Στάση // Ποτάμι, της Σοφίας Γουργουλιάννη στο ΙΣΟΝ
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΤο συγκλονιστικό δυστύχημα στα Τέμπη “αφουγκράζεται” η Σοφία Γουργουλιάννη, εστιάζοντας στην αγάπη που κρύβεται μες στην απώλεια, στο νέο θεατρικό της έργο «Στάση//Ποτάμι», που παρουσιάζεται στο ΙΣΟΝ σε σκηνοθεσία Σοφέλπης Στάικου.
Το δυστύχημα στα Τέμπη, το οποίο συγκλόνισε όλη την Ελλάδα, είναι ακόμα μια ανοιχτή πληγή για όλους μας. Το νέο θεατρικό έργο «Στάση//Ποτάμι» της Σοφίας Γουργουλιάννη, αφουγκράζεται το γεγονός, σε μια από τις πρώτες του αποτυπώσεις στην ελληνική θεατρική σκηνή, εστιάζοντας στην αγάπη που κρύβεται μες στην απώλεια. Η παράσταση κάνει πρεμιέρα στις 6 Μαρτίου στο ΊΣΟΝ σε σκηνοθεσία της Σοφέλπης Στάικου.
Λίγα λόγια για το έργο
«Λένε ότι γίναμε όλοι ποτάμι.
Λένε ότι έχουμε δύναμη.
Λένε ότι οι υπεύθυνοι θα πληρώσουν. Χάρη σε μας».
Η παράσταση αν και ξεκινά από τον άδικο θάνατο μιας νέας κοπέλας, η οποία ήταν επιβάτης του τραίνου, εστιάζει στους αγαπημένους της, οι οποίοι έμειναν πίσω. Τον ρόλο της καλύτερής της φίλης ερμηνεύει η Νίνα Παπαγεωργίου, ο Μανώλης Αφολάνιο (MC Yinka) δίνει τη φωνή του στον σύντροφό της και η Αικατερίνη Ξυδοπούλου υποδύεται κινηματογραφικά τη μητέρα της.
Πρόκειται για ένα έργο, το οποίο μέσα από την απουσία, ανυψώνει τη σημασία της παρουσίας και την αγάπη που βρίσκεται στα απλά, στα καθημερινά. Όπως σημειώνει η συγγραφέας: «Για μένα ίσως η αγάπη να είναι τα κουλουράκια καρότου ή μια ταινία ένα κρύο μεσημέρι ή η αγκαλιά της γιαγιάς ή ένα φιλί που μυρίζει φρεσκοκομμένο χόρτο ή η θέα από το παιδικό μπαλκόνι ή ο Harry Potter σε διπλανά θρανία. Η παράσταση “Στάση//Ποτάμι” μας υπενθυμίζει με έναν τρυφερό τρόπο, να αγαπήσουμε τον διπλανό μας, πριν αυτός φύγει…».
Η Σοφέλπη Στάικου, έχοντας σπουδάσει Σκηνοθεσία και Θεατρικό Φωτισμό στο Α.Π.Θ, όπως επίσης Υποκριτική και Αναλογική Φωτογραφία πραγματεύεται τη σκηνική σύνθεση της παράστασης σαν ένα έγχρωμο καρέ. Εξερευνάει μέσα από την σκηνοθετική της προσέγγιση τα εξής ερωτήματα: Τί θα έκανες αν έφευγε ένας αγαπημένος σου άνθρωπος ξαφνικά; Θα συγχωρούσες τον φονιά του; Ποιες σκέψεις και βάρη άλλων θα κουβαλούσες μαζί σου; Θα έβρισκες τη δύναμη να μαζέψεις τα πράγματα από το σπίτι του; Πώς θα εξέφραζες τον θυμό σου;
Η παράσταση είναι μια τρυφερή στάση στο ποτάμι, το οποίο η αδικοχαμένη κοπέλα αγαπούσε πολύ, ένα ποτάμι το οποίο λειτουργεί μεταφορικά σαν ένα πέρασμα από τη ζωή προς τον θάνατο. Ένα ποτάμι, το οποίο τρέχουμε για να προσπεράσουμε, σαν να μας βιάζει κανείς να ζήσουμε.
Όπως λέει κι η σκηνοθέτιδα «Με ενδιαφέρει πολύ μέσα από την παράσταση αυτή, να βρούμε μια κάποια κάθαρση, απαντώντας ο καθένας με τη μοναδικότητα της σκέψης του, στα ερωτήματα, που τίθενται. Και φεύγοντας από το θέατρο, να κυλήσουμε, όπως κυλάει το νερό, ανάλαφρα, ο καθένας προς το σπίτι του».
