίου, στους κινηματογράφους από την Tanweer και ίσως να είναι η κατάλληλη στιγμή να θυμηθούμε ότι δεν ήταν ποτέ απλώς «ο γυναικείος Superman». Ήταν πάντα κάτι πολύ περισσότερο από αυτό.