Η Λυσιστράτη, σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Κραουνάκη, για μια μοναδική παράσταση στον Λυκαβηττό

Μετά από τις δύο παραστάσεις στο Ηρώδειο η Λυσιστράτη επιστρέφει την Τετάρτη 15 Ιουλίου στις 21:00 στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού.

Τον Ύμνο της Αθήνας αυτή τη βραδιά θα ερμηνεύσει ο συνθέτης.

Μπορούμε να πούμε κάτι νέο για τη Λυσιστράτη έπειτα από τόσα χρόνια; Γιατί επανέρχεται με τέτοια επιμονή στις σκηνές του κόσμου; Ποιο νόημα παραμένει ανεξάντλητο μέσα στην ιδιοφυή αυθάδεια της ηρωίδας; Όταν ο Αριστοφάνης τη γράφει το 411 π.Χ., δεν κάνει κάποιο πλάγιο σχόλιο για τη θέση στην οποία έχει περιέλθει η Αθήνα εν μέσω Πελοποννησιακού Πολέμου. Στην πραγματικότητα, ακούει καλά τους πολιτικούς τριγμούς εντός των τειχών, όπου η Εκκλησία του Δήμου έχει αποδυναμωθεί και οι ολιγαρχικοί επανέρχονται στο προσκήνιο. Με τα κρυφά όπλα της τέχνης –τα οποία δεν κατονομάζουν αλλά αποκαλύπτουν χωρίς να δακτυλοδεικτούν– μιλάει για την πηγή των δεινών: τη μανία για δύναμη και επιβολή, που δεν είναι παρά ίδιον των ανδρών, μια κούφια εντολή που παρασέρνει όλη την κοινωνία στον αφανισμό. Και ποιο είναι το αντίδοτο; Μα ένα ηχηρό χαστούκι σε αυτή τη θλιβερή αρρενωπότητα. Όταν ο Αριστοφάνης μετακινεί τη γυναίκα από το πεδίο του ‘Οίκου’ στο πεδίο του ‘Δήμου’, δεν εκτελεί απλώς ένα θεατρικό σχήμα, αλλά μια πολιτική μετατόπιση μεγατόνων. Η ηρωίδα δεν καλεί μόνο τις γυναίκες της Αθήνας –και από άλλες πόλεις, εχθρικές!– σε μια ‘απεργία του έρωτα’, αλλά δημιουργεί ένα ποτάμι θηλυκότητας που παρασέρνει τις βεβαιότητες του κόσμου, προτείνοντας μια άλλη λύση που οι υπόλοιποι σπεύδουν να ονομάσουν ουτοπική και άρα μη εφαρμόσιμη. Οι όποιες ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση είναι καθαρά συμπτωματικές.

Είναι λοιπόν ιδιαίτερα ευτυχής συγκυρία η διασκευή του έργου από τον Σταμάτη Κραουνάκη, καθώς μας αφήνει να αναρωτιόμαστε τι θα προκύψει από τη συνάντηση του σπινθηροβόλου πνεύματος του Αριστοφάνη με την αχαλίνωτη μουσική του φαντασία. Ο συνθέτης στήνει μια πολυφωνική σύγχρονη όπερα που φιλοξενεί ισότιμα μουσική και λόγο, όλα κουρδισμένα στο κλειδί της ανελέητης σάτιρας του ποιητή. Πότε λυρική, πότε λαϊκή, πότε σαρκαστικό καμπαρέ, η μουσική γίνεται αγωγός της δράσης, ενώ ο αδόμενος λόγος συμπληρώνει ιδανικά αυτήν την αριστοφανική μέθεξη, απελευθερώνοντας νύξεις στο σήμερα και τροφοδοτώντας ακόμα περισσότερο την ξέχειλη θεατρικότητα του δρώμενου. Παράλληλα, ο διεθνώς αναγνωρισμένος σκηνογράφος Takis ντύνει την παράσταση με μια απολύτως σύγχρονη αισθητική που κουμπώνει με το ιστορικό πλαίσιο του έργου, καταλήγοντας σε μια ακαταμάχητη εικαστική πανδαισία. Στη σκηνή του θεάτρου, συναντιούνται τριάντα σημαντικοί ερμηνευτές και μουσικοί.

Στο έργο, οι γυναίκες καταλαμβάνουν την Ακρόπολη –όπου βρίσκεται το δημόσιο ταμείο– για να παραλύσουν την πολεμική μηχανή των ανδρών. Για μια βραδιά, τα υπέροχα, θεατρικά τους φαντάσματα θα αιωρούνται ακριβώς από πάνω μας, αφήνοντας αυτό το έξαλλο ποτάμι να κυλήσει ξανά υπό το παράγγελμα του Σταμάτη Κραουνάκη, κατακλύζοντας τα διαζώματα του Λυκαβηττού μέχρι τη σκηνή και σαρώνοντας για μια ακόμα φορά τις βεβαιότητες του κόσμου.

Η παράσταση πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση (Onassis Stegi).

Θωμάς Δασκαλάκης

Ερμηνεύουν με σειρά εμφάνισης

Λένα Ουζουνίδου: Λυσιστράτη,Κώστας Μπουγιώτης: Απόλλων – κομπέρ, Σοφία Κουνιά: Κλεονίκη,Έλενα Καφούρου: Ινδή,Πένυ Ξενάκη: Μπάμπουτσκα Κορυφαία, Γεωργία – Mαρία Αμοργιαννιώτη: Μινώικα, Αργυρώ Καπαρού: Λαμπιτώ, Βενετία Καναβέλλη: μια κοπέλα, Γιώργος Στιβανάκης: Θηβαία / Ένας ανάπηρος στρατιώτης, Κωνσταντίνος Τσονόπουλος: Θηβαία Βαγγέλας, Στέλλα Κρούσκα: Μυρίνη, Χριστόφορος Σταμπόγλης: Πρόβουλος, Χρήστος Γεροντίδης: Κινησίας, Κώστας Βενετσάνος: Ένας βέρος Αθηναίος
Σάκης Καραθανάσης: Λαϊκός τραγουδιστής, Θεολόγος Παπανικολάου: Ιεροψάλτης Σπύρος Πινκερίδης: Κήρυκας,Μαριλένα Μόσχου: Κουκλάρα της Αθήνας, Μαρία Παπαδοπούλου: Κουκλάρα της Αθήνας

Θωμάς Δασκαλάκης

[relart 2]